Bij de meeste trips kun je achteraf wel zeggen dat het een bepaald ‘thema’ had, maar nog nooit kon ik mijn trip zo goed verwoorden als ‘jaren 70 psychedelic’.
Na mijn werk op vrijdagmiddag nam ik de trein van Maastricht richting Apeldoorn. Al de hele week had ik vurig uitgekeken naar vanavond; LSD avond in Apeldoorn samen met Johannes de Tripper en Delirium. Vol goede moed zat ik in de trein en stapte netjes over op mijn volgende trein. Toen kwam er een conducteur die me heel fascistisch de trein uit ‘bonjourde’ omdat Goed Vrijdag een feestdag is en mijn week-OV niet geldig was. Daar stond in dan, in Swalmen, the middle of nowhere. Na mijn vriendin opgebeld te hebben (die op haar beurt weer Qocaine opbelde voor een routebeschrijving, thanks Qocaine!), was ik dan op weg naar Apeldoorn. Typisch NS geval was dat ik ongeveer een uur later aankwam dan dat de bedoeling was.
Op station Apeldoorn kennis gemaakt met Joop (Johannes), Mick (Delirium) en Bas, de sfeer zat er gewoon meteen goed in, ik voelde me echt meteen opgenomen in deze vriendelijke vrienden groep. Ik kreeg nog wat uitleg over Apeldoorn en Mick haalde nog wat ‘opwekkende’ snoepjes. Daarna gingen we naar Bas zijn kamer. Bas zijn kamer was al tripwaardig op zich, op de muur waren grote paddestoelen geschilderd die oplichtte in het blacklight. Na nog wat gezellig gepraat te hebben besloten we de zegels op onze tong te leggen, iedereen een hele, Mick een halve. Na een kwartier was mijn zegel volkomen opgelost en gooide we er nog een pilletje achteraan. Na een half uur kreeg ik het ontzettend warm en voelde ik een lichte euforie opkomen, niemand wist zeker of dit nu het pilletje was of de magische LSD. We besloten naar vrienden van Bas in het park te gaan, die net gebeld hadden. Toen ik buiten was merkte ik dat mijn acid de pil echt zwaar overheerste, de LSD had zich in mijn hersenen gebombeerd en sterke visuals kwamen opmerkelijk snel op. Het voelde alsof mijn benen heel lang waren en mijn romp juist heel klein, we liepen ook in een groepje van 4, en het voelde allemaal heel close. Voor mijn gevoel ‘bobbelden’ we op de stoep, we liepen niet, we bobbelden. Het gevoel wat ik kreeg was heel erg jaren ‘ 70 opeens. Alles wat ik zei, dacht en deed was groovy en jaren 70. Ik voelde me heel euforisch en psychedelic baby, echt bombat. Iedereen voelde zich echt heel groovy en bombat, ik voelde me net een soort Shaggy van scooby-doo, echt heel retro allemaal. Regelmatig klonk er ook de kreet ‘Psychedelic acid baby!’. Mensen op straat om me heen deden me niets, die zullen me vast voor gek hebben verklaard aangezien ik daar met grote ogen over de weg bobbelde en verkondigde hoe groovy ik me voelde.
Eenmaal bij de vrienden aangekomen ging ik rustig zitten, het was voor de ingang van een zaaltje dat dicht was in het park. Toen ik ging zitten staken hevige visuals de kop op. We zaten in een kring en ik had moeite met me te concentreren op het groepsgebeuren. Ik zag iedereen in een soort bol zitten met daartussen verschillende lijnen, elke lijn stond in contact met iemand, ik kon zelf een lijn kiezen en bij iemand anders gevoelsmatig in de bol kruipen om daarmee te communiceren. Toen ik besefte dat ik dit snapte, wilde ik dit opschrijven. Ik ‘plopte’ uit mijn bol en schreef het in mijn boek, maar ik werd ontzettend hard terug gezogen in mijn ‘ tripbol’. Later keek ik terug in het boek , en als je ziet hoe het geschreven is: het lijkt net alsof ik van het papier weggerukt werd, en zo voelde het ook. Op het moment van mijn ‘bollenvisie’ was het erg duidelijk dat het net leek alsof ik mijn eigen fragmenten kon kiezen, ik kon als het ware de tijd regelen.
