geflipt
Wijs gebruiker
wat: S Ketamine 150mg
waar: thuis, met N (tripsitter)
waarom: nieuwsgierigheid
Voorwoord
Eerst en vooral wil ik graag het belang benadrukken van een sitter, omdat het al bij al toch een zeer bevreemdende ervaring is die eerste keer. Ik heb dit report geschreven samen met mijn sitter (die tevens mijn beste vriendin is) omdat het ons zo makkelijker leek om alles te beschrijven. Zo hebben we dit report ook aangevuld met uitspraken of gebeurtenissen die N genoteerd heeft. We hebben ze getypt, exact hoe ik ze gezegd heb, zonder er per sé mooie zinnen van te willen maken. N heeft mij ook af en toe vragen gesteld, die ik soms zeer willekeurig beantwoordde. Het zal u dus al wel duidelijk zijn dat deze fragmenten bij momenten vrij chaotisch gaan overkomen... Maar deze uitspraken gaan samen met mijn bevindingen hopelijk een breder beeld geven van de hele ervaring.
De voorbereiding
Ik ben altijd vrij nerveus de dag dat ik iets nieuws ga uittesten. Ook vandaag was dit niet anders. Tijdens de rit naar N had ik soms moeite om mijn armen en handen stil te houden van de spanning. Eens daar aangekomen, overviel mij dan weer een kalmte, omdat ik wist dat ik in goede handen was.
17u00: De spanning duikt stilaan weer op. We beslissen om pizza te gaan eten in het restaurant vlak naast N.
19u00: Hier begint het avontuur met de Ketamine zelf. Het was niet eenvoudig om zulke kleine hoeveelheden af te wegen ondanks dat ik een zeer goede weegschaal heb. Na een goed half uur prutsen, hadden we 6 kleine lijntjes van 20mg en eentje van 30mg. De bedoeling was om op te bouwen en zo ook te kunnen stoppen wanneer ik of
N aangaf dat het goed geweest was. Bijnemen kan altijd, maar als het eens in je hoofd zit, krijg je het er niet meer uit. Tijd voor thee.
De trip zelf
20u03: Eerste lijntje: niks. Ik had gehoord dat 20mg zeker al enig effect zou geven, maar dat bleek bij mij dus niet het geval. Ergens begon ik te twijfelen of we toch niet verkeerd gerekend hadden. De lijntjes waren ook enorm klein. Toch nog even gewacht, maar toen was het tijd voor een tweede lijntje.
20u19: Tweede lijntje.
20u20: „Zalig, smaakt naar niks, jeej! Maar nog geen voorbij springende kangoeroes…”
Het viel mij plots op dat ketamine naar niets smaakt wat ik wel een pluspunt vind. Ik moest plots denken aan de eerste keer dat ik speed had gesnoven en hoe vreselijk de smaak is wanneer de restjes speed je keelgat in glijden. Maar echt iets voelen, deed ik nog niet.
20u25: „Ik voel ’iets’, maar kan niet definiëren wat. Iets meer moeite om te focussen, denk ik. Het gevoel dat ge dat laatste glas iets te rap hebt binnengekapt. ’t is vertrokken. Lichtjes tipsy!”
Het was exact zoals hierboven beschreven staat. Alsof ik iets te snel een paar glazen wijn achterover geslagen had. Helemaal geen slecht gevoel, maar ook niet spectaculair of bijzonder.
20u34: „Oeh ja, stappen is leuker dan zitten!”
En dat was het ook. De effecten waren veel boeiender al stappend dan al liggend. Dit geldt eigenlijk voor de hele ervaring. Ik raad iedereen aan om regelmatig uit die zetel te kruipen en even op onderzoek te gaan. Het is fascinerend wat een verschil dat kan maken. Ik beschouw dit als een trip en net zoals bij een trip verhoogt beweging vaak de beleving. Maar ik had al snel genoeg van dit beschonken gevoel dus was het tijd voor een derde lijntje.
20u40: Testje: hoelahoepen. Lukt! Volgens mij is het altijd interessant om af en toe eens uit de context te springen. Soms kan dat een uitstap zijn, soms kan dat muziek beluisteren zijn, maar in dit geval was het de hoelahoep die plots riep. Tot grote verbazing van N was ik er nog vrij goed in ook.
„Er zijn dingen aan’t veranderen.”
