Dit report is al een paar jaar oud, maar had ik nog op de plank liggen. Het is vrij luchtig geschreven (voor de verandering). 
Eerste experimenten met changa (DMT): 3 avonden.
Ik had al wel langer DMT in huis, maar ik had nog niet de juiste omstandigheden gevonden om het te nemen. Het leek mij prettiger voor mijzelf én voor mijn gezelschap (een beginner op gebied van psychedelica, maar wel op andere manieren bezig met bewustzijnsverruiming) om niet direct van de klif af gesodemieterd te worden met pure DMT. Wellicht doeltreffend, maar niet zonder risico’s. Dus liever wilde ik wat van mijn pure DMT verwerken in changa. Dat bedje van liefde waar iedereen over spreekt leek me wel wat. Kwam het even goed uit dat mijn goede vriend Psilocyloner toevallig alle kennis en ingrediënten voor het maken van changa in huis heeft, en ook nog bij me logeerde. Zijn recept bestaat uit damiana (tabaksvervanger), DMT en de MAO-remmer harmala (HCI, syrische wijnruit). Eitje om te maken eigenlijk, zo zie ik als ik met hem meekijk. Wanneer ik erover spreek met één van mijn buren blijkt dat zij ook changa in huis heeft, maar dan volgens traditioneel recept, met caapi bladeren. Dat is iets voor de volgende keer.
Het roken van changa zou lang niet zo lastig als het roken van DMT moeten zijn, omdat de DMT al in de changa is getrokken en dus niet meer kan verbranden. We gebruiken daarom mijn glazen vaporizer in plaats van The Machine, die ik normaliter voor DMT gebruik. Ik heb ook nog een bong, maar betwijfel of dat effectief is.
Dag 1
Op de eerste dag maken we (mijn nieuwe gezelschap en ik) de kamer sfeervol, met kaarsjes en rustgevende muziek. We spreken intenties en verwachtingen uit, en spelen en zingen mantra’s om in de juiste sfeer te komen. Beide doen we twee pogingen, maar het blijkt toch nog niet mee te vallen om de changa op de juiste manier te roken en de DMT niet te laten verbranden. Als we iets te krachtig inhaleren, zuigen we steeds het vlammetje naar binnen en verbrand de changa. Als we te voorzichtig inhaleren komt er echter maar weinig rook vrij. We merken effect, maar het is erg mild. Visueel zie ik vooral met ogen dicht van alles gebeuren, maar het blijft bij een kort visueel spektakel. Met ogen open is de kamer veel mooier dan normaal. Objecten lopen wat in elkaar over, materie blijkt niet zo vast als het lijkt. Lichamelijk voel ik een warm en zacht gevoel en een lekkere naglow. Diepte heeft de ervaring niet.
Dag 2
Op dag twee besluiten we toch The Machine te gebruiken om te kijken of dat beter gaat. We houden weer een voorbereidingsritueeltje en spreken intenties uit, deze keer minder uitgebreid. We gebruiken eerst een gewone aansteker om de changa te verhitten, maar ook bij The Machine ervaren we hetzelfde probleem: zodra je een beetje kracht zet om te inhaleren, trek je de vlam naar binnen, en verbrand de changa (= zwarte rook in plaats van witte rook…). We proberen het daarom met een waxinelichtje, maar het zelfde probleem blijft.
Bij poging 2 gaat het wat beter. Na de eerste keer inhaleren wordt de kamer veel mooier, kleurrijker en ‘zuiverder’. Ik inhaleer nog een keer en voel dan aanwezigheden om me heen. Ik durf niet nog eens te inhaleren en ga snel op de bank liggen. De kamer vervormt snel en ik voel dat ‘ze’ me mee willen nemen naar hun wereld. Ze komen me bekend voor, maar het zijn geen fijne associaties. Toch sluit ik mijn ogen om erin mee te gaan.
