Gisteravond gepland om samen X Thaise paddo's te gebuiken. Eerst een goed maal gegeten. Van het pakje van 35 gram had ik nog zo'n 22 gram over. Dit door de helft gedaan. X at uiteindelijk zo'n 5 gram. Ik heb een 11 gram gegeten zo rond 21.15 uur. Na een half uur werd mijn coordinatie minder, ik kreeg een wat dronken gevoel, net als bij X. Bij X bleef het daarbij uiteindelijk. Ongeveer na een uur - ik dacht begint het nou ook nog een keer - startte de sessie.
Ik ben wat achterover gaan liggen en zag langzaam wat patronen aan mij voorbij gaan. Gkleurde strengen met ogen als vissen. Gekleurde staven in een V-patroon, die heen en weer aan het schommelen waren. Rond die tijd kwam er ook Y nog langs. Ik probeerde wat te ontwaken uit mijn beelden en zag dat de gezichten van de anderen helemaal rood en groen waren. De hele kamer leek alsof werd het belicht door rood-blauw-groen-patronen.
Het restant van 5-6 gram heeft Y toen opgegeten. Bij hem kwam het heel snel binnen. Ik begon zelf eerst te schudden. Eerst een beetje en langzaam, Daarna voelde ik het binnen stromen. Mijn benen schokten, ik bolde mijn rug al liggend en zag er met de ogen open of de ogen dicht allemaal beelden bij. Hemellichamen, hemels boven oude stadsplattegronden uit e 17e eeuw.
Daarna begon mijn lichaam echt tekeer te gaan. Iklag op de bank en mijn benen zwiepte ik in snel tempo wel een meter omhoog, waarbij mijn voeten strak stonden. Ht maakte best lawaai op de bank. Het wa net alsof ik aan het hardlopen was. Ik maakte een wandeling over de alpen, die ik op mijn olijfgroene muur verticaal voor mij gespiegeld zag. op bepaalde momenten voelde mijn onderlichaam als iets wat neti van mijzelf was. Af en toe leefde mijn rechter been zijn eigen leven en tekenede figuren in de lucht.
Vanaf toenzakte ook mijn hoofd letterlijk weg. Mijn nek kon mijn hoofd niet dragen en terwijl deze opzij viel kwam ik in een beeldenwereld. Mijn lichaam kronkelde alle kanten op. Ik voelde of werd ik gefragmenteerd, of bestond ik uit verschillende lagen/dimensies die over elkaar schoven. Ik kwam in een achtbaan terecht,. Eerst langzaam, ik had het gevoel of moest ik mij voorduwen door de sneeuw. Het leek of deeltjes van mij vertraagd met mij meebewogen. Net als een viegtuig dat steeds sneller vliegt, en een dampspoor in de lucht achterlaat. Dit was een heerlijk gevoel dat deels in mijn hoofd afspeelde, maar ook letterlijk met lichaamsbewegingen gepaard ging. Even later voelde het alsof in Star-TreK, waarbij het ruimteschip naar Warp-snelheid gaat en delen van mijn lichaam de snelheid niet kunnen bijhouden en even achterblijven om daarna ook meegezogen te worden.
Ik maakte ngo steeds heftige bewegingen met mijn benen en lichaam. Daarna werd het iets rustiger en ben ik opgestaan om snel rondjes rond de tafel te gaan lopen. Toen ik daar mee stopte zakte ik door mijn knieen om daar in vormen als plumpuddingen in ekaar te zakken. Ik wilde dan weer opstaan, maar zakte weer ineen, en weer en weer. Ik stodn uitendelijk toch op waarna ik als warm geblazen glas in vormen werd gegoten, waarna ik in die vorm wegzakte. Ook liep ik soms achteruit als automatisch, viel in de bank, stond weer op, leip wel en werd weer in de achteruit gezet.
X wilde toen naar huis. Het was een uur of half twaalf. Y en ik hebben hem buiten er uit gelaten. Het voelde of waren wij twee buitenaardse wezentjes die iemand uitzwwaiden. De onbekende, andere wereld in. We stonden in de bijkeuken en buiten voelde echt als het universum. De deur dicht en we liepen weer naar de kamer. De kamer voelde weer als het bekende, mijn eigen wereld.
