Wie: Ik, vrouw van 40 jaar. 1.75. 104 Kg.
Wat: Alice in wonderland LSD 220ug
Wanneer: 07-07-2017.
Dosering: Hele zegel.
Setting: Alleen (Ik woon alleen) lekker thuis op de bank. Afgesproken met Roze Olifant om deze trip samen te doen, op afstand via Facebook Messenger.
Ervaring: XTC, 2C-B, LSD, Hasj met enige regelmaat, maar ook met (jarenlange) pauzes. Verder rook ik, en drink ik geen alcohol.
Toedieningswijze: Onder de tong.
Verwachtingen: Ik verwacht iets verschil met de eerdere dosering met 3/4de zegel. Hoop op meer open eye visuals.
Angsten: Onbewust toch erg bang voor de bodyload. (Een tijd geleden de “fout” gemaakt een kwart zegel te nemen die ik over had, en had toen last van een erg vervelende bodyload en geen high)
Stemming: Blij, nieuwsgierig en een beetje zenuwachtig.
Voorbereiding: Nuchter gebleven op 5 M&M's na, kauwgom, emmertje, schoon huis. Kaas en ijsjes gehaald. Muziekmix gemaakt zodat ik daar geen omkijken naar had. Kussen op de bank, relaxte kleding.
Voorwoord: Het was tot op de dag nog spannend of het LSD of 2c-b zou worden voor mij. Ik had besloten dat ik met LSD zou wachten tot Roze Olifant hier tijd/zin in had. We hadden dezelfde zegels en het leek ons leuk de trip samen te gaan doen. Met name omdat het voor haar de eerste keer LSD was, en voor mij de eerste keer een hele zegel, zodat we konden vergelijken maar ook voor de gezelligheid in die lange uren van een LSD trip. Omdat de afstand van wonen erg groot is, werd dit dus beperkt tot Facebook, maar dat was ons eerder ook al goed bevallen met haar Truffel trip en mijn Hasj high.
Ik schrijf dit rapport zoveel mogelijk vanuit mijn eigen beleving, mede omdat Roze Olifant haar eigen rapport zal schrijven. Toch zal haar naam soms opduiken, mede omdat we momenten meemaakten dat we invloed hadden op elkaars trip en er zelfs wat telepathische ontmoetingen waren in alle chaos.
Ik ga deze keer voor een hele zegel. Ik vond de 3/4de zegel van vorige keer goed te doen, maar ik zocht naar wat meer open eye visuals, wat meer diepgang en wat minder bodyload. Mijn bodyload bij LSD bestaat steeds uit een bepaalde “drang tot aanspannen van spieren”, soort nerveus gevoel die vanuit mijn buik komt die lijkt op een mix tussen misselijkheid, drang tot bewegen en het gevoel dat je je bloed voelt stromen door je aderen. Met 3/4de zegel ervaarde ik de bodyload als iets hemels, het was toen iets lichter en ik ervaarde dat juist als de muziek die door mijn lijf ging, ik werd de muziek als het ware. De bodyload kwam toen golvend op de maat van de muziek en werd ook intenser als de muziek emotioneler werd.
In een opwelling had ik echter een tijdje geleden een kwart zegel genomen, omdat die overgebleven was. Dit was geen fijne ervaring omdat ik die bodyload wel had, maar geen high. Deze nare ervaring was helaas in mijn onderbewuste opgeslagen en zal deze komende trip erger in de weg zitten dan dat ik verwacht en gehoopt had, zo bleek later...