Er waren inderdaad veranderingen in mijn gewaarwording. Ik wist nog niet goed wat en kon het niet duidelijk benoemen maar er was ’iets’ aan de gang. Ik heb wel - bijna tot het einde - een soort van controle gehouden, alles kwam en ging in vlagen. Mijn tijdsbesef vervaagt.
20u47: „Dingen worden anders, heel licht.”
Terwijl we dit report schrijven, probeer ik mij te herinneren wat ik hiermee bedoelde. Poging mislukt. Maar ik denk dat het dissociatieve hier zijn intrede maakte. Hier kom ik later nog op terug. Tijd voor een vierde lijntje.
20u55: „Alles is anders maar ik heb er nog controle over. Of zo. Praten wordt iets moeilijker. Stappen wordt interessant, vooral op de tegelkes (reliëf) in de keuken, alsof ze los liggen. Freaky.”
Nu begon ik mij pas echt anders te voelen. Op onderzoek naar de keuken was een zeer boeiende ervaring. De blauwe reliëftegels op de vloer leken los te zitten en lichtjes te bewegen wanneer ik erover heen stapte. Toch had ik het gevoel nog niet te zijn waar ik naartoe moest.
21u00: Geluiden zijn heel intens. Plots besef ik hoe mijn zintuigen met mijn hoofd spelen, of eigenlijk andersom natuurlijk. Een goed voorbeeld was de verpakking openen van een doos koekjes. Dat geluid kwam scherp en luid binnen, haast ondraaglijk. De klokkentoren klonk onwaarschijnlijk luid: „Bim BAM” maar volgens N was er geen „bam” te horen. Ik kan niet zeggen dat ik volop aan het spacen was maar ik was wel stilaan verder verwijderd van de wereld. Toch had ik nog steeds het gevoel dat ik er met één been in bleef staan en dus nog steeds een bepaalde vorm van controle had. Dat stelde mij gerust en maakte ook dat ik bijvoorbeeld nog perfect kon communiceren met N.
„Het draaierige komt nu op. Tipsy. Dronken. Stillekes aan van de wereld aan’t gaan.”
Hier begint de zogenaamde ’ketwalk’. Het was zeker niet altijd het geval, maar meestal begon ik mij steeds voorzichtiger voort te bewegen. Zolang ik stapte was er geen probleem, maar als ik stopte wel. Want terug starten met stappen bleek een heuse uitdaging.
„Ge moogt er ni bij nadenken. Als ge d’erbij nadenkt, stopt’t. Allez, het stopt ni maar wa ge doet stopt. Gewoon doen, anders wordt het ineens een ’opdracht’. Héél speciaal. Heel bizar.”
21u03: Vijfde lijntje.
„Het snuiven op zich wordt heel moeilijk. Afstanden en volumes zijn moeilijk in te schatten.
Stappen wordt raar. Voeten doen raar. De zetel?! Gaan liggen is veiligheid.
Rondstappen is wel interessanter maar het ligt zo lekker. Alles is zo vertrouwd.
Ik ben zo blij: de perfecte plaats & de perfecte sitter. Lichtjes emo.”
Hoe meer de dissociatie intreedt, hoe meer ik ook voelde dat er zich een soort euforie van mij meester maakte. Ik voelde mij goed. Heel goed.
Testje: gokken hoe laat’t is: "20u49". (ik zat er niet ver naast)
21u09: Test: koekje eten.
„Heel raar om iets in uwe mond te steken. Bijten?! WOW! Mijne mond beweegt maar ik heb daar ni om gevraagd. Alsof iemand anders het koekje aan het opeten is. Minder smaak. Heel rare ervaring om te eten en dan nog slikken! Heel speciaal. Het zijn nog altijd mijn handen. Mond nog raar. Wel lekker koekje! Op andere planeet. Heel vreemd. Alles is er. Alles is hetzelfde en toch weer ni. Het voelt ni hetzelfde. Aanraking voelt nog vrij vertrouwd. Vooral zicht is anders. My head is playing tricks on me. Mond is zéér aanwezig.”
Vanaf dit punt zit ik dus effectief op een andere planeet. De vreemde toestand van mijn hoofd neemt de overhand. Alles gaat moeilijker, van spreken tot concentreren tot bewegen enzovoort. Eten was inderdaad een zeer bijzondere ervaring. Het was alsof iemand anders mijn mond bediende en bij momenten leek het alsof ik mijn hele gezicht aan het kauwen was en niet enkel het koekje.
