Ik heb nog eens goed na zitten te denken over dit topic, het is natuurlijk ook erg interessant
De meest diepe ervaring die men kan hebben is het zijn, waarbij ik ben buiten beschouwing wordt gelaten. Omgeving en lichaam, tijd smelten samen tot een onscheidbare toestand. Dit kunnen we ook wel de Non-Dualiteit noemen, er is immers geen relatief standpunt of perspectief wat voor een verschil kan zorgen. Net zoals alle pixels op het beeld als een foto worden gezien, en niet ieder pixel afzonderlijk als een object wordt ervaren.
Als we uit deze Non-Dualistische zone gaan (wat misschien ook wel een singulariteit kan worden genoemd, er is immers geen tijd of ruimte aanwezig omdat niemand een perspectief kan aannemen), dan komen we in de overgang naar een Dualistische wereld. Dualisme wordt gecreëerd door het ego (of de subjectieve waarneming van een entiteit). Doordat verschillende entiteiten elkaar erkennen zorgt dit ervoor dat verschil (contrasten) ontstaan en kan er dus worden gerelativeerd aan andere perspectieven. Ik zelf denk dat het universum in bewustzijn (kennis of complexiteit) groeit, dit komt doordat de informatie in het universum toeneemt. Dit spreekt op het moment wel de huidige natuurkunde tegen want er gaat immers nooit energie verloren, dus kan er ook niet meer substantie bij komen die voor meer complexiteit zorgt.
Dus mijn idee is dat we in de grondtoestand zijn begonnen in de singulariteit, alles-is-een of het grote enkele ongedefinieerde bewustzijn. De oerknal of het proces van creatie is ontstaan door een dualiteit die is ontstaan. Ieder moment komen er meer mogelijkheden bij om zichzelf te vergelijken met een bepaald punt in ruimte tijd, doormiddel van ervaringen of een informatie medium. Complexiteit en relativiteit neemt dus toe naarmate tijd verstrijkt.
Om kort nog even samen te vatten, het dualisme is gecreëerd door het non-dualisme, wat zich steeds meer begon te relativeren aan zich zelf en zich zelf daardoor ook in leven heeft geroepen.
Als alles groen zou zijn, dan zou de kleur groen niet bestaan en niet waarneembaar zijn. Net zoals als alles-is-een zou zijn, er geen bewustzijn zou zijn, hoe kan het immers weten waar het zich aan moet relativeren.
Het ego is in een bepaalde zin dus een geschenk van creatie. Onze belevenis wereld zorgt ervoor dat we kunnen leiden maar ook plezier kunnen hebben. Lief kunnen hebben en haten, kort gezegd; menselijk te kunnen zijn.
Je moet het ego dus niet als iets slechts zien wat altijd maar zegt dat je iets moet en dus uiteindelijk niet in het nu leeft, omdat je aan de toekomst of het verleden denkt en niet van het nu geniet. De sleutel is om een balans te vinden in het nu, als zowel het ego (waar komen we vandaag, waar gaan we heen). We zijn allemaal intellectueel, we hebben een overzicht van toen, nu en later; gebruik je intellect en het ego om te plannen hoe je het nu wil beleven op een zo fijn mogelijke manier. De sleutel is balans in het leven, ying-en-yang.
