Na een nacht slapen realiseer ik me dat ik een vrij grote eikel was hier gisteren. Excuses daarvoor...
Ik was de hele dag op het werk ook al een niet al te vriendelijke modus en ik denk dat ik getriggered werd door acht.zes' reactie hier.
Je kan mediteren tot je een ons weegt, maar onbalans van de neurotransmitters zal er niet mee veranderen.
Ja, ik weet dat het nogal een uitspraak is om te beweren dat met behulp van meditatie die onbalans weggenomen kan worden, maar denk je dat ik zomaar zoiets zou zeggen? Mensen mogen me echter een zweverige hippie vinden dat ik dat denk, dat is oké.
Sorry Mindless, maar ik kan me hier wel verplaatsen in de irritatie van acht.zes. Ik vind spiritualiteit en vooral meditatie interessant en ben me hier meer in het verdiepen momenteel. Maar ik vind echt dat je een beetje begint door te draven wanneer je het gaat prediken alsof dit de oplossing, het wonderelixer, is voor alle mentale problemen. Dat veel psychiatrische problematiek van 'spirituele aard' is, kan jouw mening zijn, maar is gezien de kennis de mensheid in de afgelopen tig jaren verzameld heeft ook niet meer dan dat: een mening. Het is wél zo dat mensen met psychiatrische stoornissen vaak baat hebben bij meditatie, omdat ze hierdoor met bepaalde aspecten van hun ziekte beter kunnen leren omgaan. Dus dat meditatie interessant voor ze kan zijn is niet iets waar we over hoeven te discussiëren volgens mij. Maar dat staat niet gelijk aan genezing.
Wat kan ik zeggen... Meditatie ís genezing. Het ervaren van de eigen pure zelf is meditatie, is genezing, is de oplossing voor alle mentale problemen. Het is niet iets voor erbij om te assisteren in beter kunnen omgaan met een ziekte of aandoening. Dat kan het zijn, wanneer gedacht wordt dat meditatie iets is dat jij doet. Maar dan is meditatie slechts een troost, een manier om ons door dit zware bestaan heen te loodsen. Nee, meditatie is veel meer dan dat.
Maar ja, dat beweren is nogal wat en ik zie hoe ik op die manier snel over kan komen als arrogant en betweterig. Of tenminste, dat mijn manier van het te brengen arrogant kan zijn/overkomen. Soms word ik gefrustreerd wanneer mensen heel stellig redeneren vanuit meer conventionele denkwijzen. Alleen omdat die denkwijzen erkend zijn, betekent niet dat ze waarheid zijn, of zelfs dat per se gebouwd moet worden op die ondergrond van kennis. Mijn frustratie hierover is echter mijn probleem en daar moet ik beter mee om leren gaan, dat weet ik.
'Het interesseert me persoonlijk niet wat er aangetoond is.' Mja, oké, vind ik apart, een sterke mening hebben over een onderwerp zonder je iets aan te trekken van, of je te interesseren voor wat aangetoond is, de (zeer interessante!) geschiedenis van de psychiatrie reikt ver en we weten nog lang niet alles, maar toch al veel meer over deze tak van de geneeskunde dan vroeger. Maar die beslissing is aan jou. Echter, als je je niet verdiept in wat er bekend is over psychiatrische stoornissen - die inderdaad zoals acht.zes zegt vaak een neurobiologische basis hebben - dan vind ik dat je er ook niet zo'n stellige beweringen over zou moeten doen naar anderen toe. Ik vind het bij dit soort discussies altijd erg bijzonder hoe overtuigt je bent van je eigen (controversiële) standpunt terwijl je alle bestaande kennis waar in principe legio bewijs voor is in de wind slaat. En andermans ervaring ook. De manier waarop je dit soort dingen brengt komt soms zo overtuigd van je eigen ideeën over dat het bijna arrogant aandoet, terwijl ik weet dat je verre van arrogant bent en het zo ook absoluut niet bedoelt omdat het je intentie is om mensen te helpen. Maar denk er inderdaad ook even over na hoe dit op anderen overkomt, die zichzelf níet hebben weten te genezen. Als meditatie echt zo'n wondermiddel was dan was de wereld al lang van geestelijke stoornissen verlost. Dat jij aandachtsproblematiek en andere problemen met meditatie hebt kunnen oplossen, is fijn voor jou maar zegt helaas niets over de effectiviteit van spiritualiteit en meditatie bij AD(H)D en andere stoornissen in het algemeen.
Ja, ik geef ook toe dat ik bijzonder arrogant postte gisteren waarvoor sorry aan acht.zes.
