erik_heerlen
Newbie
Enkele weken geleden leerde ik een leuke meid kennen die welliswaar verslaafd is aan bruin en wit. Nu veroordeel ik niemand om wat hij of zij allemaal doet, immers ik ben niet verantwoordelijk voor hetgeen anderen met hun leven doen.
Deze dame werkt als tippelprostituee, en ook hier kan ik mee leven. Liever dit werk om aan geld voor drugs te komen dan crimmineel gedrag vertonen.
Zij heeft als enig kind (van twee dochters en een zoon, welke allemaal gebruiken) een goed contact met haar moeder. Nog voordat ik aan haar moeder werd voorgesteld had ze al over mij verteld dat ik een niet gebruiker ben, en dat ze mij hartstikke leuk vindt etc etc.
Ook ik ontving deze signalen o.a. van haar dealers, vriendinnen etc.
Eind april heeft ze een grote fout gemaakt, door met een gestolen auto, onder invloed van wit en bruin, zonder in het bezit te zijn van een geldig rijbewijs een aanrijding te veroorzaken waarbij één zwaar gewonde is gevallen. Daarnaast is ze al een aantal keren opgepakt voor illegaal tippelen buiten de daartoe aangewezen zone, drugsgebruik op de openbare weg etc.
Ze wil dolgraag af van het spul, maar om de een of de andere manier heeft ze hiervoor de niet de kracht en energie om daadwerkelijk de stap te nemen.
Ik heb haar voorgesteld om bij mij in te trekken zodat ze niet in de buurt is van diegenen die haar telkens meesleuren in de witte en bruine wereld. Probleem is dat het vogeltje bijna iedere nacht gaat vliegen. Telkens komt ze wel weer met een ander verhaal dat of ze voelt zich niet lekker, "ziek" omdat ze (echt) geen bruin meer heeft. Of ze moet nog een boodschap doen etc etc. Met andere woorden van samen slapen komt niet veel terecht. Bellen heeft weinig zin, want ze neemt gewoonweg niet op. Maar 's middags om een uur of vier- vijf gaat de telefoon en komt ze weer terug of als ik haar bel kan ik haar in de stad ophalen.
Verder is ze heel zorgzaam voor mij, doet de was, kookt. en doen samen de dingen die anderen ook zouden doen. Gaat zelfs minder werken op de zone, hetgeen ik van harte toejuich. Ze heeft zelfs al tegen collega's op de zone verteld dat ze met mij gaat samenwonen. Alleen ik twijfel nu of de liefde wel echt is, of gewoon een goed toneelspel is. Donderdag gaat ze werken op de zone, maar omdat ze geen beltegoed meer heeft neemt ze mijn telefoon mee. Beloofd te bellen maar belt niet. Tegen zes uur in de ochtend besluit ik dan ook "preventief" de SIM-kaart te blokkeren. Tegen kwart voor vijf in de middag krijg ik een sms of ik haar even wil bellen. "Kun je me daar en daar even komen halen?" Ik ga haar halen en krijg te horen dat ze bang was om naar huis te komen omdat de telefoon in de auto van een klant had verloren, en deze spoorloos was.
Op zulke momenten kun je twee dingen denken:
1. Ze kan de telefoon inderdaad verloren zijn. Een mobiele telefoon is makkelijk te verliezen.
2. Ze heeft de telefoon gewoon verpatst om aan een grammetje wit of bruin te raken.
Omdat ik beide aannemelijk vind, en zielsveel van haar hou word ik niet boos, en troost haar met de woorden dat een telefoon te vervangen is, maar zij niet.
Maar het gevoel dat het vogeltje iedere nacht gaat vliegen, en pas in de middag terugkeert maakt mij angstig in mijn gevoel dat het haar alleen gaat om de centen die ik in spendeer in de vorm van eten, slapen etc, en dat er eigenlijk geen sprake is van echte liefde.
Ok, als ik meega naar de zone, parkeer ik de auto in de nabijheid, en komt ze regelmatig even bij me zitten, of rijden we eventjes naar de Burger King om iets te eten wat zij dan betaald. Of ze brengt regelmatig een bekertje water naar me als ik bij de zone sta te wachten totdat ze klaar is.
Alleen zodra ik begin over haar plan om af te kicken, wordt ze boos. Kapt ze het gesprek abrupt af en is er geen land meer mee te bezeilen. Ze wil stoppen, want regelmatig hoor ik haar vanuit de slaapkamer roepen "Gvd waarom gebruik ik deze troep". En vorige week zat ze op de grond met de basepijp, en zei ze "Als ik jou ooit een pijp zie roken, ram ik je die dwars door je strot". Bij haar moeder barste ze regelmatig in huilbuien uit en riep ze dat er mee wil stoppen. Maar sinds kort neemt ze ook geen contact meer op met haar moeder. Terwijl juist deze precies aanvoelt wat haar dochter voelt en denkt.
