ManPaardKrokodil
Bewuste gebruiker
We hebben het hier op ons forum vaker over het bizarre “verschil” tussen drank en drugs. Gelukkig zie je zo af en toe iemand met nog gezond verstand en die het ook mooi onder woorden kan brengen; zo ook een lezersbrief deze week in het NRC:
In Nederland zijn sommige gangbare drugs, zoals xtc, verboden. Sommige andere gangbare drugs, zoals alcohol, zijn dat niet. Het verklaart waarom de productie en distributie van de ene (illegale) drug ondergronds plaatsvindt, door criminelen, terwijl die van andere (legale) drug bovengronds plaatsvindt, door beursgenoteerde bedrijven die brouwen onder overheidstoezicht. Maar de Opiumwet, waarin drugs volgens diverse maatstaven worden geclassificeerd als (illegale) harddrugs en (legale) softdrugs, is niet alleen hopeloos achterhaald: de wet is vooral inconsequent.
Wie de bescherming van de volksgezondheid als uitgangspunt neemt, en dus de mate van individuele gezondheidsschade leidend laat zijn bij het toestaan of verbieden van bepaalde drugs, zou na de nieuwste, verontrustende inzichten van de Gezondheidsraad, alcohol toch echt moeten classificeren als harddrugs – en per direct moeten verbieden (dit gegeven raakt een belangrijke taak voor de journalistiek, die de principes achter – en rechtvaardiging van – ons drugsbeleid zelden onderzoekt en betwist). Maar dat gebeurt niet: Koning Alcohol geniet een aparte status. Niet alleen in onze wetboeken, ook in onze hersenen. Zo wordt er in de volksmond (en door de overheid) steevast gesproken over drank en drugs, alsof het bij die eerste om een middel van een andere orde gaat en alle andere middelen onder één noemer vallen.
Wie, zoals ik, vindt dat middelen als cocaïne en xtc net als alcohol normalisering en legalisering verdienen, hoopt dat het stug doorgaan met snuiven en slikken zal leiden tot een nieuw collectief bewustzijn. Dat houdt in meer begrip voor elkaars voorkeuren ten opzichte van genotsmiddelen en erkenning dat ook andere drugs dan alcohol van waarde kunnen zijn en dus een plek verdienen binnen onze samenleving.
Als hierdoor drugscriminaliteit vermindert of zelfs verdwijnt, is dat niet meer dan een welkome bijvangst. Maar laten we ons vooral geen illusies maken, de geschiedenis wijst uit dat criminelen hun heil ergens anders zullen zoeken. Zolang dat niet gebeurt, is niemand anders dan de overheid verantwoordelijk voor drugscriminaliteit en voor de stigmatisering die drugsgebruikers ten deel valt, elke dag opnieuw. Dus alcoholdrinkers en andere drugsgebruikers: sla de handen ineen. Verken samen met journalisten, wetenschappers en beleidsmakers alternatieve, verenigde wegen voorwaarts. Laat die vreselijke dag in Overasselt onze laatste Groundhog Day zijn.
Dilip Sonak Amsterdam
Het geweld in Overasselt begint bij de Opiumwet
Het is Groundhog Day in ‘narcostaat’ Nederland. Na het drugsgerelateerde geweld in Overasselt wijzen de opgeheven vingertjes weer massaal richting drugsgebruikers, die met hun geslik en gesnuif ‘het systeem’ in stand houden en zelfs medeplichtig zouden zijn. Die verwijten krijgen drugsgebruikers al decennialang, elke dag opnieuw. Politici en politie, daarentegen, krijgen die verwijten nooit. En dat terwijl de overheid er al decennialang een onnavolgbaar en onhoudbaar drugsbeleid op nahoudt, met alle gevolgen van dien.In Nederland zijn sommige gangbare drugs, zoals xtc, verboden. Sommige andere gangbare drugs, zoals alcohol, zijn dat niet. Het verklaart waarom de productie en distributie van de ene (illegale) drug ondergronds plaatsvindt, door criminelen, terwijl die van andere (legale) drug bovengronds plaatsvindt, door beursgenoteerde bedrijven die brouwen onder overheidstoezicht. Maar de Opiumwet, waarin drugs volgens diverse maatstaven worden geclassificeerd als (illegale) harddrugs en (legale) softdrugs, is niet alleen hopeloos achterhaald: de wet is vooral inconsequent.
Wie de bescherming van de volksgezondheid als uitgangspunt neemt, en dus de mate van individuele gezondheidsschade leidend laat zijn bij het toestaan of verbieden van bepaalde drugs, zou na de nieuwste, verontrustende inzichten van de Gezondheidsraad, alcohol toch echt moeten classificeren als harddrugs – en per direct moeten verbieden (dit gegeven raakt een belangrijke taak voor de journalistiek, die de principes achter – en rechtvaardiging van – ons drugsbeleid zelden onderzoekt en betwist). Maar dat gebeurt niet: Koning Alcohol geniet een aparte status. Niet alleen in onze wetboeken, ook in onze hersenen. Zo wordt er in de volksmond (en door de overheid) steevast gesproken over drank en drugs, alsof het bij die eerste om een middel van een andere orde gaat en alle andere middelen onder één noemer vallen.
Wie, zoals ik, vindt dat middelen als cocaïne en xtc net als alcohol normalisering en legalisering verdienen, hoopt dat het stug doorgaan met snuiven en slikken zal leiden tot een nieuw collectief bewustzijn. Dat houdt in meer begrip voor elkaars voorkeuren ten opzichte van genotsmiddelen en erkenning dat ook andere drugs dan alcohol van waarde kunnen zijn en dus een plek verdienen binnen onze samenleving.
Als hierdoor drugscriminaliteit vermindert of zelfs verdwijnt, is dat niet meer dan een welkome bijvangst. Maar laten we ons vooral geen illusies maken, de geschiedenis wijst uit dat criminelen hun heil ergens anders zullen zoeken. Zolang dat niet gebeurt, is niemand anders dan de overheid verantwoordelijk voor drugscriminaliteit en voor de stigmatisering die drugsgebruikers ten deel valt, elke dag opnieuw. Dus alcoholdrinkers en andere drugsgebruikers: sla de handen ineen. Verken samen met journalisten, wetenschappers en beleidsmakers alternatieve, verenigde wegen voorwaarts. Laat die vreselijke dag in Overasselt onze laatste Groundhog Day zijn.
Dilip Sonak Amsterdam