Een andere negatieve factor die extreem veel invloed had op de trip van deze nacht was iets wat ook gebeurde tijdens een 3/4de zegel trip. Ik houd de zegels altijd vrij lang onder mijn tong (een uurtje) en spuug ze dan uit. Ik heb helaas mijn leven lang al een bepaalde fobie die te maken heeft met mijn keel en dingen die erin kunnen blijven hangen. Ik kon tot kort geleden ook geen pillen slikken en dergelijke. Tijdens het bereiken van de piek bij de eerdere 3/4de trip, raakte ik de inmiddels doorweekte, zacht geworden zegel “kwijt”. Ik voelde hem niet meer onder mijn tong en ineens zat hij achter in mijn keel geplakt en wilde hij geen kant meer op. Terug hoesten lukte niet en ook slikken had geen effect. Ik schoot hierdoor in paniek en kreeg kotsneigingen. Het was zo heftig dat ik even helemaal nuchter werd, ik snelde om wat te drinken en toen was de zegel eindelijk weg. Ondanks dat ik dat toen gelijk vergat en prima verder kon trippen, kwam ook deze negatieve ervaring terug in deze komende trip.
20:40: Exact dezelfde tijd steken we de zegels onder onze tong. We kletsen wat over de muziek en andere drugs om zo niet te veel aandacht te geven aan de inwerktijd.
21:00: De eerste effecten worden merkbaar. Ik krijg klamme handen en de vaagheid in mijn hoofd neemt toe. Nog geen 10 minuten later komt de bekende bodyload ook opzetten, mijn zicht word wiebelig en het zet dan vrij snel door.
21:24: De bodyload neemt toe en op dit moment voel ik de zegel achter in mijn keel. Ik voel hem ook gewoon onder mijn tong, en ik had er maar één dus ik wist dat het de LSD was die deze herinnering opriep. Ik probeer er geen aandacht aan te schenken en aan positieve dingen te denken, maar ik blijf die zegel daar voelen. Het maakt me misselijk en ik wil die zegel die er echt zit, onder mijn tong, eruit hebben zodat ik kan ontspannen en niet meer bang hoef te zijn dat deze alsnog achter in mijn keel schiet. Omdat er echter nog geen uur voorbij is, probeer ik dit zo lang mogelijk toch vol te houden. Dit geeft een bepaalde angst waardoor ik uberhoubt niet meer slik, mijn lippen trillen en ik word nerveus. Toch houd ik het nog tot 21:37 vol hem in onder mijn tong te houden en spuug hem dan opgelucht eindelijk uit. Ik zou er echter snel achter komen dat dit niet het einde was van dit gevoel helaas.
21:45: Ondanks dat de muziek aan staat overstemmen andere geluiden. Mensen die buiten zijn, mensen die lopen in hun huis, de honden die ademen, de ratten die spelen, het geluid van mijn pc. Alles is eigenlijk harder dan mijn muziek is, of trekt de aandacht weg van mijn muziek. Ik merk dat LSD mij eerder op geluiden laat focussen dan op het visuele, dit was in eerdere trips ook het geval. Toch dansen de letters op het scherm en hebben de pixels van mijn monitor allemaal fluoriderende lijntjes en golfjes erom heen. De kamer danst en het licht van de lampen word warmer.
22:10: Rond deze tijd nader ik het begin van de piek en word de bodyload dermate vervelend dat ik het lastig vind om ermee om te gaan. Ik vraag me af of paracetamol zal helpen, maar besluit het niet te proberen. Ik voel me zwaar en “iets” wil me meetrekken. Iets wil dat ik alles loslaat en meega in de draaikolk. Bij 3/4de zegel had ik dit ook, maar kon toen een “deal” maken dat ik een andere keer mee zou gaan en dat het toen bij een kennismaking zou blijven. Nu bleef het echter trekken en voelde ik duidelijk dat ik me moest gaan overgeven, omdat het anders een lang gevecht zou blijven.
