Hallo.
Ik heb me hier nieuw aangemeld omdat ik me een beetje zorgen maak.
Mijn vriend werkt in het buitenland en maakt werkdagen van 7:00 tot 19:00 en dit zes dagen per week. Hij draagt de verantwoording over ruim 20 personen en zal de laatste zijn die hier met de pet naar gooit. Gebruik van verdovende middelen is daar uit den boze en heeft hij ook in het geheel geen behoefte aan!
Onze vrij tijd brengen we zoveel mogelijk samen door en vinden het dan beide prettig samen af en toe te basen.
Hij moet nu naar huis (ook buitenland) om lopende zaken te regelen, hij "woont" dus bij zijn ouders thuis. Daar hij de oudste en verdienende zoon is, voelt hij zich ook verantwoordelijk voor het reilen en zeilen in het ouderlijk huis. Hier is o.a. een broer die zwaar verslaafd is en ook zus lief naait pa en ma wanneer het op geld aankomt.
Thuis zijn om te kunnen relaxen is het dus niet bepaalt zodat ik zeker begrip op kan brengen wanneer hij zich 's avonds terugtrekt op zijn eigen kamer en gaat basen.
Door mijn werkzaamheden kan ik nu werkelijk niet weg en zie zijn korte "vakantie" thuis met angst en beven tegemoet, wetende hoe in zichzelf teruggetrokken en depressief hij van het basen kan worden zeker wanneer het ene na het andere probleem op hem afkomt.
Als ik erbij ben kan ik dit goed opvangen zodat hij niet intens verdrietig wordt, nu krijg ik de neiging om ......tig keer per avond te bellen omdat ik me zorgen maak terwijl ik weet dat hij tijdens het basen met rust gelaten wil worden.
Ik wil hem graag tot steun zijn maar weet erg slecht met de situatie om te gaan. Is er iemand die dit herkend en/of raad kan geven?
Ik heb me hier nieuw aangemeld omdat ik me een beetje zorgen maak.
Mijn vriend werkt in het buitenland en maakt werkdagen van 7:00 tot 19:00 en dit zes dagen per week. Hij draagt de verantwoording over ruim 20 personen en zal de laatste zijn die hier met de pet naar gooit. Gebruik van verdovende middelen is daar uit den boze en heeft hij ook in het geheel geen behoefte aan!
Onze vrij tijd brengen we zoveel mogelijk samen door en vinden het dan beide prettig samen af en toe te basen.
Hij moet nu naar huis (ook buitenland) om lopende zaken te regelen, hij "woont" dus bij zijn ouders thuis. Daar hij de oudste en verdienende zoon is, voelt hij zich ook verantwoordelijk voor het reilen en zeilen in het ouderlijk huis. Hier is o.a. een broer die zwaar verslaafd is en ook zus lief naait pa en ma wanneer het op geld aankomt.
Thuis zijn om te kunnen relaxen is het dus niet bepaalt zodat ik zeker begrip op kan brengen wanneer hij zich 's avonds terugtrekt op zijn eigen kamer en gaat basen.
Door mijn werkzaamheden kan ik nu werkelijk niet weg en zie zijn korte "vakantie" thuis met angst en beven tegemoet, wetende hoe in zichzelf teruggetrokken en depressief hij van het basen kan worden zeker wanneer het ene na het andere probleem op hem afkomt.
Als ik erbij ben kan ik dit goed opvangen zodat hij niet intens verdrietig wordt, nu krijg ik de neiging om ......tig keer per avond te bellen omdat ik me zorgen maak terwijl ik weet dat hij tijdens het basen met rust gelaten wil worden.
Ik wil hem graag tot steun zijn maar weet erg slecht met de situatie om te gaan. Is er iemand die dit herkend en/of raad kan geven?