21u17: „Drinken is heel bijzonder! Lekker. Voor een stuk ben ik er nog bij. Ik wordt in de maling genomen, voor de gek gehouden. Ge denkt dat alles normaal is totdat ge iets wilt gaan doen, thee drinken, eten, naar uw telefoon kijken.”
21u21: Dissociatie treedt ten volle op! Een goed voorbeeld hiervan was het drinken van thee. Mijn handen leken niet meer mijn handen maar simpelweg onderdeel uit te maken van de tas zelf. Ook het drinken op zich was een hele onderneming omdat mijn mond, mijn lichaam simpelweg niet meer van mij leek. Het was alsof ik de controle erover verloren had. En dat was goed zo want zolang ik niet moest eten of drinken was er ook geen probleem. Mijn mindstate was nog steeds van goed tot licht euforisch.
„Wow, dit is mijn hand. Pas als het beweegt, kunt ge u ermee vereenzelvigen.”
21u23: Testje: pictionary „Uitbeelden is cool!”
Verrassend genoeg ging dit veel beter dan verwacht, zowel het uitbeelden als het raden. Hoewel het op Ketamine zeer hilarisch was.
21u24: Zesde lijntje.
21u34: „Dit doen mensen toch ni voor hun plezier?!”
Op dit moment besefte ik hoe vreemd deze trip was. Het had niets te maken met het soort trips waar ik al ervaring mee had. Het is onmogelijk te vergelijken met eender welke andere drug. Ik kan mij dan ook niet voorstellen dat mensen dit voor hun plezier doen, bedenk ik mij. Laat staan op dagelijkse basis. Tegelijkertijd snap ik het ergens ook wél want het beetje controle dat ik nog heb, in combinatie met het tripperige gevoel, is niet onaangenaam. Ook hier helpt de lichte euforie en een verrassende speelsheid in de beleving.
21u39: Ik heb de neiging om te gaan liggen maar rondlopen is interessanter. Ik wil constant op onderzoek. Het is fascinerend om op Ketamine rond te lopen in huis en dingen te gaan bestuderen. Ook hier ervaar ik weer een band met trippen.
„Ik snap ni da’k die tas vast heb en hoe die vloeistof in mijn lichaam gaat”
21u42: „Ik denk 21u15”
„Nu voel ik mij zoals Johnny Depp in Fear & loathing in Las Vegas”
Deze zin komt voort uit mijn gevoel van dat moment. Op dat eigenste moment sta ik met mijn snuifbuisje in de hand zeer geïntrigeerd te kijken naar het laatste lijntje Ketamine. We gaan ervoor!
Het zevende lijntje.
21u48: „Lego is te klein. Grote dingen!"
Op dit ogenblik ben ik flink aan het trippen. Alles boeit mij, ik wil alles aanraken en bekijken. Alles lijkt alsof het de eerste keer is dat ik het zie. Wederom speelt mijn hoofd met mijn lichaam. Wanneer ik iets wil aanraken, lijken mijn handen weer niet de mijne. Zowel aanraken als bewegen gebeuren schokkerig en traag.
21u52: „Ik moet gaan liggen. Licht uit.
Ik ben hier, maar ik ben hier ni.
Het is een filosofische drug.
Alles verandert snel.”
Het laatste lijntje mist zijn doel niet. Nu ben ik volledig van de wereld. Ik vind het allemaal fantastisch!
21u55: Test: sigaret rollen: iets moeizamer maar lukt perfect.
21u58: Ik word filosofischer, maar praten gaat wat moeilijker.
„Nu nog 3 lijntjes en dan vertrekken naar lalaland. Ik heb nog 5% nuchterheid”
Dit stadium is verwarrend (als al het vorige al niet verwarrend was).
Ik snap niks meer: tijd, eten, drinken, spreken, slapen, stappen, doen…
De realiteit valt volledig weg.
„Ik ben ver, in vlagen, da’s wel tof”
Nog steeds totaal geen drang om te roken.
22u03: Ik ga in de zetel liggen (N: hij ziet er heel chill uit)
„Voel me wel goe, heel goe. Tijd is weg: zoals bij MDMA, alleen hier telt, ik en gij. Hoewel, zelfde bedenking: heel raar dat mensen dit voor hun plezier doen. Anderzijds: ik snap het wel. Oxymoron: tis ni leuk maar voelt zo leuk.”
