Op de leeftijd dat ik blackouts had van de drank was dat allemaal "grappig" en goed voor een leuk verhaal. Er heerste het sfeertje dat jezelf helemaal laveloos zuipen en asociaal zitten doen een stoer iets was. Maar hoe grappig is het eigenlijk om na zo'n avond veel te ver te zijn gegaan op de een of andere manier toch thuis te komen en je ouders dood te laten schrikken door daar bewegingsloos in de woonkamer te zitten, over jezelf heen gekotst en vervolgens door je pa naakt in de douche te moeten worden geholpen...
Dat veel te ver gaan met zuipen op jonge leeftijd is hier in de buurt eigenlijk een heel normaal iets. Ach, joh dat is een fase denken mensen dan. Gek genoeg denken zelfs keurige nette mensen als mijn ouders daar zo over... Maar is dat terecht? Kijken we niet met een te roze bril naar drank? Omdat we het geestelijk onderscheiden van drugs, moet het allemaal maar normaal zijn wat drank met je doet. En dat zijn toch eigenlijk heel heftige effecten. Als er een nieuwe drug op de markt kwam met exact dezelfde effecten als die van drank, dan zouden mensen ontsteld zijn. Maar het is maar drank... niets aan de hand... Mensen kunnen zichzelf zo voor de gek houden door iets een bepaald labeltje te geven. Andersom is het ook waar. Alle 'drugs' zijn allemaal slecht, sowieso slechter dan drank.
Voor mij was het dan gelukkig ook echt een fase, maar dan nog denk ik, waar zijn we mee bezig? Is dit nu eenmaal wat 'erbij hoort' als je jong bent? Jezelf vol gieten met die rotzooi en helemaal naar de klote gaan? Is het goed dat we dat normaliseren? Ik klink waarschijnlijk als een ouwe lul nu, maar kunnen we niets beters verzinnen dan dat?