We zijn ook nog naar een afgelegen parkeerplaats gegaan waar een kapotte gitaar lag (lees een kop, wat snaren en een houten plaat). We benoemde deze gitaar tot de ‘ Groove Guitar’ en Mick deed er supergrappig enkele ‘fashion walks’ mee. Ik heb me doodgelachen
. Ook had Mick het idee om op een treinstel te gaan zitten, maar daar voelde we niets voor, zo ging het gesprek ongeveer:
Mick: zullen we op de trein gaan chillen?
Niels: Nee man, straks komt er zo’n spoorwachter!
Bas: ja is niet cool
Niels: Zo’n bewaker in zo’n pimped-treintje die zo voor je stopt ‘Wat zijn jullie aan het doen gozers’ en wij ‘Wij trippen em hard baby’ en hij ‘Ok dan, later vroooeeem’
Hmm uitgetypt klinkt het niet zo grappig, jullie hadden erbij moeten zijn, de beeldspraak zei alles, ik kwam niet meer bij van het lachen.
Daarna is de ‘ Psychedelic bunch’ terug naar Bas gegaan en heb ik daar nog gegrooved. Later kwam Niels er nog bij, een vriendelijke homoseksueel die met zijn stem enkel jaren 70 quotes perfect kon nadoen. Hij was zeer duidelijk een komische factor geworden. Hij vroeg aan mij ‘kun je uitleggen hoe je je voelt’, en ondanks dat ik me niet goed kon concentreren heb ik het voor mijn gevoel perfect uitgelegd: Op de LSD heb je duizenden gedachten tegelijkertijd, en die duizenden gedachten bloeien open in nog meer gedachten, alleen volg je slechts een gedachtentunnel die je helemaal afrijd, en soms spring je van een tunnel naar een andere gedachtentunnel om die weer als een sneltrein te bereiden. Op de wc verloor ik mijzelf in de vloer. De vloer was bedenkt met miniscule mozaik print en het grappige was dat alles in elkaar overvloeide, er ontstonden draaikolken waarin ik mezelf verloor, het was hemels.
Na nog een kilo psychedelic candy (aarbei-slierten) te hebben opgegeten voelde mijn mond heftig naar suiker. Joop, Mick en Bas kwamen er op het einde van de avond achter dat ze nog voor ongeveer 20 euro opgeblowt hadden, de ene dikke baap naar de andere.
Na een tijdje werd het licht buiten en maakte we kennis met de buurjongen, die erg door de war in zijn boxershort opeens zijn tanden stond te poetsen in de kamer, maar goed, hij was flink dooreen in ieder geval. Ik besloot de eerste trein terug te pakken naar Maastricht, aangezien ik zaterdag avond nog moest werken leek me dit verstandiger (van Apeldoorn naar Maastricht is ongeveer 3uur reizen). Ik nam afscheid van deze geweldige mensen en zat zo brak als een kadaver in de trein.
Ik durfde niemand aan te kijken, bang dat ze wisten dat ik redelijk brak was. In de trein tripte ik nog behoorlijk met redelijk sterke visuals, de vieze ruit van de NS trein werd een paradijs van bloemachtige psychedelische vormen. Bij het wachten tussen stations kwam ik erachter dat ik er redelijk belabberd uit moest zien, zelfs de verotte duiven waagde me geen blik en wagelde liever zover mogelijk uit de buurt.
Eindelijk thuis aangekomen plofde ik met kleren aan op bed, ik keek naar het plafond waar zich nog enkele patronen manifesteerde, ik sloot mijn ogen en was weg naar dromenland. Het was een heerlijke avond en nacht, waar Lucy in the Sky with Diamonds me nog een keer de magie had laten zien van het hallucineren en me had laten voelen hoe psychedelic groovy ik was. Het was alsof ik de avond van te voor door een tijdstunnel had gestapt en rechtstreeks in de seventies terecht was gekomen.
Ik weet nu ook, dat wij de nieuwe hippies zijn, wij zijn de nieuwe generatie hippies, trippend on acid, psychedelic funk, retro, mijn nacht op Alice was meer dan geslaagd, het was hemels.