Mijn tijdbeleving was op dit moment ook helemaal weg en ik ben gaan liggen. Ik heb nog tegen Olifant gezegd dat ik me ging laten gaan en ze maar tegen iedereen moest zeggen dat ik van ze hield als ik niet terug zou komen. Ik merkte dat het “trekken” toenam en mijn ademhaling zo traag werd dat het met momenten helemaal stopte. Ik was er klaar voor om mijn lijf te verlaten en de LSD me mee te laten nemen. Ik voelde me wegzakken in de bank, tot een punt dat ik versmolt met de bank. Mijn benen werden onderdeel van de bank en zaten niet meer aan mijn lijf en zo zakte ik steeds verder weg. En toen kwam, net als de vorige keer met 3/4de zegel, het raadsel met de herinnering terug. Ik mocht niet verder, als ik het raadsel niet kon oplossen. Bij de 3/4de zegel was dit een bal gekleurde klei waarvan ik speelgoed uit mijn kindertijd moest vormen. Sommige dingen lukte toen, maar één bal klei gaf me toen al het gevoel dat op het punt stond iets “heel belangrijks” te gaan herinneren, maar dat lukte toen NET niet. Omdat ik daar toen na mijn trip nog lang over na gedacht had, was ik er nu wel dichterbij. Het bleef echter nu bij fragmenten en beelden in mijn hoofd. Het had iets te maken met de volgende dingen: Puntenslijper, lieveheersbeestje, groen, testbeeld. Ik kon die dingen echter niet volledig combineren en dat frustreerde me enorm, omdat ik er voor mijn gevoel zo vreselijk dichtbij “een grote ontdekking uit mijn verleden” zat die mij zou gaan genezen van al mijn probleempjes in mijn dagelijkse leven. Feit was nu dat ik me dus niet los mocht laten zolang ik het me niet zou herinneren. Bijna het gevoel, je moet dit weten voordat je klaar bent voor de dood. Dit moet je je herinneren en verwerken zodat je vredig dood kunt gaan.
Alsof je in een overstroming je jezelf vast houd aan een paal, en eigenlijk wil opgeven maar je je hand niet zover kunt krijgen daadwerkelijk los te laten.
Ik ging weer terug rechtop zitten. Op dit moment wist ik al dat dit een lange trip zou gaan worden. Want het “trekken” en het willen herinneren bleef maar door gaan. Tussendoor probeerde ik mezelf af te leiden met muziek en met het chatten met Roze Olifant maar dit hielp steeds maar even.
23:00: Rond deze tijd ben ik nog steeds aan het vechten met de herinnering en de bodyload die dat veroorzaakt en krijg ik er een aparte vorm van synesthesie bij. Het start met een rare smaak in mijn mond die smaakt naar bloed. Wij zitten op dit moment beide vol in de piek. We zijn elkaar af en toe helemaal kwijt op de chat, terwijl we het luchtig probeerde te houden naar elkaar. Wat we typten werd vaak gevolgd door “Hahaha” of “LOL” maar ondanks dat voelde ik aan dat zij ook moeite had met haar trip en de chaos erin.
We konden elkaar echter natuurlijk totaal niet helpen omdat we beide vast zaten in de chaos. We vonden elkaar soms even terug en dan was ik even gerustgesteld dat ze er nog was, en dan waren we elkaar weer kwijt. Dit was niet zozeer de chat, als dat ik haar letterlijk in mijn gedachten voorbij zag komen in haar draaikolk en we elkaar even bevestigend aankeken.
Hoe graag ik ook wilde dat zij niet wist hoe beroerd ik me voelde, hoe heftiger de trip werd, hoe moeilijker ik het vond om mezelf niet te uiten. Dat had ook weer effect op haar trip. Ik zei dat ik nooit meer LSD zou doen.
Ik kwam terecht in een soort loop. Ik voelde een zegel achter in mijn keel, en dan kwamen er weer vlagen van die herinnering en werd de dwang het op te lossen weer groot. Lieveheersbeestje, puntenslijper, groen, testbeeld en de extreme spanning in mijn lijf. Steeds kon ik de herinnering bijna ruiken en werd het herkenningsgevoel weer intens heftig. Toch lukte het niet. Dan kwam er een zegel bij, en begon het weer opnieuw. Na een tijdje in die loop te hebben gezeten, had ik dus voor mijn gevoel inmiddels 1000 zegels achter in mijn keel. De dwang om het op te lossen werd alleen maar groter en het voelde echt als een intens vermoeiend gevecht waar ik uit wilde, maar niet kon.