N gaat roken, ik lig met gesloten ogen in stilte in de zetel.
22u11: „Ik heb de lente gezien. op moleculair vlak. De zon. Allemaal lijntjes die de sporen van het leven vertegenwoordigen.”
Hier werd de trip heel even zeer intens. Het duurde amper enkele minuten maar het leken uren. Geweldige visuals voltrokken zich bij het sluiten van mijn ogen. Prachtige ervaring. Exact het punt dat ik wou bereiken, alleen had dit nog even mogen blijven duren.
(N: Hij dacht dat het al 1u was ofzo)
22u24: Hier was ik stilaan terug aan het neerdalen. Ik voelde me nog dronken, maar ’t strafste was eraf, voorbij de piek. (N: Hij klinkt weer normaal)
„De gedachte blijft: waarom vinden mensen dit cool? Ge leert er weinig uit. Uw brein voelt klungelig. Dit brengt niks bij, buiten dan: als ge iets verder/dieper gaat (liggend, met gesloten ogen), kunt ge wel mooie dingen ervaren, in de trip. Puur recreatief snap ik het écht niet.”
Conclusie
Dissociatie valt moeilijk te omschrijven, maar ik hoop dat dit report wat verheldering brengt voor de nieuwsgierigen zoals ik. Bijvoorbeeld, de ervaring om naast jezelf te lopen is er eentje om nooit meer te vergeten. Er zijn ook zeer zeker gelijkenissen met echt trippen zoals het verliezen van tijdsbesef, het beleven van een alternate reality of het verdwijnen van dieptezicht.
Ik ben vooral blij met de minutieuze voorbereiding die ervoor gezorgd heeft dat alles perfect verlopen is (met dank aan o.a. @Roze Olifant en @Spyro ). Ik wil zeker nog een keer de Ketamine tegemoet gaan maar dan ga ik voor 200-250mg om het trippy gedeelte nog meer te beleven. Ook hoop ik de R variant te kunnen bemachtigen, aangezien deze nog visueler zou zijn.
Tot slot vind ik het moeilijk om te antwoorden op de vraag of ik het nu leuk vond of niet. Daarom hou ik het bij deze op ’interessant’.
Al bij al, een onvergetelijke avond.
Bedankt voor het lezen!
waar: thuis, met N (tripsitter)
waarom: nieuwsgierigheid
Voorwoord
Eerst en vooral wil ik graag het belang benadrukken van een sitter, omdat het al bij al toch een zeer bevreemdende ervaring is die eerste keer. Ik heb dit report geschreven samen met mijn sitter (die tevens mijn beste vriendin is) omdat het ons zo makkelijker leek om alles te beschrijven. Zo hebben we dit report ook aangevuld met uitspraken of gebeurtenissen die N genoteerd heeft. We hebben ze getypt, exact hoe ik ze gezegd heb, zonder er per sé mooie zinnen van te willen maken. N heeft mij ook af en toe vragen gesteld, die ik soms zeer willekeurig beantwoordde. Het zal u dus al wel duidelijk zijn dat deze fragmenten bij momenten vrij chaotisch gaan overkomen... Maar deze uitspraken gaan samen met mijn bevindingen hopelijk een breder beeld geven van de hele ervaring.
De voorbereiding
Ik ben altijd vrij nerveus de dag dat ik iets nieuws ga uittesten. Ook vandaag was dit niet anders. Tijdens de rit naar N had ik soms moeite om mijn armen en handen stil te houden van de spanning. Eens daar aangekomen, overviel mij dan weer een kalmte, omdat ik wist dat ik in goede handen was.
17u00: De spanning duikt stilaan weer op. We beslissen om pizza te gaan eten in het restaurant vlak naast N.
19u00: Hier begint het avontuur met de Ketamine zelf. Het was niet eenvoudig om zulke kleine hoeveelheden af te wegen ondanks dat ik een zeer goede weegschaal heb. Na een goed half uur prutsen, hadden we 6 kleine lijntjes van 20mg en eentje van 30mg. De bedoeling was om op te bouwen en zo ook te kunnen stoppen wanneer ik of
N aangaf dat het goed geweest was. Bijnemen kan altijd, maar als het eens in je hoofd zit, krijg je het er niet meer uit. Tijd voor thee.