Sinds afgelopen zondagnacht is ze vertrokken en neemt ook voor mij de telefoon niet op. Verder neemt ze voor niemand de telefoon op, want vrienden en kennissen van haar bellen mij op met de vraag of ze bij mij is. Er komen zelfs mensen voor haar bij mij aan de deur. Ik heb haar geprobeert te bellen met een ander mobiel nummer ook zonder resultaat.
Gisteren stuurde ik haar een SMS-bericht wat ik moet doen met haar spullen. Kreeg een bericht terug om ze te bewaren en dat ze ze zou komen halen, hetgeen echter niet gebeurd is.
Ben zondagavond naar de tippelzone gereden, daar was ze niet, terwijl ze wel had aangegeven bij de portier wél te zullen komen. Zelfs de portier had ze niet gezien. Maandag getracht aangifte van vermissing bij de Politie te doen. Vragenformulier ingevuld kom terug op het bureau krijg ik te horen dat ze haar hadden gesproken en dat ze gezegd had mij nooit meer te zullen willen zien. Men had haar gebeld, terwijl ik en haar vrienden/vriendinnen haar niet te pakken krijgen omdat ze telkens op haar voicemail stuiten.
De gedachtengang in mijn hoofd neigt nu naar "je bent gebruikt" en "het is toch ware liefde geweest (en nog steeds, maar ze wordt geblokkeerd door een bepaalde groep mensen die haar dit beletten). Vooral haar moeder is hierdoor enorm teleurgesteld. Omdat ik de eerste jongen was die niet gebruikte en meedacht over plannen om haar ervanaf te krijgen. Vooral omdat haar dochter dit zo graag wil. Maar ook omdat ze over mij meer had verteld en echt een "gezonde" kleur in het gezicht kreeg als ze het over mij had. En haar moeder kent haar van haver tot gort. Als ze liegt, dan heeft moeders dat zo door.
Van een verslaafde is bekend dat deze terugkeert naar personen zodat of het geld op is, of men niet beschikt over voldoende spul. Zo zal ze denk ik vroeg of laat ook weer hier aan de deur verschijnen. Maar erachter komen of het echte liefde is/was of dat het een goed toneelspel van haar is geweest zal ik nooit te weten komen vrees ik.
Deze dame werkt als tippelprostituee, en ook hier kan ik mee leven. Liever dit werk om aan geld voor drugs te komen dan crimmineel gedrag vertonen.
Zij heeft als enig kind (van twee dochters en een zoon, welke allemaal gebruiken) een goed contact met haar moeder. Nog voordat ik aan haar moeder werd voorgesteld had ze al over mij verteld dat ik een niet gebruiker ben, en dat ze mij hartstikke leuk vindt etc etc.
Ook ik ontving deze signalen o.a. van haar dealers, vriendinnen etc.
Eind april heeft ze een grote fout gemaakt, door met een gestolen auto, onder invloed van wit en bruin, zonder in het bezit te zijn van een geldig rijbewijs een aanrijding te veroorzaken waarbij één zwaar gewonde is gevallen. Daarnaast is ze al een aantal keren opgepakt voor illegaal tippelen buiten de daartoe aangewezen zone, drugsgebruik op de openbare weg etc.
Ze wil dolgraag af van het spul, maar om de een of de andere manier heeft ze hiervoor de niet de kracht en energie om daadwerkelijk de stap te nemen.
Ik heb haar voorgesteld om bij mij in te trekken zodat ze niet in de buurt is van diegenen die haar telkens meesleuren in de witte en bruine wereld. Probleem is dat het vogeltje bijna iedere nacht gaat vliegen. Telkens komt ze wel weer met een ander verhaal dat of ze voelt zich niet lekker, "ziek" omdat ze (echt) geen bruin meer heeft. Of ze moet nog een boodschap doen etc etc. Met andere woorden van samen slapen komt niet veel terecht. Bellen heeft weinig zin, want ze neemt gewoonweg niet op. Maar 's middags om een uur of vier- vijf gaat de telefoon en komt ze weer terug of als ik haar bel kan ik haar in de stad ophalen.