Tussendoor waren er korte momenten dat het even stopte, en had ik prachtige open eye visuals en kleuren om me heen, warme kleuren die als een soort zachte vuurwerk om me heen plaatsvond. Dit vond ik prachtig.
*Dit soort kleur ontploffingen zag ik in kleinere mate links en rechts en boven me.
Tijdens het typen naar Olifant en andere mensen, merkte ik op dat de letters diagonaal neergezet werden, of achterstevoren. Soms werden de chatvensters afgronden, waarbij ik ver naar achter bleef zitten om er niet, samen met mijn getypte letters, er in te glijden. Sommige woorden die ik typte smaakten naar drop. En sommige woorden riepen de afbeelding van een testbeeld af. Sommige woorden kregen juist een bepaalde geur. Ondanks dat het ontzettend smerig was, bleef ik tussendoor ook roken. Dat was echt enorm vies. In het begin smaakte het roken alsof ik de hele asbak in mijn mond gekiept had, het waren op dat moment niet de zegels die ik achter in mijn keel voelde, maar peuken. Vieze stinkende peuken achter in mijn keel.
Tijdens de piek neem ik ook een kauwgompje tegen de rare smaak. Ik weet alleen niet meer hoe ik moet kauwen, en het lijkt erop alsof de kauwgom helemaal uit elkaar valt in mijn mond. Het helpt ook maar voor enkele seconden, en dan smaakt alles weer naar bloed en drop, vooral bepaalde woorden.
00:36: De loop gaat onverminderd door en ik word nu zelfs echt boos en ik word doodmoe van het niet kunnen herinneren. Inmiddels heb ik in een ander chatscherm mijn tripsitter online, en ik vraag hem in huis te zoeken naar anti-psychose middelen die hij allicht nog heeft. Hij heeft ze niet meer. Hij bied een paar keer aan langs te komen, maar dit stel ik toch nog uit in de hoop de trip nog steeds te kunnen ombuigen naar iets positiefs. Dit zijn ook momenten dat ik denk aan de tips van de mods om even lekker te gaan bewegen maar ik voel me vreselijk paranoia. Ik durf niet naar buiten omdat ik op dit moment al het gevoel heb dat de hele straat naar mijn huis kijkt. Alsof ze me allemaal in de gaten houden. In de piek durf ik amper op te staan om iets te drinken te pakken, laat staan dat ik allicht zwalkend over straat ga lopen. Mijn angst dat wat andere mensen van me vinden is in een deze LSD trip nog veel en veel sterker. Als ik moet lachen ben ik bang dat mensen het horen, ik ben bang dat mijn muziek te hard staat, en durf dus al helemaal niet naar buiten te gaan.
Ondertussen voel ik al een miljoen zegels achter in mijn keel en ik word er steeds bozer om. Ik blijf proberen het om te buigen door muziek te wisselen en alles, maar niks helpt.
01:00: Op dit moment lijkt Olifant een beetje uit haar piek te komen en we chatten weer iets meer. Op dit moment geef ik steeds duidelijker aan dat ik er zo zat van ben. Ik twijfel om XTC erbij te nemen. In mijn wanhoop dacht ik dat dat mij misschien uit het negatieve kon trekken. Gelukkig ben ik nog wel zo helder om dat niet direct te doen en advies te vragen. Gelukkig luisterde ik en heb ik het niet gedaan.
De zelfhaat die ik heb, neemt ook een grote rol in tijdens de trip. Ik denk op dit moment dat ik te dom ben voor een drug als LSD omdat ik een simpele herinnering niet eens kan terughalen.
Het gekke is dan toch dat ik dan ook ineens een minuut later een grappige chat lees tussen twee mensen op Facebook en dan weer zo vreselijk de slappe lach krijg, alsof ik het vreselijk naar mijn zin heb. Ik heb het dan ook echt naar mijn zin, maar ik krijg nauwelijks de tijd om ervan te genieten en word meer meegetrokken in de loop.
*Gewoon een stukje reacties tussen twee random personen op Facebook. Moest hier zo vreselijk om lachen.