Het voelt buitenaards, opnieuw, zoals bij mijn eerste trekje 5-MeO-DMT destijds, maar ook zoals bij mijn tweede en derde keer DPT. Het is een futuristische wereld, holografisch, heel kleurrijk. Deze beschaving is zeer geavanceerd en intelligent, maar ook heel mechanisch. Het zijn aanwezigheden, in een zeer geolied systeem, maar er zit weinig tot geen (?) gevoel in. Een gevoel van angst overspoelt me opnieuw, net zoals toen. Een gevoelloze wereld, een wereld van robots waarin zielen gevangen zitten, hun werk moeten uitvoeren in eindeloze cirkels, zonder enig hoger doel. Voor altijd? Dat is mijn demoon, mijn grote angst. Ik zit er nu niet zo diep in, ik krijg een inkijkje, ik ben me nog goed bewust van mijn lichaam op de bank. Deze keer hoef ik niet mee te doen, maar mag ik alleen kijken. De sfeer is echter niet te missen. De kilte. Het gebrek aan liefde, het gebrek aan emoties. Al ziet het hologram er prachtig uit, en ben ik wel gefascineerd door de geavanceerde technologie. Dit is echter een plek waar ik hoopte nooit meer te hoeven te komen. Waarom kom ik hier opnieuw? Ik geloof toch in liefde? Waarom komt dit vaker terug? Waarom manifesteert deze angst zich ook steeds verder in mijn dagelijkse realiteit?
Het is ook moeilijk om met anderen over te spreken, omdat de meesten het wel fascinerend en 'gaaf' vinden. Fascinerend is het zeker, maar als je dit eenmaal gevoeld en beleefd hebt begrijp je waarom je er nooit terecht wilt komen.
Het duurt maar kort. Al gauw zwakt het af en open ik mijn ogen. Mijn lichaam voelt warm en tintelend. Ik ben blij dat ik dieper ben gekomen met changa, maar voel me behoorlijk onthutst over wat ik meemaakte. Ik heb dan ook niet de behoefte om nog een ronde te doen. Waar is nou dat lekkere bedje van liefde?
Mijn gezelschap heeft ook een intense, korte, ondefinieerbare ervaring.
Dag 3
Een paar weken later nodigt mijn buurvrouw me uit om die avond samen met een vriendin changa te nemen, deze keer de variant met caapi bladeren. Hoewel ik niet zo’n impulsieve tripper ben voelt het toch goed en besluit ik deze kans aan te nemen.
Ik voel me gelijk prettig in het gezelschap. Beiden gaan met een serieuze en respectvolle manier om met psychedelica, zijn ervaren, en staan bewust in het leven. Al gauw komen er behoorlijk diepe gesprekken op gang. We reinigen onszelf en het huis met salie en gebruiken wat florida water. We zetten fijne muziek op en mediteren nog even. De meiden nemen changa het liefst door het in een joint te doen (bestaande uit enkel tabaksvervanger en het changamengsel) en rustig wat trekjes te nemen. Aha! Zou dat beter werken?
M legt 3 jointjes klaar en tegelijk nemen we voorzichtig wat trekjes. Ik heb er aanvankelijk wat moeite mee omdat ik geen roker ben en mijn keel en longen snel geïrriteerd raken. Er is duidelijk een realiteitsverandering maar het blijft allemaal erg mild. Mogelijk komt het omdat deze joint al wat ouder was en de DMT wat ‘vervlogen’ is.
Nadat we allemaal bekomen zijn van deze eerste ronde willen we allemaal nog een ronde doen. M vertelt dat de bong die ik heb een heel stuk effectiever is dan de glazen pijp die ik een aantal weken terug gebruikte, dus ik besluit het eens met de bong te proberen. Ook vertelt ze dat ik beter een stormaansteker dan een gewone aansteker kan gebruiken.
En inderdaad, het werkt veel beter. Er ontstaat direct rook zonder dat de DMT verbrand, en ik kan het effectief inhaleren. Na de tweede hijs veranderd mijn beeld zo snel en heftig dat ik niet verder durf te gaan, al was een derde keer nog mogelijk geweest. Ik maak mezelf comfortabel op de bank en sluit mijn ogen.
Ik zie ontzettend veel, een heel spectrum aan felle kleuren, heel veel patronen, heel veel flitsende lagen, met een soort wezentjes, waar van alles tegelijk gebeurt. In eerste instantie voel ik angst en weerstand, het alien-achtige gevoel schrikt me af, het is zo totaal anders als het dagelijkse leven wat ik ken en ik weet niet wat dit is of wat er gaat gebeuren en of ik dit überhaupt wel wil. De sfeer is warm noch koud. Ik weet niet precies waar ik doorheen ga. Het is alsof er tegelijkertijd verschillende stukjes van mij op verschillende lagen dingen doormaken. Doordat het zo ‘raar’ is lukt het me de eerste helft niet om te ontspannen. Op het moment dat ik dan eindelijk ontspan en mijn ego zich gewonnen geeft, word ik meegenomen in een golf. Ik word heen en weer gewiegd, mijn lichaam schommelt alle kanten op in de kleurrijke half-doorzichtige golf, waar verschillende energieën aanwezig zijn. Zo word ik een tijdje heen en weer gewiegd, vreemd en vertrouwd, bizar en gewoon, buitenaards en moederlijk, totdat het effect af begint te zwakken. En nu merk ik dat ik er helemaal niet uit wil komen. Had ik me maar eerder over kunnen geven, dan had ik er langer van kunnen genieten.