Later ben ik op de grond gaan liggen om er lange tijd neit van af te komen. Ik shoot van de ene dimensie in de andere. R3izen in mijn eigen lichaam, vanuit min lichaam in mijn normale ik, vandaaruit naar buiten mijn ik, en naar de hemellichamen. Het voelde op dat moment heerlijk. Een droomstadium, alsof je half wakker bent, je jezelf realiseert dat je ngo neti op hoeft en nog even verder doezelt.
Op de grond begonnen langzaam de inzichten te komen. Mijn lichaam schokte, ijn stem schokte. Met horten en stoten kon ik praten, Met rare geluiden van genot, neurien, licht zingen. Soms sprak ik hele zinnen per lettergreep. Dan weer herhaalde ik mijzel fenekele keren. Het voelde best komisch. Ik besefte mij dat ik blij wa dat ik veilig thuis was. Als ik ergens zou zijn waar iemand mij wat zou willen aandoen, dan kon ik mij moeilijk verdedigen, voor mijn veiligheid instaan.
Wat mij het meest bijgebleven is, is dat het gesprek op het onderwerp kwam op bekenden waarvan het vermoeden bestaat dat ze iets strafbaars (zedendelicten) begaan. Mijn geest plooide zich in allerlei bochtend, met complexe theorien, strategieen, samenwerkingsvebanden om daar mee om te gaan. Ik bedacht overleggen met vrienden, overleggen met instanties. Ik moest mijzelf af en toe tot de orde roepen om neit te ingewikkeld te doen. Ik zij tegen mezelf, je bent intelligent, maar je meot niet te moielijk denken. Ik probeerde mezelf te overtuigen van hetgeen ik moest doen, overleggen met vrienden en dan bellen met de jusite inttantie. Dit voelde als een opluchting. Ik ben toen in een trance teksten hierover gaan opschrijven opdat ik het niet zou vergeten.
Y vertrok daarna. We hebben duidelijk afgesproken war hij langs zou fietsen en dat hij zou bellen als hij thuis zou zijn. Toen hij thuis was ben ik wee bij de tafel gaan zitten. Ik ben toen opnieuw in trance geraakt en had contact met mijn intuitie en met een onbekende kracht. Van daaruit ben ik gaan schrijven. Ik schreef met wie ik wilde overleggen, wie ik zou inlichten en wat ik daarna zou doen. Ik sprak op papier mijn vrienden toe.
Fragment:
Dit heb k geschreven in een roes met alle voelsprieten uit. Mijn onbewute en ook kontake met onbekende krachten die mij waarschuwen, red alarm. als ik zo direct weer wakker ben dan zal ik gaan twijfelen of ik moet bellen met het (instantie) maar ik vind alles overwegend dat het moet, verontrusting !! A, B, C (namen van mijn vrienden), ik spreek nu tot jullie, het klopt niet, het is onze verantwoordelijkheid om er wat ee te doen ANSWAR"
ANSWAR schreef ik als laatste. ANSWAR is het Deense woord voor verantwoordelijkheid. Begin deze week ontmoette ik tijdens een overleg een hindoestaanse jongen die zo heet. Ik bezag hem in mijn trip als messenger, een boodschapper.
Ik schreef nog hele teksten over veratnwordleijkheid. Verantwoordelheid zou volwassenheid zijn.Ik shreef dat ik op DAT moment oude wonden aan het helen was. Dat voelde geweldig.