Wat: Alice in wonderland LSD 220ug
Wanneer: 07-07-2017.
Dosering: Hele zegel.
Setting: Alleen (Ik woon alleen) lekker thuis op de bank. Afgesproken met Roze Olifant om deze trip samen te doen, op afstand via Facebook Messenger.
Ervaring: XTC, 2C-B, LSD, Hasj met enige regelmaat, maar ook met (jarenlange) pauzes. Verder rook ik, en drink ik geen alcohol.
Toedieningswijze: Onder de tong.
Verwachtingen: Ik verwacht iets verschil met de eerdere dosering met 3/4de zegel. Hoop op meer open eye visuals.
Angsten: Onbewust toch erg bang voor de bodyload. (Een tijd geleden de “fout” gemaakt een kwart zegel te nemen die ik over had, en had toen last van een erg vervelende bodyload en geen high)
Stemming: Blij, nieuwsgierig en een beetje zenuwachtig.
Voorbereiding: Nuchter gebleven op 5 M&M's na, kauwgom, emmertje, schoon huis. Kaas en ijsjes gehaald. Muziekmix gemaakt zodat ik daar geen omkijken naar had. Kussen op de bank, relaxte kleding.
Voorwoord: Het was tot op de dag nog spannend of het LSD of 2c-b zou worden voor mij. Ik had besloten dat ik met LSD zou wachten tot Roze Olifant hier tijd/zin in had. We hadden dezelfde zegels en het leek ons leuk de trip samen te gaan doen. Met name omdat het voor haar de eerste keer LSD was, en voor mij de eerste keer een hele zegel, zodat we konden vergelijken maar ook voor de gezelligheid in die lange uren van een LSD trip. Omdat de afstand van wonen erg groot is, werd dit dus beperkt tot Facebook, maar dat was ons eerder ook al goed bevallen met haar Truffel trip en mijn Hasj high.
Ik schrijf dit rapport zoveel mogelijk vanuit mijn eigen beleving, mede omdat Roze Olifant haar eigen rapport zal schrijven. Toch zal haar naam soms opduiken, mede omdat we momenten meemaakten dat we invloed hadden op elkaars trip en er zelfs wat telepathische ontmoetingen waren in alle chaos.
Ik ga deze keer voor een hele zegel. Ik vond de 3/4de zegel van vorige keer goed te doen, maar ik zocht naar wat meer open eye visuals, wat meer diepgang en wat minder bodyload. Mijn bodyload bij LSD bestaat steeds uit een bepaalde “drang tot aanspannen van spieren”, soort nerveus gevoel die vanuit mijn buik komt die lijkt op een mix tussen misselijkheid, drang tot bewegen en het gevoel dat je je bloed voelt stromen door je aderen. Met 3/4de zegel ervaarde ik de bodyload als iets hemels, het was toen iets lichter en ik ervaarde dat juist als de muziek die door mijn lijf ging, ik werd de muziek als het ware. De bodyload kwam toen golvend op de maat van de muziek en werd ook intenser als de muziek emotioneler werd.
In een opwelling had ik echter een tijdje geleden een kwart zegel genomen, omdat die overgebleven was. Dit was geen fijne ervaring omdat ik die bodyload wel had, maar geen high. Deze nare ervaring was helaas in mijn onderbewuste opgeslagen en zal deze komende trip erger in de weg zitten dan dat ik verwacht en gehoopt had, zo bleek later...
Een andere negatieve factor die extreem veel invloed had op de trip van deze nacht was iets wat ook gebeurde tijdens een 3/4de zegel trip. Ik houd de zegels altijd vrij lang onder mijn tong (een uurtje) en spuug ze dan uit. Ik heb helaas mijn leven lang al een bepaalde fobie die te maken heeft met mijn keel en dingen die erin kunnen blijven hangen. Ik kon tot kort geleden ook geen pillen slikken en dergelijke. Tijdens het bereiken van de piek bij de eerdere 3/4de trip, raakte ik de inmiddels doorweekte, zacht geworden zegel “kwijt”. Ik voelde hem niet meer onder mijn tong en ineens zat hij achter in mijn keel geplakt en wilde hij geen kant meer op. Terug hoesten lukte niet en ook slikken had geen effect. Ik schoot hierdoor in paniek en kreeg kotsneigingen. Het was zo heftig dat ik even helemaal nuchter werd, ik snelde om wat te drinken en toen was de zegel eindelijk weg. Ondanks dat ik dat toen gelijk vergat en prima verder kon trippen, kwam ook deze negatieve ervaring terug in deze komende trip.