De trip zelf
20u03: Eerste lijntje: niks. Ik had gehoord dat 20mg zeker al enig effect zou geven, maar dat bleek bij mij dus niet het geval. Ergens begon ik te twijfelen of we toch niet verkeerd gerekend hadden. De lijntjes waren ook enorm klein. Toch nog even gewacht, maar toen was het tijd voor een tweede lijntje.
20u19: Tweede lijntje.
20u20: „Zalig, smaakt naar niks, jeej! Maar nog geen voorbij springende kangoeroes…”
Het viel mij plots op dat ketamine naar niets smaakt wat ik wel een pluspunt vind. Ik moest plots denken aan de eerste keer dat ik speed had gesnoven en hoe vreselijk de smaak is wanneer de restjes speed je keelgat in glijden. Maar echt iets voelen, deed ik nog niet.
20u25: „Ik voel ’iets’, maar kan niet definiëren wat. Iets meer moeite om te focussen, denk ik. Het gevoel dat ge dat laatste glas iets te rap hebt binnengekapt. ’t is vertrokken. Lichtjes tipsy!”
Het was exact zoals hierboven beschreven staat. Alsof ik iets te snel een paar glazen wijn achterover geslagen had. Helemaal geen slecht gevoel, maar ook niet spectaculair of bijzonder.
20u34: „Oeh ja, stappen is leuker dan zitten!”
En dat was het ook. De effecten waren veel boeiender al stappend dan al liggend. Dit geldt eigenlijk voor de hele ervaring. Ik raad iedereen aan om regelmatig uit die zetel te kruipen en even op onderzoek te gaan. Het is fascinerend wat een verschil dat kan maken. Ik beschouw dit als een trip en net zoals bij een trip verhoogt beweging vaak de beleving. Maar ik had al snel genoeg van dit beschonken gevoel dus was het tijd voor een derde lijntje.
20u40: Testje: hoelahoepen. Lukt! Volgens mij is het altijd interessant om af en toe eens uit de context te springen. Soms kan dat een uitstap zijn, soms kan dat muziek beluisteren zijn, maar in dit geval was het de hoelahoep die plots riep. Tot grote verbazing van N was ik er nog vrij goed in ook.
„Er zijn dingen aan’t veranderen.”
Er waren inderdaad veranderingen in mijn gewaarwording. Ik wist nog niet goed wat en kon het niet duidelijk benoemen maar er was ’iets’ aan de gang. Ik heb wel - bijna tot het einde - een soort van controle gehouden, alles kwam en ging in vlagen. Mijn tijdsbesef vervaagt.
20u47: „Dingen worden anders, heel licht.”
Terwijl we dit report schrijven, probeer ik mij te herinneren wat ik hiermee bedoelde. Poging mislukt. Maar ik denk dat het dissociatieve hier zijn intrede maakte. Hier kom ik later nog op terug. Tijd voor een vierde lijntje.
20u55: „Alles is anders maar ik heb er nog controle over. Of zo. Praten wordt iets moeilijker. Stappen wordt interessant, vooral op de tegelkes (reliëf) in de keuken, alsof ze los liggen. Freaky.”
Nu begon ik mij pas echt anders te voelen. Op onderzoek naar de keuken was een zeer boeiende ervaring. De blauwe reliëftegels op de vloer leken los te zitten en lichtjes te bewegen wanneer ik erover heen stapte. Toch had ik het gevoel nog niet te zijn waar ik naartoe moest.
21u00: Geluiden zijn heel intens. Plots besef ik hoe mijn zintuigen met mijn hoofd spelen, of eigenlijk andersom natuurlijk. Een goed voorbeeld was de verpakking openen van een doos koekjes. Dat geluid kwam scherp en luid binnen, haast ondraaglijk. De klokkentoren klonk onwaarschijnlijk luid: „Bim BAM” maar volgens N was er geen „bam” te horen. Ik kan niet zeggen dat ik volop aan het spacen was maar ik was wel stilaan verder verwijderd van de wereld. Toch had ik nog steeds het gevoel dat ik er met één been in bleef staan en dus nog steeds een bepaalde vorm van controle had. Dat stelde mij gerust en maakte ook dat ik bijvoorbeeld nog perfect kon communiceren met N.
„Het draaierige komt nu op. Tipsy. Dronken. Stillekes aan van de wereld aan’t gaan.”
Hier begint de zogenaamde ’ketwalk’. Het was zeker niet altijd het geval, maar meestal begon ik mij steeds voorzichtiger voort te bewegen. Zolang ik stapte was er geen probleem, maar als ik stopte wel. Want terug starten met stappen bleek een heuse uitdaging.