Daarna begon een bad-trip. Bij de buren floepte twee keer de lichtsensor an. Ik werd er wat paniekering van Er zijn pogingen tot inbraak gedaan bij mij en de buren onlangs. Ik kreek vanachter de luxaflex en had weinig controle meer over de situatie. Ik wist neti meer wat ik moest doen. Uiteindelijk, belde ik Y die mij toevallig op dat moment zelf belde. Ik heb toen samen met hem besloten de politie te bellen. Aldus gedaan. De agent vernam wel dat ik wat in de war was en probeerde mij gerust te stellen. Ik had immers neits gehoord, behalve het licht dat aanfloepte. Het kon net zo goed een kat zijn. Ik was opgeluht en hing weer op. Even later raakte ik toch weer wat bang. Ik heb toen alle licyhten opgedaan. De gordijnen open. Ik heb toen wat zoets gedronken om van mijn trip af te geraken.
Intussen was het een uur of twee. Ik ben toen anar boven gegaan. Met de lichten op. En steeds de deuren contoleren. Ik ben op bed gaan liggen, maar tripte daar verder. Ik had er eigenlijk niet veel zin meer in. Ik begon weer na te denken over mijn inzichten, ik zag enge dingen. In plaats van helemlichamen werd ik in de hel gezogen.Vuur, draken, kastelen, brandende hel. Ik proberede de mooie hemel er voor de lten schuiven met prettige gedachten. Dit lukte neti altijd even goed.
Op bepaalde momenten kon ik zien hoe iemand gek kon worden. Ik had mijn innerlijke stem om mij te leiden en gerust te stellen, maar gekheid loerde om het hoekje. Ik probeerde dan mijn ogen open te doen om wee even bij de weeld te zijn.
Ik probeerde later ook viruteel een familielid te bezoeken Ik wilde contact maken en kon mij moet moeite weerhouden om haar geest binnen te treden. Dit voelde slecht en niet goed om te doen voor beiden. Ik hebmij er tegen verzet en haar toen omhelst.
Om een lang verhal kort te maken... tegen een uu rof half vier werd het wat rustiger. Ik kon toen langzaam wat rusten. Een uur of 5 ben ik uiteindelijk gaan slapen. Vanmiddag om half een ben ik wer opgestaan...
Inzichten:
- Er zijn hemelse boodschappers
- Verantwoordelijkheid is volwassenehid
- Ik heb oude wonden geheeld
- Ik ga wat doen aan de strafbare feiten
- Ik wil niet meer alleen trippen
- Ik trip alleen in een veilige omgeving
- Heb uw naasten lief
Tenslotte, hier staat mijn eerste trip-verslag. http://drugsforum.nl/viewtopic.php?t=5688&highlight=
Ik ben wat achterover gaan liggen en zag langzaam wat patronen aan mij voorbij gaan. Gkleurde strengen met ogen als vissen. Gekleurde staven in een V-patroon, die heen en weer aan het schommelen waren. Rond die tijd kwam er ook Y nog langs. Ik probeerde wat te ontwaken uit mijn beelden en zag dat de gezichten van de anderen helemaal rood en groen waren. De hele kamer leek alsof werd het belicht door rood-blauw-groen-patronen.
Het restant van 5-6 gram heeft Y toen opgegeten. Bij hem kwam het heel snel binnen. Ik begon zelf eerst te schudden. Eerst een beetje en langzaam, Daarna voelde ik het binnen stromen. Mijn benen schokten, ik bolde mijn rug al liggend en zag er met de ogen open of de ogen dicht allemaal beelden bij. Hemellichamen, hemels boven oude stadsplattegronden uit e 17e eeuw.
Daarna begon mijn lichaam echt tekeer te gaan. Iklag op de bank en mijn benen zwiepte ik in snel tempo wel een meter omhoog, waarbij mijn voeten strak stonden. Ht maakte best lawaai op de bank. Het wa net alsof ik aan het hardlopen was. Ik maakte een wandeling over de alpen, die ik op mijn olijfgroene muur verticaal voor mij gespiegeld zag. op bepaalde momenten voelde mijn onderlichaam als iets wat neti van mijzelf was. Af en toe leefde mijn rechter been zijn eigen leven en tekenede figuren in de lucht.
