Hoi DF,
Hieronder mijn ervaring met een kleine dosis LSD. Ik ben al erg onder de indruk.
Tripreport
Ik heb al eerder wat geplaatst over mijn allereerste ervaring met 1p-lsd in het microdosis topic (in subforum Drugs Algemeen) en kon het niet laten om gister wat losse stukjes te proberen die ik overhield van het stuk knippen van een zegel. In totaal was dit 37,5 mics om 13:30, nog niet eerder omdat er nog een vriend bij mij thuis was. Ik dacht ik neem niet te veel want ik moest maandag werken en was bang voor de lange werkingsduur, bovendien was het de eerste keer psychedelica en was ik alleen. Het leek me een mooie intro om het gevoel te leren kennen zogezegd.
Zegeltje op de tong en toen begon het wachten. Huis een beetje opgeruimd. Na een half uurtje op de bank gaan hangen, beetje sport op tv gekeken. Niks. Toch te weinig genomen? Na een uur dacht ik: "waar wacht ik eigenlijk op? Er komt niks." Voelde eigenlijk alleen wat onrust in mijn lichaam. Dit is het moment waarop ik naar buiten kijk. Het is lekker weer, laat ik maar even een rondje lopen.
Dit is het moment waarop het allemaal veranderde. Er is een kinderevenement gaande met overal springkussens en het was behoorlijk druk in de stad. Terwijl ik door de mensen/kindermassa loop voel ik me snel high worden, het valt me op dat ik veel meer dan normaal zie hoe mensen zich voelen, en ik maak mezelf wijs dat ik ook aan de buitenkant kan zien wat voor persoonlijkheid de mensen hebben. Dit vond ik heel mooi. Terwijl ik verder en verder loop verlaat ik de stad en het springkussenevenement en voel ik me steeds euforischer worden. Dit blijft zich maar ontwikkelen. Absurde euforie, ik weet niet waar het vandaan kwam maar het was er gewoon. Minimaal vergelijkbaar met MDMA. Ook voelde ik heel veel liefde voor mijn omgeving en de mensen die ik op straat zag lopen.
Ik krijg het na een uur lopen echter te warm en besluit toch maar weer naar huis te lopen. Thuis gekomen ben ik boven mezelf zulke blijheid voel ik, het absolute hoogtepunt. Ik ga op de bank liggen en kijk golf op TV met het geluid uit maar muziek aan. Wat een mooi spel en wat een blijheid in mij, te hard genieten! Ik besluit het TV geluid aan te zetten en verlies meteen mijn interesse in het spel. Terwijl ik erg onder de indruk was van de waanzinnige vaardigheden van die mannen (hoe sla je in vredesnaam van 200 meter de bal bijna in zo'n klein putje?!?) praten de TV commentators erover alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Duidelijk op een andere golflengte dan ik. Dan maar alleen wat muziek luisteren, ook heel fijn. Hier vraag ik me af waarom mensen LSD als intellectueel ervaren. Ik voel al meer dan 2 uur bijna enkel euforie? Nog steeds te veel energie in mijn lichaam, dus ik besluit om weer buiten rond te lopen (19.000 stappen uiteindelijk haha)
Uit het niets slaat mijn trip hier helemaal om. Ik weet niet precies wat het nou triggerde, maar plotseling zakt de euforie weg en begin ik te denken. En niet een beetje te denken ook. Als een sneltreinvaart komen de gedachten langs. Over fouten die ik op mijn werk heb gemaakt. Hoe ik daar misschien mensen mee heb teleurgesteld en hoe ik hier niet goed mee omgegaan ben. Plotseling krijgt het allemaal een veel minder vrolijk tintje. Al heel snel voel ik dat dit mijn onderbewuste is, die getriggerd door de LSD mij iets probeert te vertellen. En ik accepteer het. Echt zo'n mooi gevoel! Zelfliefde en schaamte en verdriet en plezier tegelijk. Ik besluit dat alles wat ik voel dat ik het moet accepteren en mag voelen.