„Ge moogt er ni bij nadenken. Als ge d’erbij nadenkt, stopt’t. Allez, het stopt ni maar wa ge doet stopt. Gewoon doen, anders wordt het ineens een ’opdracht’. Héél speciaal. Heel bizar.”
21u03: Vijfde lijntje.
„Het snuiven op zich wordt heel moeilijk. Afstanden en volumes zijn moeilijk in te schatten.
Stappen wordt raar. Voeten doen raar. De zetel?! Gaan liggen is veiligheid.
Rondstappen is wel interessanter maar het ligt zo lekker. Alles is zo vertrouwd.
Ik ben zo blij: de perfecte plaats & de perfecte sitter. Lichtjes emo.”
Hoe meer de dissociatie intreedt, hoe meer ik ook voelde dat er zich een soort euforie van mij meester maakte. Ik voelde mij goed. Heel goed.
Testje: gokken hoe laat’t is: "20u49". (ik zat er niet ver naast)
21u09: Test: koekje eten.
„Heel raar om iets in uwe mond te steken. Bijten?! WOW! Mijne mond beweegt maar ik heb daar ni om gevraagd. Alsof iemand anders het koekje aan het opeten is. Minder smaak. Heel rare ervaring om te eten en dan nog slikken! Heel speciaal. Het zijn nog altijd mijn handen. Mond nog raar. Wel lekker koekje! Op andere planeet. Heel vreemd. Alles is er. Alles is hetzelfde en toch weer ni. Het voelt ni hetzelfde. Aanraking voelt nog vrij vertrouwd. Vooral zicht is anders. My head is playing tricks on me. Mond is zéér aanwezig.”
Vanaf dit punt zit ik dus effectief op een andere planeet. De vreemde toestand van mijn hoofd neemt de overhand. Alles gaat moeilijker, van spreken tot concentreren tot bewegen enzovoort. Eten was inderdaad een zeer bijzondere ervaring. Het was alsof iemand anders mijn mond bediende en bij momenten leek het alsof ik mijn hele gezicht aan het kauwen was en niet enkel het koekje.
21u17: „Drinken is heel bijzonder! Lekker. Voor een stuk ben ik er nog bij. Ik wordt in de maling genomen, voor de gek gehouden. Ge denkt dat alles normaal is totdat ge iets wilt gaan doen, thee drinken, eten, naar uw telefoon kijken.”
21u21: Dissociatie treedt ten volle op! Een goed voorbeeld hiervan was het drinken van thee. Mijn handen leken niet meer mijn handen maar simpelweg onderdeel uit te maken van de tas zelf. Ook het drinken op zich was een hele onderneming omdat mijn mond, mijn lichaam simpelweg niet meer van mij leek. Het was alsof ik de controle erover verloren had. En dat was goed zo want zolang ik niet moest eten of drinken was er ook geen probleem. Mijn mindstate was nog steeds van goed tot licht euforisch.
„Wow, dit is mijn hand. Pas als het beweegt, kunt ge u ermee vereenzelvigen.”
21u23: Testje: pictionary „Uitbeelden is cool!”
Verrassend genoeg ging dit veel beter dan verwacht, zowel het uitbeelden als het raden. Hoewel het op Ketamine zeer hilarisch was.
21u24: Zesde lijntje.
21u34: „Dit doen mensen toch ni voor hun plezier?!”
Op dit moment besefte ik hoe vreemd deze trip was. Het had niets te maken met het soort trips waar ik al ervaring mee had. Het is onmogelijk te vergelijken met eender welke andere drug. Ik kan mij dan ook niet voorstellen dat mensen dit voor hun plezier doen, bedenk ik mij. Laat staan op dagelijkse basis. Tegelijkertijd snap ik het ergens ook wél want het beetje controle dat ik nog heb, in combinatie met het tripperige gevoel, is niet onaangenaam. Ook hier helpt de lichte euforie en een verrassende speelsheid in de beleving.
21u39: Ik heb de neiging om te gaan liggen maar rondlopen is interessanter. Ik wil constant op onderzoek. Het is fascinerend om op Ketamine rond te lopen in huis en dingen te gaan bestuderen. Ook hier ervaar ik weer een band met trippen.