Vanaf toenzakte ook mijn hoofd letterlijk weg. Mijn nek kon mijn hoofd niet dragen en terwijl deze opzij viel kwam ik in een beeldenwereld. Mijn lichaam kronkelde alle kanten op. Ik voelde of werd ik gefragmenteerd, of bestond ik uit verschillende lagen/dimensies die over elkaar schoven. Ik kwam in een achtbaan terecht,. Eerst langzaam, ik had het gevoel of moest ik mij voorduwen door de sneeuw. Het leek of deeltjes van mij vertraagd met mij meebewogen. Net als een viegtuig dat steeds sneller vliegt, en een dampspoor in de lucht achterlaat. Dit was een heerlijk gevoel dat deels in mijn hoofd afspeelde, maar ook letterlijk met lichaamsbewegingen gepaard ging. Even later voelde het alsof in Star-TreK, waarbij het ruimteschip naar Warp-snelheid gaat en delen van mijn lichaam de snelheid niet kunnen bijhouden en even achterblijven om daarna ook meegezogen te worden.
Ik maakte ngo steeds heftige bewegingen met mijn benen en lichaam. Daarna werd het iets rustiger en ben ik opgestaan om snel rondjes rond de tafel te gaan lopen. Toen ik daar mee stopte zakte ik door mijn knieen om daar in vormen als plumpuddingen in ekaar te zakken. Ik wilde dan weer opstaan, maar zakte weer ineen, en weer en weer. Ik stodn uitendelijk toch op waarna ik als warm geblazen glas in vormen werd gegoten, waarna ik in die vorm wegzakte. Ook liep ik soms achteruit als automatisch, viel in de bank, stond weer op, leip wel en werd weer in de achteruit gezet.
X wilde toen naar huis. Het was een uur of half twaalf. Y en ik hebben hem buiten er uit gelaten. Het voelde of waren wij twee buitenaardse wezentjes die iemand uitzwwaiden. De onbekende, andere wereld in. We stonden in de bijkeuken en buiten voelde echt als het universum. De deur dicht en we liepen weer naar de kamer. De kamer voelde weer als het bekende, mijn eigen wereld.
Later ben ik op de grond gaan liggen om er lange tijd neit van af te komen. Ik shoot van de ene dimensie in de andere. R3izen in mijn eigen lichaam, vanuit min lichaam in mijn normale ik, vandaaruit naar buiten mijn ik, en naar de hemellichamen. Het voelde op dat moment heerlijk. Een droomstadium, alsof je half wakker bent, je jezelf realiseert dat je ngo neti op hoeft en nog even verder doezelt.
Op de grond begonnen langzaam de inzichten te komen. Mijn lichaam schokte, ijn stem schokte. Met horten en stoten kon ik praten, Met rare geluiden van genot, neurien, licht zingen. Soms sprak ik hele zinnen per lettergreep. Dan weer herhaalde ik mijzel fenekele keren. Het voelde best komisch. Ik besefte mij dat ik blij wa dat ik veilig thuis was. Als ik ergens zou zijn waar iemand mij wat zou willen aandoen, dan kon ik mij moeilijk verdedigen, voor mijn veiligheid instaan.
Wat mij het meest bijgebleven is, is dat het gesprek op het onderwerp kwam op bekenden waarvan het vermoeden bestaat dat ze iets strafbaars (zedendelicten) begaan. Mijn geest plooide zich in allerlei bochtend, met complexe theorien, strategieen, samenwerkingsvebanden om daar mee om te gaan. Ik bedacht overleggen met vrienden, overleggen met instanties. Ik moest mijzelf af en toe tot de orde roepen om neit te ingewikkeld te doen. Ik zij tegen mezelf, je bent intelligent, maar je meot niet te moielijk denken. Ik probeerde mezelf te overtuigen van hetgeen ik moest doen, overleggen met vrienden en dan bellen met de jusite inttantie. Dit voelde als een opluchting. Ik ben toen in een trance teksten hierover gaan opschrijven opdat ik het niet zou vergeten.