Ik kom rustig bij in de kamer met rustige muziek, een rustige sfeer, kaarsjes, de geur van salie, twee lieve meiden. We beginnen rustig uit te wisselen over onze ervaringen. Ik kan eigenlijk niets van mijn ervaring maken, het was zo abstract, ik heb geen idee wat het betekent en of het me iets wilde zeggen.
We vallen van het ene gespreksonderwerp in het andere en voor we het weten is het al ver na middennacht. Toch besluiten we nog een laatste ronde te doen met de jointjes. Deze keer delen we de 2 ‘nieuwe’ jointjes, zo kan ik kijken of dat inderdaad een sterker effect heeft dan de oudere joint van de eerste ronde. En inderdaad, al na 2 trekjes is de ervaring al sterker dan in de eerste ronde na 5 trekjes. Ik merk dat ik nu niet echt diep meer wil gaan, ik wil rustig afronden. Het valt me steeds opnieuw op hoe prachtig helder en sereen de kamer wordt bij de eerste effecten. De kleuren en vormen zijn zo mooi en vredig. Met mijn ogen dicht zie ik weer heel veel verschillende visuals, maar ik kan er geen diepte in vinden. Ik neem nog een paar trekjes, en dan vind ik het wel goed. Mijn keel en longen voelen behoorlijk geïrriteerd en ik vind het wel fijn om weer te aarden.
Al met al waren het fijne, voorzichtige kennismakingen, waarbij ik me ten alle tijden nog bewust was van mijn lichaam op aarde, en ik nog voldoende controle had. Dat geeft me vertrouwen om de volgende keer een stapje verder te gaan. Dankbaar voor de ervaring, voor de mooie avond, voor de fijne gesprekken, en voor de verbinding.
Eerste experimenten met changa (DMT): 3 avonden.
Ik had al wel langer DMT in huis, maar ik had nog niet de juiste omstandigheden gevonden om het te nemen. Het leek mij prettiger voor mijzelf én voor mijn gezelschap (een beginner op gebied van psychedelica, maar wel op andere manieren bezig met bewustzijnsverruiming) om niet direct van de klif af gesodemieterd te worden met pure DMT. Wellicht doeltreffend, maar niet zonder risico’s. Dus liever wilde ik wat van mijn pure DMT verwerken in changa. Dat bedje van liefde waar iedereen over spreekt leek me wel wat. Kwam het even goed uit dat mijn goede vriend Psilocyloner toevallig alle kennis en ingrediënten voor het maken van changa in huis heeft, en ook nog bij me logeerde. Zijn recept bestaat uit damiana (tabaksvervanger), DMT en de MAO-remmer harmala (HCI, syrische wijnruit). Eitje om te maken eigenlijk, zo zie ik als ik met hem meekijk. Wanneer ik erover spreek met één van mijn buren blijkt dat zij ook changa in huis heeft, maar dan volgens traditioneel recept, met caapi bladeren. Dat is iets voor de volgende keer.
Het roken van changa zou lang niet zo lastig als het roken van DMT moeten zijn, omdat de DMT al in de changa is getrokken en dus niet meer kan verbranden. We gebruiken daarom mijn glazen vaporizer in plaats van The Machine, die ik normaliter voor DMT gebruik. Ik heb ook nog een bong, maar betwijfel of dat effectief is.
Dag 1
Op de eerste dag maken we (mijn nieuwe gezelschap en ik) de kamer sfeervol, met kaarsjes en rustgevende muziek. We spreken intenties en verwachtingen uit, en spelen en zingen mantra’s om in de juiste sfeer te komen. Beide doen we twee pogingen, maar het blijkt toch nog niet mee te vallen om de changa op de juiste manier te roken en de DMT niet te laten verbranden. Als we iets te krachtig inhaleren, zuigen we steeds het vlammetje naar binnen en verbrand de changa. Als we te voorzichtig inhaleren komt er echter maar weinig rook vrij. We merken effect, maar het is erg mild. Visueel zie ik vooral met ogen dicht van alles gebeuren, maar het blijft bij een kort visueel spektakel. Met ogen open is de kamer veel mooier dan normaal. Objecten lopen wat in elkaar over, materie blijkt niet zo vast als het lijkt. Lichamelijk voel ik een warm en zacht gevoel en een lekkere naglow. Diepte heeft de ervaring niet.