In de uren hierna denk ik absurd veel na (en loop ik ook nog geruime tijd rond op straat). Er komen nare en vrolijke momenten langs. Thema's binnen zelfverbetering waar ik al jaren mee bezig krijgen een extra duwtje in de goede richting. Het voelt fijn om te beseffen dat ik hier al lang mee bezig ben ook zonder drugs en ik ben zowaar een beetje trots daarop. Ik denk over sociale conditionering. Machtstructuren in de maatschappij. Onzekerheid. Arrogantie. Hoe graag ik dit wil delen met mensen om mij heen. Hoe anders (en heftiger) de trip is dan ik had verwacht. Uiteindelijk zakt het thuis allemaal heel langzaam weg en ben ik ook wel weer blij dat ik weer in de nuchtere wereld terecht kom want het was ook wel vermoeiend. Rond een uur of 22.00 vind ik dat ik me wel weer nuchter voel en ga ik vrij snel naar bed. Nog maar 2.5 uur wakker liggen om het te verwerken.
Vragen
Ik ben nog wel verbaasd over een aantal zaken. Het eerste is dat ik toch al verrekt hard ging op zo'n kleine dosis. Niet qua visuals/perceptie/zintuigen dus, daar heb ik niks van gemerkt met deze dosis. Maar wel met mijn gedachten en gevoelens. Is dit normaal? Ik zal wel gevoelig zijn hiervoor?
Ook vraag ik me af of dit een normaal verloop is van een trip (i.e. twee compleet verschillende fases met eerst heel veel gevoel/euforie/energie/vaagheid en daarna heel veel introspectie gedachten gecombineerd met complete eerlijkheid). Het lijkt me namelijk waanzinnig leuk op een festival zoals ik mij de eerste uren voelde. Maar op een festival nog uren lang met die introspectie rond lopen, dat weet ik nog niet. Gebeurt dit minder als je met vrienden bent?
Conclusie
Zo'n kleine dosis en toch al complete schitterende chaos in mijn hoofd. Vreugde, introspectie, vermaak. Wat heeft dit goedje te bieden bij hogere dosissen, ik vermoed toch vooral ook zintuigelijke waanzin? Ik vond het wel heel fijn dat ik door de kleine dosis bijna alles heb onthouden, heb nog zeer veel details en dingen die ik heb meegemaakt niet hier opgeschreven maar weet ze nog heel goed. Ik snap nu ook echt goed dat psychedelica zoveel meer te bieden hebben dan enkel vermaak en begrijp veel posts op dit subforum ook veel beter.
De liefde is echt.
Hieronder mijn ervaring met een kleine dosis LSD. Ik ben al erg onder de indruk.
Tripreport
Ik heb al eerder wat geplaatst over mijn allereerste ervaring met 1p-lsd in het microdosis topic (in subforum Drugs Algemeen) en kon het niet laten om gister wat losse stukjes te proberen die ik overhield van het stuk knippen van een zegel. In totaal was dit 37,5 mics om 13:30, nog niet eerder omdat er nog een vriend bij mij thuis was. Ik dacht ik neem niet te veel want ik moest maandag werken en was bang voor de lange werkingsduur, bovendien was het de eerste keer psychedelica en was ik alleen. Het leek me een mooie intro om het gevoel te leren kennen zogezegd.
Zegeltje op de tong en toen begon het wachten. Huis een beetje opgeruimd. Na een half uurtje op de bank gaan hangen, beetje sport op tv gekeken. Niks. Toch te weinig genomen? Na een uur dacht ik: "waar wacht ik eigenlijk op? Er komt niks." Voelde eigenlijk alleen wat onrust in mijn lichaam. Dit is het moment waarop ik naar buiten kijk. Het is lekker weer, laat ik maar even een rondje lopen.
Dit is het moment waarop het allemaal veranderde. Er is een kinderevenement gaande met overal springkussens en het was behoorlijk druk in de stad. Terwijl ik door de mensen/kindermassa loop voel ik me snel high worden, het valt me op dat ik veel meer dan normaal zie hoe mensen zich voelen, en ik maak mezelf wijs dat ik ook aan de buitenkant kan zien wat voor persoonlijkheid de mensen hebben. Dit vond ik heel mooi. Terwijl ik verder en verder loop verlaat ik de stad en het springkussenevenement en voel ik me steeds euforischer worden. Dit blijft zich maar ontwikkelen. Absurde euforie, ik weet niet waar het vandaan kwam maar het was er gewoon. Minimaal vergelijkbaar met MDMA. Ook voelde ik heel veel liefde voor mijn omgeving en de mensen die ik op straat zag lopen.