„Ik snap ni da’k die tas vast heb en hoe die vloeistof in mijn lichaam gaat”
21u42: „Ik denk 21u15”
„Nu voel ik mij zoals Johnny Depp in Fear & loathing in Las Vegas”
Deze zin komt voort uit mijn gevoel van dat moment. Op dat eigenste moment sta ik met mijn snuifbuisje in de hand zeer geïntrigeerd te kijken naar het laatste lijntje Ketamine. We gaan ervoor!
Het zevende lijntje.
21u48: „Lego is te klein. Grote dingen!"
Op dit ogenblik ben ik flink aan het trippen. Alles boeit mij, ik wil alles aanraken en bekijken. Alles lijkt alsof het de eerste keer is dat ik het zie. Wederom speelt mijn hoofd met mijn lichaam. Wanneer ik iets wil aanraken, lijken mijn handen weer niet de mijne. Zowel aanraken als bewegen gebeuren schokkerig en traag.
21u52: „Ik moet gaan liggen. Licht uit.
Ik ben hier, maar ik ben hier ni.
Het is een filosofische drug.
Alles verandert snel.”
Het laatste lijntje mist zijn doel niet. Nu ben ik volledig van de wereld. Ik vind het allemaal fantastisch!
21u55: Test: sigaret rollen: iets moeizamer maar lukt perfect.
21u58: Ik word filosofischer, maar praten gaat wat moeilijker.
„Nu nog 3 lijntjes en dan vertrekken naar lalaland. Ik heb nog 5% nuchterheid”
Dit stadium is verwarrend (als al het vorige al niet verwarrend was).
Ik snap niks meer: tijd, eten, drinken, spreken, slapen, stappen, doen…
De realiteit valt volledig weg.
„Ik ben ver, in vlagen, da’s wel tof”
Nog steeds totaal geen drang om te roken.
22u03: Ik ga in de zetel liggen (N: hij ziet er heel chill uit)
„Voel me wel goe, heel goe. Tijd is weg: zoals bij MDMA, alleen hier telt, ik en gij. Hoewel, zelfde bedenking: heel raar dat mensen dit voor hun plezier doen. Anderzijds: ik snap het wel. Oxymoron: tis ni leuk maar voelt zo leuk.”
N gaat roken, ik lig met gesloten ogen in stilte in de zetel.
22u11: „Ik heb de lente gezien. op moleculair vlak. De zon. Allemaal lijntjes die de sporen van het leven vertegenwoordigen.”
Hier werd de trip heel even zeer intens. Het duurde amper enkele minuten maar het leken uren. Geweldige visuals voltrokken zich bij het sluiten van mijn ogen. Prachtige ervaring. Exact het punt dat ik wou bereiken, alleen had dit nog even mogen blijven duren.
(N: Hij dacht dat het al 1u was ofzo)
22u24: Hier was ik stilaan terug aan het neerdalen. Ik voelde me nog dronken, maar ’t strafste was eraf, voorbij de piek. (N: Hij klinkt weer normaal)
„De gedachte blijft: waarom vinden mensen dit cool? Ge leert er weinig uit. Uw brein voelt klungelig. Dit brengt niks bij, buiten dan: als ge iets verder/dieper gaat (liggend, met gesloten ogen), kunt ge wel mooie dingen ervaren, in de trip. Puur recreatief snap ik het écht niet.”
Conclusie
Dissociatie valt moeilijk te omschrijven, maar ik hoop dat dit report wat verheldering brengt voor de nieuwsgierigen zoals ik. Bijvoorbeeld, de ervaring om naast jezelf te lopen is er eentje om nooit meer te vergeten. Er zijn ook zeer zeker gelijkenissen met echt trippen zoals het verliezen van tijdsbesef, het beleven van een alternate reality of het verdwijnen van dieptezicht.
Ik ben vooral blij met de minutieuze voorbereiding die ervoor gezorgd heeft dat alles perfect verlopen is (met dank aan o.a. @Roze Olifant en @Spyro ). Ik wil zeker nog een keer de Ketamine tegemoet gaan maar dan ga ik voor 200-250mg om het trippy gedeelte nog meer te beleven. Ook hoop ik de R variant te kunnen bemachtigen, aangezien deze nog visueler zou zijn.
Tot slot vind ik het moeilijk om te antwoorden op de vraag of ik het nu leuk vond of niet. Daarom hou ik het bij deze op ’interessant’.
Al bij al, een onvergetelijke avond.
Bedankt voor het lezen!