Dag 2
Op dag twee besluiten we toch The Machine te gebruiken om te kijken of dat beter gaat. We houden weer een voorbereidingsritueeltje en spreken intenties uit, deze keer minder uitgebreid. We gebruiken eerst een gewone aansteker om de changa te verhitten, maar ook bij The Machine ervaren we hetzelfde probleem: zodra je een beetje kracht zet om te inhaleren, trek je de vlam naar binnen, en verbrand de changa (= zwarte rook in plaats van witte rook…). We proberen het daarom met een waxinelichtje, maar het zelfde probleem blijft.
Bij poging 2 gaat het wat beter. Na de eerste keer inhaleren wordt de kamer veel mooier, kleurrijker en ‘zuiverder’. Ik inhaleer nog een keer en voel dan aanwezigheden om me heen. Ik durf niet nog eens te inhaleren en ga snel op de bank liggen. De kamer vervormt snel en ik voel dat ‘ze’ me mee willen nemen naar hun wereld. Ze komen me bekend voor, maar het zijn geen fijne associaties. Toch sluit ik mijn ogen om erin mee te gaan.
Het voelt buitenaards, opnieuw, zoals bij mijn eerste trekje 5-MeO-DMT destijds, maar ook zoals bij mijn tweede en derde keer DPT. Het is een futuristische wereld, holografisch, heel kleurrijk. Deze beschaving is zeer geavanceerd en intelligent, maar ook heel mechanisch. Het zijn aanwezigheden, in een zeer geolied systeem, maar er zit weinig tot geen (?) gevoel in. Een gevoel van angst overspoelt me opnieuw, net zoals toen. Een gevoelloze wereld, een wereld van robots waarin zielen gevangen zitten, hun werk moeten uitvoeren in eindeloze cirkels, zonder enig hoger doel. Voor altijd? Dat is mijn demoon, mijn grote angst. Ik zit er nu niet zo diep in, ik krijg een inkijkje, ik ben me nog goed bewust van mijn lichaam op de bank. Deze keer hoef ik niet mee te doen, maar mag ik alleen kijken. De sfeer is echter niet te missen. De kilte. Het gebrek aan liefde, het gebrek aan emoties. Al ziet het hologram er prachtig uit, en ben ik wel gefascineerd door de geavanceerde technologie. Dit is echter een plek waar ik hoopte nooit meer te hoeven te komen. Waarom kom ik hier opnieuw? Ik geloof toch in liefde? Waarom komt dit vaker terug? Waarom manifesteert deze angst zich ook steeds verder in mijn dagelijkse realiteit?
Het is ook moeilijk om met anderen over te spreken, omdat de meesten het wel fascinerend en 'gaaf' vinden. Fascinerend is het zeker, maar als je dit eenmaal gevoeld en beleefd hebt begrijp je waarom je er nooit terecht wilt komen.
Het duurt maar kort. Al gauw zwakt het af en open ik mijn ogen. Mijn lichaam voelt warm en tintelend. Ik ben blij dat ik dieper ben gekomen met changa, maar voel me behoorlijk onthutst over wat ik meemaakte. Ik heb dan ook niet de behoefte om nog een ronde te doen. Waar is nou dat lekkere bedje van liefde?
Mijn gezelschap heeft ook een intense, korte, ondefinieerbare ervaring.
Dag 3
Een paar weken later nodigt mijn buurvrouw me uit om die avond samen met een vriendin changa te nemen, deze keer de variant met caapi bladeren. Hoewel ik niet zo’n impulsieve tripper ben voelt het toch goed en besluit ik deze kans aan te nemen.
Ik voel me gelijk prettig in het gezelschap. Beiden gaan met een serieuze en respectvolle manier om met psychedelica, zijn ervaren, en staan bewust in het leven. Al gauw komen er behoorlijk diepe gesprekken op gang. We reinigen onszelf en het huis met salie en gebruiken wat florida water. We zetten fijne muziek op en mediteren nog even. De meiden nemen changa het liefst door het in een joint te doen (bestaande uit enkel tabaksvervanger en het changamengsel) en rustig wat trekjes te nemen. Aha! Zou dat beter werken?
