Hoi Df'ers,
Al een paar jaar lang, ben ik enorm bewust van alles wat er om mij heen gebeurt. Als ik bijvoorbeeld in de supermarkt sta, dan ben ik al bewust van hoeveel mensen er om mij heen staan, wat ze doen, hoe ze kijken en van daaruit kan ik voorzichtig interpreteren; hoe ze zich voelen. Althans; dat denk ik.
Het lijkt wel alsof; mijn zintuigen enorm strak staan afgesteld. Ik zie nu alles als iets waar ik een metafoor heb bedacht of Manson
:Ik zie dus alles als een gevecht; als je slaat, is het meest logische wat er gebeurt; dat je doel zich verdedigt en de klas op ontwijkt. Zo zie ik dit dus ook in sociale interacties. Dit doet mij heel erg denken; aan de roos van Larry.
Maar om verder te praten hier over, is dat ik weleens teveel bewust ben van alles wat er om mij heen gebeurt, waardoor ik soms in paniek kan raken, vooral wanneer ik me zwak voel, vaak door te weinig testosteron. Dit straal ik vervolgens, volgens mij, ook uit, want als ik mensen voorbij zie kijken, kijk ik altijd naar hun gezichtsuitdrukking en dat hebben ze in de gaten (dat zou mij dus ook opvallen) waardoor ze vaak of onzeker weg kijken of wat twijfelachtig gaan lachen en dat interpreteer ik niet als negatief, maar zo van: Jongen, waarom kijk jij zo? Zelfreflectie dus.
Het probleem ligt hem echter in het feit; dat ik mezelf gek loop te maken, als ik al even niet zo goed in mijn vel zit en makkelijk mee gaat in mijn paranoia gedachtegang. Dit moet ik dus zien te voorkomen en ik geen idee hoe! Heeft iemand hier tips voor?
Al een paar jaar lang, ben ik enorm bewust van alles wat er om mij heen gebeurt. Als ik bijvoorbeeld in de supermarkt sta, dan ben ik al bewust van hoeveel mensen er om mij heen staan, wat ze doen, hoe ze kijken en van daaruit kan ik voorzichtig interpreteren; hoe ze zich voelen. Althans; dat denk ik.
Het lijkt wel alsof; mijn zintuigen enorm strak staan afgesteld. Ik zie nu alles als iets waar ik een metafoor heb bedacht of Manson
Maar om verder te praten hier over, is dat ik weleens teveel bewust ben van alles wat er om mij heen gebeurt, waardoor ik soms in paniek kan raken, vooral wanneer ik me zwak voel, vaak door te weinig testosteron. Dit straal ik vervolgens, volgens mij, ook uit, want als ik mensen voorbij zie kijken, kijk ik altijd naar hun gezichtsuitdrukking en dat hebben ze in de gaten (dat zou mij dus ook opvallen) waardoor ze vaak of onzeker weg kijken of wat twijfelachtig gaan lachen en dat interpreteer ik niet als negatief, maar zo van: Jongen, waarom kijk jij zo? Zelfreflectie dus.
Het probleem ligt hem echter in het feit; dat ik mezelf gek loop te maken, als ik al even niet zo goed in mijn vel zit en makkelijk mee gaat in mijn paranoia gedachtegang. Dit moet ik dus zien te voorkomen en ik geen idee hoe! Heeft iemand hier tips voor?

,maar laat je ook geen label op je hoofd drukken, gebruik het alleen om er je voordeel uit te halen.