Y vertrok daarna. We hebben duidelijk afgesproken war hij langs zou fietsen en dat hij zou bellen als hij thuis zou zijn. Toen hij thuis was ben ik wee bij de tafel gaan zitten. Ik ben toen opnieuw in trance geraakt en had contact met mijn intuitie en met een onbekende kracht. Van daaruit ben ik gaan schrijven. Ik schreef met wie ik wilde overleggen, wie ik zou inlichten en wat ik daarna zou doen. Ik sprak op papier mijn vrienden toe.
Fragment:
Dit heb k geschreven in een roes met alle voelsprieten uit. Mijn onbewute en ook kontake met onbekende krachten die mij waarschuwen, red alarm. als ik zo direct weer wakker ben dan zal ik gaan twijfelen of ik moet bellen met het (instantie) maar ik vind alles overwegend dat het moet, verontrusting !! A, B, C (namen van mijn vrienden), ik spreek nu tot jullie, het klopt niet, het is onze verantwoordelijkheid om er wat ee te doen ANSWAR"
ANSWAR schreef ik als laatste. ANSWAR is het Deense woord voor verantwoordelijkheid. Begin deze week ontmoette ik tijdens een overleg een hindoestaanse jongen die zo heet. Ik bezag hem in mijn trip als messenger, een boodschapper.
Ik schreef nog hele teksten over veratnwordleijkheid. Verantwoordelheid zou volwassenheid zijn.Ik shreef dat ik op DAT moment oude wonden aan het helen was. Dat voelde geweldig.
Daarna begon een bad-trip. Bij de buren floepte twee keer de lichtsensor an. Ik werd er wat paniekering van Er zijn pogingen tot inbraak gedaan bij mij en de buren onlangs. Ik kreek vanachter de luxaflex en had weinig controle meer over de situatie. Ik wist neti meer wat ik moest doen. Uiteindelijk, belde ik Y die mij toevallig op dat moment zelf belde. Ik heb toen samen met hem besloten de politie te bellen. Aldus gedaan. De agent vernam wel dat ik wat in de war was en probeerde mij gerust te stellen. Ik had immers neits gehoord, behalve het licht dat aanfloepte. Het kon net zo goed een kat zijn. Ik was opgeluht en hing weer op. Even later raakte ik toch weer wat bang. Ik heb toen alle licyhten opgedaan. De gordijnen open. Ik heb toen wat zoets gedronken om van mijn trip af te geraken.
Intussen was het een uur of twee. Ik ben toen anar boven gegaan. Met de lichten op. En steeds de deuren contoleren. Ik ben op bed gaan liggen, maar tripte daar verder. Ik had er eigenlijk niet veel zin meer in. Ik begon weer na te denken over mijn inzichten, ik zag enge dingen. In plaats van helemlichamen werd ik in de hel gezogen.Vuur, draken, kastelen, brandende hel. Ik proberede de mooie hemel er voor de lten schuiven met prettige gedachten. Dit lukte neti altijd even goed.
Op bepaalde momenten kon ik zien hoe iemand gek kon worden. Ik had mijn innerlijke stem om mij te leiden en gerust te stellen, maar gekheid loerde om het hoekje. Ik probeerde dan mijn ogen open te doen om wee even bij de weeld te zijn.
Ik probeerde later ook viruteel een familielid te bezoeken Ik wilde contact maken en kon mij moet moeite weerhouden om haar geest binnen te treden. Dit voelde slecht en niet goed om te doen voor beiden. Ik hebmij er tegen verzet en haar toen omhelst.
Om een lang verhal kort te maken... tegen een uu rof half vier werd het wat rustiger. Ik kon toen langzaam wat rusten. Een uur of 5 ben ik uiteindelijk gaan slapen. Vanmiddag om half een ben ik wer opgestaan...
Inzichten:
- Er zijn hemelse boodschappers
- Verantwoordelijkheid is volwassenehid
- Ik heb oude wonden geheeld
- Ik ga wat doen aan de strafbare feiten
- Ik wil niet meer alleen trippen
- Ik trip alleen in een veilige omgeving
- Heb uw naasten lief
Tenslotte, hier staat mijn eerste trip-verslag. http://drugsforum.nl/viewtopic.php?t=5688&highlight=