Ik krijg het na een uur lopen echter te warm en besluit toch maar weer naar huis te lopen. Thuis gekomen ben ik boven mezelf zulke blijheid voel ik, het absolute hoogtepunt. Ik ga op de bank liggen en kijk golf op TV met het geluid uit maar muziek aan. Wat een mooi spel en wat een blijheid in mij, te hard genieten! Ik besluit het TV geluid aan te zetten en verlies meteen mijn interesse in het spel. Terwijl ik erg onder de indruk was van de waanzinnige vaardigheden van die mannen (hoe sla je in vredesnaam van 200 meter de bal bijna in zo'n klein putje?!?) praten de TV commentators erover alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Duidelijk op een andere golflengte dan ik. Dan maar alleen wat muziek luisteren, ook heel fijn. Hier vraag ik me af waarom mensen LSD als intellectueel ervaren. Ik voel al meer dan 2 uur bijna enkel euforie? Nog steeds te veel energie in mijn lichaam, dus ik besluit om weer buiten rond te lopen (19.000 stappen uiteindelijk haha)
Uit het niets slaat mijn trip hier helemaal om. Ik weet niet precies wat het nou triggerde, maar plotseling zakt de euforie weg en begin ik te denken. En niet een beetje te denken ook. Als een sneltreinvaart komen de gedachten langs. Over fouten die ik op mijn werk heb gemaakt. Hoe ik daar misschien mensen mee heb teleurgesteld en hoe ik hier niet goed mee omgegaan ben. Plotseling krijgt het allemaal een veel minder vrolijk tintje. Al heel snel voel ik dat dit mijn onderbewuste is, die getriggerd door de LSD mij iets probeert te vertellen. En ik accepteer het. Echt zo'n mooi gevoel! Zelfliefde en schaamte en verdriet en plezier tegelijk. Ik besluit dat alles wat ik voel dat ik het moet accepteren en mag voelen.
In de uren hierna denk ik absurd veel na (en loop ik ook nog geruime tijd rond op straat). Er komen nare en vrolijke momenten langs. Thema's binnen zelfverbetering waar ik al jaren mee bezig krijgen een extra duwtje in de goede richting. Het voelt fijn om te beseffen dat ik hier al lang mee bezig ben ook zonder drugs en ik ben zowaar een beetje trots daarop. Ik denk over sociale conditionering. Machtstructuren in de maatschappij. Onzekerheid. Arrogantie. Hoe graag ik dit wil delen met mensen om mij heen. Hoe anders (en heftiger) de trip is dan ik had verwacht. Uiteindelijk zakt het thuis allemaal heel langzaam weg en ben ik ook wel weer blij dat ik weer in de nuchtere wereld terecht kom want het was ook wel vermoeiend. Rond een uur of 22.00 vind ik dat ik me wel weer nuchter voel en ga ik vrij snel naar bed. Nog maar 2.5 uur wakker liggen om het te verwerken.
Vragen
Ik ben nog wel verbaasd over een aantal zaken. Het eerste is dat ik toch al verrekt hard ging op zo'n kleine dosis. Niet qua visuals/perceptie/zintuigen dus, daar heb ik niks van gemerkt met deze dosis. Maar wel met mijn gedachten en gevoelens. Is dit normaal? Ik zal wel gevoelig zijn hiervoor?
Ook vraag ik me af of dit een normaal verloop is van een trip (i.e. twee compleet verschillende fases met eerst heel veel gevoel/euforie/energie/vaagheid en daarna heel veel introspectie gedachten gecombineerd met complete eerlijkheid). Het lijkt me namelijk waanzinnig leuk op een festival zoals ik mij de eerste uren voelde. Maar op een festival nog uren lang met die introspectie rond lopen, dat weet ik nog niet. Gebeurt dit minder als je met vrienden bent?
Conclusie
Zo'n kleine dosis en toch al complete schitterende chaos in mijn hoofd. Vreugde, introspectie, vermaak. Wat heeft dit goedje te bieden bij hogere dosissen, ik vermoed toch vooral ook zintuigelijke waanzin? Ik vond het wel heel fijn dat ik door de kleine dosis bijna alles heb onthouden, heb nog zeer veel details en dingen die ik heb meegemaakt niet hier opgeschreven maar weet ze nog heel goed. Ik snap nu ook echt goed dat psychedelica zoveel meer te bieden hebben dan enkel vermaak en begrijp veel posts op dit subforum ook veel beter.
De liefde is echt.