Zoals ik eerder ook gezegd heb is het niet zo dat ik vind dat psychiatrie geen waarde en plek heeft in de wereld. Wat ik wel beweer is dat spiritualiteit op een ander niveau opereert. Psychiatrie onderzoekt in mijn ogen de mens op het mentale vlak. Spiritualiteit daarentegen heeft een directe benadering waarbij genezing op energetisch niveau plaatsvindt. Welke een hoger niveau is, omdat door je energie te helen, het mentale niveau dat daaronder ligt ook automatisch geheeld wordt. Ja, ik weet dat dit ook weer nogal een stelling is, maar dat is in mijn ogen hoe het werkt. Je kunt de langzame manier van zoeken naar genezing door meer conventionele geneeskunde toepassen (wat binnen die 'realm' ook gewoon echt is en werkt tot bepaalde hoogte), of je kiest de directe methode die doorwerkt in de lagere niveau's.
Meditatie is geen wondermiddel omdat het niet een quick fix is. Daarom is de wereld niet verlost van geestelijke stoornissen. Omdat mensen een quick fix willen en omdat mensen een rigide idee hebben van zichzelf en hun problematiek. Niet omdat meditatie niet werkt. Meditatie werkt en verricht wonderen. Maar dit is een rare tijd waarin we tijdelijk de absolute noodzaak van meditatie vergeten zijn.
Maar nogmaals, ondanks dat is het dus wel zo dat ik mij bijzonder arrogant uitgelaten heb hier gisteren.
Klote om dat van mezelf zo terug te lezen, maar het is gebeurd en ik zal hierop moeten reflecteren.
Acht.zes vertelt hier zelf boven dat hij de spirituele weg ook behandeld heeft en het heeft hem niet geholpen. Nou, dat kan toch? Neem wat hij zegt serieus. Accepteer dat hij dit anders ervaren heeft. Is het feit dat het jou wel geholpen heeft meer waard dan het feit dat het hem niet geholpen heeft? In jouw ogen heeft hij dan waarschijnlijk het wonder achter meditatie nog niet ontdekt, maar jouw waarheid is niet een waarheid voor iedereen. Door het neer te zetten alsof dat wel zo is, kun je mensen kwetsen die vanalles geprobeerd hebben maar blijven worstelen met hun problematiek en zet je daarnaast ook de kennis vergaard door al die duizendtallen mensen op deze aardbol die hun leven lang studie en onderzoek hebben gedaan naar de oorsprong en behandeling van psychiatrische stoornissen neer als een lachertje. Waarom? Waarom plaats je jouw ervaring boven andermans ervaring, en boven de gedragswetenschap en psychiatrie?
Het is niet dat ik andermans meningen niet respecteer. Of onderzoek naar oorsprong en behandeling van psychiatrische stoornissen. En ik wil niet zozeer 'mijn' ervaring daar boven stellen. Ik beweer slechts dat er voor genezing een directe methode is en dat niet per se gebouwd moet worden op de basis gezet door wat we weten van het verleden. Als men dat doet namelijk, dan kan het zo zijn dat men elke keer de mogelijkheid voor zichzelf uitsluit om tot iets fundamenteel nieuws te komen, omdat men bouwt op steeds dezelfde fundering.
Aangezien veel psychiatrische stoornissen voor een groot deel hun oorsprong vinden in het brein - een disbalans van neurotransmitters of zelfs bepaalde afwijkende structuren - is het ook helemaal niet gek en zelfs te verwachten dat velen misschien wel geholpen maar NIET genezen zullen worden door meditatie. Nu niet, en in de toekomst niet. Net zoals dat meditatie geen kanker kan genezen, kan het ook niet op zichzelf staand, in zijn eentje, een verstoorde neurobiologie verhelpen. En ik neem aan dat je tegen kankerpatiënten ook niet zegt dat het aan hun instelling die niet spiritueel genoeg is ligt dat ze nog niet genezen zijn. Althans, dat mag ik toch hopen.
Wat als het brein en zijn gehele biologische samenstelling op zijn beurt weer zijn oorsprong heeft in de spirituele "dimensie"? Dat is namelijk wat ik beweer.
En zoals meestal ligt daar denk ik het misverstand. Ik zie de wereld niet als fundamenteel gegrond in materie, maar in bewustzijn. Dus ja, ik denk dat zelfs ziektes als kanker een spirituele oorsprong kunnen hebben. En dus ook een spirituele genezing. Begrijp ik dat deze uitspraak compleet in het verkeerde keelgat van mensen kan schieten? Natuurlijk begrijp ik dat... Maar betekent dat, dat ik dan maar moet zwijgen en doen alsof spirituele heling niet echt is?
Excuses voor de felle toon, maar dit soort reacties stuiten mij altijd nogal tegen de borst.
Geen excuses nodig. Ik ben degene die zijn excuses moet aanbieden. Over mijn toon en houding. Alsnog neem ik niets terug over dat spirituele genezing echt is en in staat om alle mentale aandoeningen te helen, mits men echt serieus is over meditatie.