(ik weet dat ik enkele kleine dingen nog vergeten ben, maar die kunnen Joop en Mick vast aanvullen)
Voor de versie van Johannes: http://drugsforum.nl/viewtopic.php?t=7098&highlight=
Na mijn werk op vrijdagmiddag nam ik de trein van Maastricht richting Apeldoorn. Al de hele week had ik vurig uitgekeken naar vanavond; LSD avond in Apeldoorn samen met Johannes de Tripper en Delirium. Vol goede moed zat ik in de trein en stapte netjes over op mijn volgende trein. Toen kwam er een conducteur die me heel fascistisch de trein uit ‘bonjourde’ omdat Goed Vrijdag een feestdag is en mijn week-OV niet geldig was. Daar stond in dan, in Swalmen, the middle of nowhere. Na mijn vriendin opgebeld te hebben (die op haar beurt weer Qocaine opbelde voor een routebeschrijving, thanks Qocaine!), was ik dan op weg naar Apeldoorn. Typisch NS geval was dat ik ongeveer een uur later aankwam dan dat de bedoeling was.
Op station Apeldoorn kennis gemaakt met Joop (Johannes), Mick (Delirium) en Bas, de sfeer zat er gewoon meteen goed in, ik voelde me echt meteen opgenomen in deze vriendelijke vrienden groep. Ik kreeg nog wat uitleg over Apeldoorn en Mick haalde nog wat ‘opwekkende’ snoepjes. Daarna gingen we naar Bas zijn kamer. Bas zijn kamer was al tripwaardig op zich, op de muur waren grote paddestoelen geschilderd die oplichtte in het blacklight. Na nog wat gezellig gepraat te hebben besloten we de zegels op onze tong te leggen, iedereen een hele, Mick een halve. Na een kwartier was mijn zegel volkomen opgelost en gooide we er nog een pilletje achteraan. Na een half uur kreeg ik het ontzettend warm en voelde ik een lichte euforie opkomen, niemand wist zeker of dit nu het pilletje was of de magische LSD. We besloten naar vrienden van Bas in het park te gaan, die net gebeld hadden. Toen ik buiten was merkte ik dat mijn acid de pil echt zwaar overheerste, de LSD had zich in mijn hersenen gebombeerd en sterke visuals kwamen opmerkelijk snel op. Het voelde alsof mijn benen heel lang waren en mijn romp juist heel klein, we liepen ook in een groepje van 4, en het voelde allemaal heel close. Voor mijn gevoel ‘bobbelden’ we op de stoep, we liepen niet, we bobbelden. Het gevoel wat ik kreeg was heel erg jaren ‘ 70 opeens. Alles wat ik zei, dacht en deed was groovy en jaren 70. Ik voelde me heel euforisch en psychedelic baby, echt bombat. Iedereen voelde zich echt heel groovy en bombat, ik voelde me net een soort Shaggy van scooby-doo, echt heel retro allemaal. Regelmatig klonk er ook de kreet ‘Psychedelic acid baby!’. Mensen op straat om me heen deden me niets, die zullen me vast voor gek hebben verklaard aangezien ik daar met grote ogen over de weg bobbelde en verkondigde hoe groovy ik me voelde.
Eenmaal bij de vrienden aangekomen ging ik rustig zitten, het was voor de ingang van een zaaltje dat dicht was in het park. Toen ik ging zitten staken hevige visuals de kop op. We zaten in een kring en ik had moeite met me te concentreren op het groepsgebeuren. Ik zag iedereen in een soort bol zitten met daartussen verschillende lijnen, elke lijn stond in contact met iemand, ik kon zelf een lijn kiezen en bij iemand anders gevoelsmatig in de bol kruipen om daarmee te communiceren. Toen ik besefte dat ik dit snapte, wilde ik dit opschrijven. Ik ‘plopte’ uit mijn bol en schreef het in mijn boek, maar ik werd ontzettend hard terug gezogen in mijn ‘ tripbol’. Later keek ik terug in het boek , en als je ziet hoe het geschreven is: het lijkt net alsof ik van het papier weggerukt werd, en zo voelde het ook. Op het moment van mijn ‘bollenvisie’ was het erg duidelijk dat het net leek alsof ik mijn eigen fragmenten kon kiezen, ik kon als het ware de tijd regelen.