20:40: Exact dezelfde tijd steken we de zegels onder onze tong. We kletsen wat over de muziek en andere drugs om zo niet te veel aandacht te geven aan de inwerktijd.
21:00: De eerste effecten worden merkbaar. Ik krijg klamme handen en de vaagheid in mijn hoofd neemt toe. Nog geen 10 minuten later komt de bekende bodyload ook opzetten, mijn zicht word wiebelig en het zet dan vrij snel door.
21:24: De bodyload neemt toe en op dit moment voel ik de zegel achter in mijn keel. Ik voel hem ook gewoon onder mijn tong, en ik had er maar één dus ik wist dat het de LSD was die deze herinnering opriep. Ik probeer er geen aandacht aan te schenken en aan positieve dingen te denken, maar ik blijf die zegel daar voelen. Het maakt me misselijk en ik wil die zegel die er echt zit, onder mijn tong, eruit hebben zodat ik kan ontspannen en niet meer bang hoef te zijn dat deze alsnog achter in mijn keel schiet. Omdat er echter nog geen uur voorbij is, probeer ik dit zo lang mogelijk toch vol te houden. Dit geeft een bepaalde angst waardoor ik uberhoubt niet meer slik, mijn lippen trillen en ik word nerveus. Toch houd ik het nog tot 21:37 vol hem in onder mijn tong te houden en spuug hem dan opgelucht eindelijk uit. Ik zou er echter snel achter komen dat dit niet het einde was van dit gevoel helaas.
21:45: Ondanks dat de muziek aan staat overstemmen andere geluiden. Mensen die buiten zijn, mensen die lopen in hun huis, de honden die ademen, de ratten die spelen, het geluid van mijn pc. Alles is eigenlijk harder dan mijn muziek is, of trekt de aandacht weg van mijn muziek. Ik merk dat LSD mij eerder op geluiden laat focussen dan op het visuele, dit was in eerdere trips ook het geval. Toch dansen de letters op het scherm en hebben de pixels van mijn monitor allemaal fluoriderende lijntjes en golfjes erom heen. De kamer danst en het licht van de lampen word warmer.
22:10: Rond deze tijd nader ik het begin van de piek en word de bodyload dermate vervelend dat ik het lastig vind om ermee om te gaan. Ik vraag me af of paracetamol zal helpen, maar besluit het niet te proberen. Ik voel me zwaar en “iets” wil me meetrekken. Iets wil dat ik alles loslaat en meega in de draaikolk. Bij 3/4de zegel had ik dit ook, maar kon toen een “deal” maken dat ik een andere keer mee zou gaan en dat het toen bij een kennismaking zou blijven. Nu bleef het echter trekken en voelde ik duidelijk dat ik me moest gaan overgeven, omdat het anders een lang gevecht zou blijven.