Verder is ze heel zorgzaam voor mij, doet de was, kookt. en doen samen de dingen die anderen ook zouden doen. Gaat zelfs minder werken op de zone, hetgeen ik van harte toejuich. Ze heeft zelfs al tegen collega's op de zone verteld dat ze met mij gaat samenwonen. Alleen ik twijfel nu of de liefde wel echt is, of gewoon een goed toneelspel is. Donderdag gaat ze werken op de zone, maar omdat ze geen beltegoed meer heeft neemt ze mijn telefoon mee. Beloofd te bellen maar belt niet. Tegen zes uur in de ochtend besluit ik dan ook "preventief" de SIM-kaart te blokkeren. Tegen kwart voor vijf in de middag krijg ik een sms of ik haar even wil bellen. "Kun je me daar en daar even komen halen?" Ik ga haar halen en krijg te horen dat ze bang was om naar huis te komen omdat de telefoon in de auto van een klant had verloren, en deze spoorloos was.
Op zulke momenten kun je twee dingen denken:
1. Ze kan de telefoon inderdaad verloren zijn. Een mobiele telefoon is makkelijk te verliezen.
2. Ze heeft de telefoon gewoon verpatst om aan een grammetje wit of bruin te raken.
Omdat ik beide aannemelijk vind, en zielsveel van haar hou word ik niet boos, en troost haar met de woorden dat een telefoon te vervangen is, maar zij niet.
Maar het gevoel dat het vogeltje iedere nacht gaat vliegen, en pas in de middag terugkeert maakt mij angstig in mijn gevoel dat het haar alleen gaat om de centen die ik in spendeer in de vorm van eten, slapen etc, en dat er eigenlijk geen sprake is van echte liefde.
Ok, als ik meega naar de zone, parkeer ik de auto in de nabijheid, en komt ze regelmatig even bij me zitten, of rijden we eventjes naar de Burger King om iets te eten wat zij dan betaald. Of ze brengt regelmatig een bekertje water naar me als ik bij de zone sta te wachten totdat ze klaar is.
Alleen zodra ik begin over haar plan om af te kicken, wordt ze boos. Kapt ze het gesprek abrupt af en is er geen land meer mee te bezeilen. Ze wil stoppen, want regelmatig hoor ik haar vanuit de slaapkamer roepen "Gvd waarom gebruik ik deze troep". En vorige week zat ze op de grond met de basepijp, en zei ze "Als ik jou ooit een pijp zie roken, ram ik je die dwars door je strot". Bij haar moeder barste ze regelmatig in huilbuien uit en riep ze dat er mee wil stoppen. Maar sinds kort neemt ze ook geen contact meer op met haar moeder. Terwijl juist deze precies aanvoelt wat haar dochter voelt en denkt.
Sinds afgelopen zondagnacht is ze vertrokken en neemt ook voor mij de telefoon niet op. Verder neemt ze voor niemand de telefoon op, want vrienden en kennissen van haar bellen mij op met de vraag of ze bij mij is. Er komen zelfs mensen voor haar bij mij aan de deur. Ik heb haar geprobeert te bellen met een ander mobiel nummer ook zonder resultaat.
Gisteren stuurde ik haar een SMS-bericht wat ik moet doen met haar spullen. Kreeg een bericht terug om ze te bewaren en dat ze ze zou komen halen, hetgeen echter niet gebeurd is.
Ben zondagavond naar de tippelzone gereden, daar was ze niet, terwijl ze wel had aangegeven bij de portier wél te zullen komen. Zelfs de portier had ze niet gezien. Maandag getracht aangifte van vermissing bij de Politie te doen. Vragenformulier ingevuld kom terug op het bureau krijg ik te horen dat ze haar hadden gesproken en dat ze gezegd had mij nooit meer te zullen willen zien. Men had haar gebeld, terwijl ik en haar vrienden/vriendinnen haar niet te pakken krijgen omdat ze telkens op haar voicemail stuiten.
De gedachtengang in mijn hoofd neigt nu naar "je bent gebruikt" en "het is toch ware liefde geweest (en nog steeds, maar ze wordt geblokkeerd door een bepaalde groep mensen die haar dit beletten). Vooral haar moeder is hierdoor enorm teleurgesteld. Omdat ik de eerste jongen was die niet gebruikte en meedacht over plannen om haar ervanaf te krijgen. Vooral omdat haar dochter dit zo graag wil. Maar ook omdat ze over mij meer had verteld en echt een "gezonde" kleur in het gezicht kreeg als ze het over mij had. En haar moeder kent haar van haver tot gort. Als ze liegt, dan heeft moeders dat zo door.
Van een verslaafde is bekend dat deze terugkeert naar personen zodat of het geld op is, of men niet beschikt over voldoende spul. Zo zal ze denk ik vroeg of laat ook weer hier aan de deur verschijnen. Maar erachter komen of het echte liefde is/was of dat het een goed toneelspel van haar is geweest zal ik nooit te weten komen vrees ik.