We zijn ook nog naar een afgelegen parkeerplaats gegaan waar een kapotte gitaar lag (lees een kop, wat snaren en een houten plaat). We benoemde deze gitaar tot de ‘ Groove Guitar’ en Mick deed er supergrappig enkele ‘fashion walks’ mee. Ik heb me doodgelachen
. Ook had Mick het idee om op een treinstel te gaan zitten, maar daar voelde we niets voor, zo ging het gesprek ongeveer:Mick: zullen we op de trein gaan chillen?
Niels: Nee man, straks komt er zo’n spoorwachter!
Bas: ja is niet cool
Niels: Zo’n bewaker in zo’n pimped-treintje die zo voor je stopt ‘Wat zijn jullie aan het doen gozers’ en wij ‘Wij trippen em hard baby’ en hij ‘Ok dan, later vroooeeem’
Hmm uitgetypt klinkt het niet zo grappig, jullie hadden erbij moeten zijn, de beeldspraak zei alles, ik kwam niet meer bij van het lachen.
Daarna is de ‘ Psychedelic bunch’ terug naar Bas gegaan en heb ik daar nog gegrooved. Later kwam Niels er nog bij, een vriendelijke homoseksueel die met zijn stem enkel jaren 70 quotes perfect kon nadoen. Hij was zeer duidelijk een komische factor geworden. Hij vroeg aan mij ‘kun je uitleggen hoe je je voelt’, en ondanks dat ik me niet goed kon concentreren heb ik het voor mijn gevoel perfect uitgelegd: Op de LSD heb je duizenden gedachten tegelijkertijd, en die duizenden gedachten bloeien open in nog meer gedachten, alleen volg je slechts een gedachtentunnel die je helemaal afrijd, en soms spring je van een tunnel naar een andere gedachtentunnel om die weer als een sneltrein te bereiden. Op de wc verloor ik mijzelf in de vloer. De vloer was bedenkt met miniscule mozaik print en het grappige was dat alles in elkaar overvloeide, er ontstonden draaikolken waarin ik mezelf verloor, het was hemels.
Na nog een kilo psychedelic candy (aarbei-slierten) te hebben opgegeten voelde mijn mond heftig naar suiker. Joop, Mick en Bas kwamen er op het einde van de avond achter dat ze nog voor ongeveer 20 euro opgeblowt hadden, de ene dikke baap naar de andere.
Na een tijdje werd het licht buiten en maakte we kennis met de buurjongen, die erg door de war in zijn boxershort opeens zijn tanden stond te poetsen in de kamer, maar goed, hij was flink dooreen in ieder geval. Ik besloot de eerste trein terug te pakken naar Maastricht, aangezien ik zaterdag avond nog moest werken leek me dit verstandiger (van Apeldoorn naar Maastricht is ongeveer 3uur reizen). Ik nam afscheid van deze geweldige mensen en zat zo brak als een kadaver in de trein.
Ik durfde niemand aan te kijken, bang dat ze wisten dat ik redelijk brak was. In de trein tripte ik nog behoorlijk met redelijk sterke visuals, de vieze ruit van de NS trein werd een paradijs van bloemachtige psychedelische vormen. Bij het wachten tussen stations kwam ik erachter dat ik er redelijk belabberd uit moest zien, zelfs de verotte duiven waagde me geen blik en wagelde liever zover mogelijk uit de buurt.
Eindelijk thuis aangekomen plofde ik met kleren aan op bed, ik keek naar het plafond waar zich nog enkele patronen manifesteerde, ik sloot mijn ogen en was weg naar dromenland. Het was een heerlijke avond en nacht, waar Lucy in the Sky with Diamonds me nog een keer de magie had laten zien van het hallucineren en me had laten voelen hoe psychedelic groovy ik was. Het was alsof ik de avond van te voor door een tijdstunnel had gestapt en rechtstreeks in de seventies terecht was gekomen.
Ik weet nu ook, dat wij de nieuwe hippies zijn, wij zijn de nieuwe generatie hippies, trippend on acid, psychedelic funk, retro, mijn nacht op Alice was meer dan geslaagd, het was hemels.
(ik weet dat ik enkele kleine dingen nog vergeten ben, maar die kunnen Joop en Mick vast aanvullen
)Voor de versie van Johannes: http://drugsforum.nl/viewtopic.php?t=7098&highlight=