M legt 3 jointjes klaar en tegelijk nemen we voorzichtig wat trekjes. Ik heb er aanvankelijk wat moeite mee omdat ik geen roker ben en mijn keel en longen snel geïrriteerd raken. Er is duidelijk een realiteitsverandering maar het blijft allemaal erg mild. Mogelijk komt het omdat deze joint al wat ouder was en de DMT wat ‘vervlogen’ is.
Nadat we allemaal bekomen zijn van deze eerste ronde willen we allemaal nog een ronde doen. M vertelt dat de bong die ik heb een heel stuk effectiever is dan de glazen pijp die ik een aantal weken terug gebruikte, dus ik besluit het eens met de bong te proberen. Ook vertelt ze dat ik beter een stormaansteker dan een gewone aansteker kan gebruiken.
En inderdaad, het werkt veel beter. Er ontstaat direct rook zonder dat de DMT verbrand, en ik kan het effectief inhaleren. Na de tweede hijs veranderd mijn beeld zo snel en heftig dat ik niet verder durf te gaan, al was een derde keer nog mogelijk geweest. Ik maak mezelf comfortabel op de bank en sluit mijn ogen.
Ik zie ontzettend veel, een heel spectrum aan felle kleuren, heel veel patronen, heel veel flitsende lagen, met een soort wezentjes, waar van alles tegelijk gebeurt. In eerste instantie voel ik angst en weerstand, het alien-achtige gevoel schrikt me af, het is zo totaal anders als het dagelijkse leven wat ik ken en ik weet niet wat dit is of wat er gaat gebeuren en of ik dit überhaupt wel wil. De sfeer is warm noch koud. Ik weet niet precies waar ik doorheen ga. Het is alsof er tegelijkertijd verschillende stukjes van mij op verschillende lagen dingen doormaken. Doordat het zo ‘raar’ is lukt het me de eerste helft niet om te ontspannen. Op het moment dat ik dan eindelijk ontspan en mijn ego zich gewonnen geeft, word ik meegenomen in een golf. Ik word heen en weer gewiegd, mijn lichaam schommelt alle kanten op in de kleurrijke half-doorzichtige golf, waar verschillende energieën aanwezig zijn. Zo word ik een tijdje heen en weer gewiegd, vreemd en vertrouwd, bizar en gewoon, buitenaards en moederlijk, totdat het effect af begint te zwakken. En nu merk ik dat ik er helemaal niet uit wil komen. Had ik me maar eerder over kunnen geven, dan had ik er langer van kunnen genieten.
Ik kom rustig bij in de kamer met rustige muziek, een rustige sfeer, kaarsjes, de geur van salie, twee lieve meiden. We beginnen rustig uit te wisselen over onze ervaringen. Ik kan eigenlijk niets van mijn ervaring maken, het was zo abstract, ik heb geen idee wat het betekent en of het me iets wilde zeggen.
We vallen van het ene gespreksonderwerp in het andere en voor we het weten is het al ver na middennacht. Toch besluiten we nog een laatste ronde te doen met de jointjes. Deze keer delen we de 2 ‘nieuwe’ jointjes, zo kan ik kijken of dat inderdaad een sterker effect heeft dan de oudere joint van de eerste ronde. En inderdaad, al na 2 trekjes is de ervaring al sterker dan in de eerste ronde na 5 trekjes. Ik merk dat ik nu niet echt diep meer wil gaan, ik wil rustig afronden. Het valt me steeds opnieuw op hoe prachtig helder en sereen de kamer wordt bij de eerste effecten. De kleuren en vormen zijn zo mooi en vredig. Met mijn ogen dicht zie ik weer heel veel verschillende visuals, maar ik kan er geen diepte in vinden. Ik neem nog een paar trekjes, en dan vind ik het wel goed. Mijn keel en longen voelen behoorlijk geïrriteerd en ik vind het wel fijn om weer te aarden.
Al met al waren het fijne, voorzichtige kennismakingen, waarbij ik me ten alle tijden nog bewust was van mijn lichaam op aarde, en ik nog voldoende controle had. Dat geeft me vertrouwen om de volgende keer een stapje verder te gaan. Dankbaar voor de ervaring, voor de mooie avond, voor de fijne gesprekken, en voor de verbinding.