Mijn tijdbeleving was op dit moment ook helemaal weg en ik ben gaan liggen. Ik heb nog tegen Olifant gezegd dat ik me ging laten gaan en ze maar tegen iedereen moest zeggen dat ik van ze hield als ik niet terug zou komen. Ik merkte dat het “trekken” toenam en mijn ademhaling zo traag werd dat het met momenten helemaal stopte. Ik was er klaar voor om mijn lijf te verlaten en de LSD me mee te laten nemen. Ik voelde me wegzakken in de bank, tot een punt dat ik versmolt met de bank. Mijn benen werden onderdeel van de bank en zaten niet meer aan mijn lijf en zo zakte ik steeds verder weg. En toen kwam, net als de vorige keer met 3/4de zegel, het raadsel met de herinnering terug. Ik mocht niet verder, als ik het raadsel niet kon oplossen. Bij de 3/4de zegel was dit een bal gekleurde klei waarvan ik speelgoed uit mijn kindertijd moest vormen. Sommige dingen lukte toen, maar één bal klei gaf me toen al het gevoel dat op het punt stond iets “heel belangrijks” te gaan herinneren, maar dat lukte toen NET niet. Omdat ik daar toen na mijn trip nog lang over na gedacht had, was ik er nu wel dichterbij. Het bleef echter nu bij fragmenten en beelden in mijn hoofd. Het had iets te maken met de volgende dingen: Puntenslijper, lieveheersbeestje, groen, testbeeld. Ik kon die dingen echter niet volledig combineren en dat frustreerde me enorm, omdat ik er voor mijn gevoel zo vreselijk dichtbij “een grote ontdekking uit mijn verleden” zat die mij zou gaan genezen van al mijn probleempjes in mijn dagelijkse leven. Feit was nu dat ik me dus niet los mocht laten zolang ik het me niet zou herinneren. Bijna het gevoel, je moet dit weten voordat je klaar bent voor de dood. Dit moet je je herinneren en verwerken zodat je vredig dood kunt gaan.
Alsof je in een overstroming je jezelf vast houd aan een paal, en eigenlijk wil opgeven maar je je hand niet zover kunt krijgen daadwerkelijk los te laten.
Ik ging weer terug rechtop zitten. Op dit moment wist ik al dat dit een lange trip zou gaan worden. Want het “trekken” en het willen herinneren bleef maar door gaan. Tussendoor probeerde ik mezelf af te leiden met muziek en met het chatten met Roze Olifant maar dit hielp steeds maar even.
23:00: Rond deze tijd ben ik nog steeds aan het vechten met de herinnering en de bodyload die dat veroorzaakt en krijg ik er een aparte vorm van synesthesie bij. Het start met een rare smaak in mijn mond die smaakt naar bloed. Wij zitten op dit moment beide vol in de piek. We zijn elkaar af en toe helemaal kwijt op de chat, terwijl we het luchtig probeerde te houden naar elkaar. Wat we typten werd vaak gevolgd door “Hahaha” of “LOL” maar ondanks dat voelde ik aan dat zij ook moeite had met haar trip en de chaos erin.
We konden elkaar echter natuurlijk totaal niet helpen omdat we beide vast zaten in de chaos. We vonden elkaar soms even terug en dan was ik even gerustgesteld dat ze er nog was, en dan waren we elkaar weer kwijt. Dit was niet zozeer de chat, als dat ik haar letterlijk in mijn gedachten voorbij zag komen in haar draaikolk en we elkaar even bevestigend aankeken.
Hoe graag ik ook wilde dat zij niet wist hoe beroerd ik me voelde, hoe heftiger de trip werd, hoe moeilijker ik het vond om mezelf niet te uiten. Dat had ook weer effect op haar trip. Ik zei dat ik nooit meer LSD zou doen.
Ik kwam terecht in een soort loop. Ik voelde een zegel achter in mijn keel, en dan kwamen er weer vlagen van die herinnering en werd de dwang het op te lossen weer groot. Lieveheersbeestje, puntenslijper, groen, testbeeld en de extreme spanning in mijn lijf. Steeds kon ik de herinnering bijna ruiken en werd het herkenningsgevoel weer intens heftig. Toch lukte het niet. Dan kwam er een zegel bij, en begon het weer opnieuw. Na een tijdje in die loop te hebben gezeten, had ik dus voor mijn gevoel inmiddels 1000 zegels achter in mijn keel. De dwang om het op te lossen werd alleen maar groter en het voelde echt als een intens vermoeiend gevecht waar ik uit wilde, maar niet kon.
Tussendoor waren er korte momenten dat het even stopte, en had ik prachtige open eye visuals en kleuren om me heen, warme kleuren die als een soort zachte vuurwerk om me heen plaatsvond. Dit vond ik prachtig.
