Ik denk dat ik een jaar geleden net zo'n topic had kunnen starten. Ik wil eigenlijk helemaal niet stopppen. Dat kut gevoel heb ik er voor over.
Maar wat het in mijn ogen is met drugs.
Je sluit je compleet af. Je denkt van niet, omdat je het natuurlijk geweldig hebt onder invloed met al je vrienden. Al die levensverhalen van iedereen doen je zo goed. Je kan helemaal open zijn over alles, en je voelt je ook nog eens onoverwinnelijk.
Zo iets kan helemaal geen kwaad als je het eens in de 2 maanden doet. Maar al ga je het wekelijks of zelfs dagelijks gebruiken dan wordt je een soort depressieve robot.
Je ziet er niet uit, bovendien ben je 90% van alle levensverhalen vergeten. Soms kan je je niet eens meer herinneren waar je nou precies geweest bent en wat je allemaal hebt gezegt.
Dat is pas frustrerend!
Ik zag het als een enorme uitdaging om mijn leven opte pakken en dingen te gaan veranderen. Bijvoorbeeld een baan zoeken.
Ga gewoon eens een heerlijk stuk fietsen in dit prachtige land, muziek op je kop.
Huur 's een leuk filmpje, en idd blijf is wat vaker thuis om wat dingen op een rijtje te krijgen.
Het doet je echt goed.
Het enige wat je moet doen is volhouden, want wanneer jij je weer gezond voelt is de drang naar drugs het grootst. Dat weet iedereen wel denk ik. Laat je niet verlijden, ga er niet aan denken, want voor sommigen is het moeilijk om het nog uit hun hoofd te zetten als het er eenmaal in zit.
Vraag is aan jezelf, wie ben ik nou eigenlijk?
En wat wil ik bereiken in dit leven?
En het hoeft echt niet zo spectaculair te zijn hoor