*Dit soort kleur ontploffingen zag ik in kleinere mate links en rechts en boven me.
Tijdens het typen naar Olifant en andere mensen, merkte ik op dat de letters diagonaal neergezet werden, of achterstevoren. Soms werden de chatvensters afgronden, waarbij ik ver naar achter bleef zitten om er niet, samen met mijn getypte letters, er in te glijden. Sommige woorden die ik typte smaakten naar drop. En sommige woorden riepen de afbeelding van een testbeeld af. Sommige woorden kregen juist een bepaalde geur. Ondanks dat het ontzettend smerig was, bleef ik tussendoor ook roken. Dat was echt enorm vies. In het begin smaakte het roken alsof ik de hele asbak in mijn mond gekiept had, het waren op dat moment niet de zegels die ik achter in mijn keel voelde, maar peuken. Vieze stinkende peuken achter in mijn keel.
Tijdens de piek neem ik ook een kauwgompje tegen de rare smaak. Ik weet alleen niet meer hoe ik moet kauwen, en het lijkt erop alsof de kauwgom helemaal uit elkaar valt in mijn mond. Het helpt ook maar voor enkele seconden, en dan smaakt alles weer naar bloed en drop, vooral bepaalde woorden.
00:36: De loop gaat onverminderd door en ik word nu zelfs echt boos en ik word doodmoe van het niet kunnen herinneren. Inmiddels heb ik in een ander chatscherm mijn tripsitter online, en ik vraag hem in huis te zoeken naar anti-psychose middelen die hij allicht nog heeft. Hij heeft ze niet meer. Hij bied een paar keer aan langs te komen, maar dit stel ik toch nog uit in de hoop de trip nog steeds te kunnen ombuigen naar iets positiefs. Dit zijn ook momenten dat ik denk aan de tips van de mods om even lekker te gaan bewegen maar ik voel me vreselijk paranoia. Ik durf niet naar buiten omdat ik op dit moment al het gevoel heb dat de hele straat naar mijn huis kijkt. Alsof ze me allemaal in de gaten houden. In de piek durf ik amper op te staan om iets te drinken te pakken, laat staan dat ik allicht zwalkend over straat ga lopen. Mijn angst dat wat andere mensen van me vinden is in een deze LSD trip nog veel en veel sterker. Als ik moet lachen ben ik bang dat mensen het horen, ik ben bang dat mijn muziek te hard staat, en durf dus al helemaal niet naar buiten te gaan.
Ondertussen voel ik al een miljoen zegels achter in mijn keel en ik word er steeds bozer om. Ik blijf proberen het om te buigen door muziek te wisselen en alles, maar niks helpt.
01:00: Op dit moment lijkt Olifant een beetje uit haar piek te komen en we chatten weer iets meer. Op dit moment geef ik steeds duidelijker aan dat ik er zo zat van ben. Ik twijfel om XTC erbij te nemen. In mijn wanhoop dacht ik dat dat mij misschien uit het negatieve kon trekken. Gelukkig ben ik nog wel zo helder om dat niet direct te doen en advies te vragen. Gelukkig luisterde ik en heb ik het niet gedaan.
De zelfhaat die ik heb, neemt ook een grote rol in tijdens de trip. Ik denk op dit moment dat ik te dom ben voor een drug als LSD omdat ik een simpele herinnering niet eens kan terughalen.
Het gekke is dan toch dat ik dan ook ineens een minuut later een grappige chat lees tussen twee mensen op Facebook en dan weer zo vreselijk de slappe lach krijg, alsof ik het vreselijk naar mijn zin heb. Ik heb het dan ook echt naar mijn zin, maar ik krijg nauwelijks de tijd om ervan te genieten en word meer meegetrokken in de loop.
*Gewoon een stukje reacties tussen twee random personen op Facebook. Moest hier zo vreselijk om lachen.
Maar de perioden tussen trips zijn net zo belangrijk, zoniet belangrijker dan de trips zelf.
