Wisselvalliger dan het weer
De dag om de microdots te proberen is aangebroken. Ik heb er veel zin in, de vorige (en eerste) LSD trip is alweer een halfjaar geleden. Op station Haarlem zie ik Anne om 13:00 uur. We overleggen of het, gezien het feit dat het regent en we de hele dag buiten door gaan brengen, niet beter is om de trip uit te stellen. Zelf had ik onderweg al min of meer besloten dat ik het erop wilde wagen, ondanks het weer. Gelukkig denkt Anne er hetzelfde over. We kopen wel eerst paraplu's.
Nadat we uit de bus gestapt zijn, haal ik de microdots tevoorschijn. We steken ze in onze mond (rond 14:00 uur) en praten gewoon verder waardoor Anne hem op een gegeven moment per ongeluk uitspuugt. Ze vindt hem gelukkig wel weer terug op de stoep. Hierna praten we met iets meer beleid en controleren we af en toe of de dots nog aanwezig zijn.
Pakweg een halfuur later zetten wij voet op landgoed Koningshof (reeds bekend van een eerder verslag). Het regent op dit moment niet, maar alles is wel nat door een eerdere bui.
Tijdens het wandelen word ik mij al een lichte verandering gewaar, een gevoel van spanning dat aangeeft dat er iets staat te gebeuren. Het liefst wil ik zitten en rustig tot mezelf komen. Even later zien we een geschikte plaats: een open plek met een picknicktafel en bankjes. Dankzij de jas van Anne kunnen we droog zitten.
De LSD zorgt in eerste instantie voor lichtgolvende bewegingen in de omgeving. Ook merk ik dat mijn lichaam kleiner is geworden, mijn kleren hangen heel losjes om me heen. Ik zak lekker weg in de bank, het voelt zacht aan. De communicatie wordt enigszins verstoord door details omtrent het spreken waar ik normaal geen aandacht aan besteed. Ieder kuchje, elke verspreking en elke keer dat mijn stem ineens vervormt, geeft een vreemde lading aan het voeren van gesprekken.
We hebben het over kabouters. Anne gelooft erin, ik vraag me af waarom. Ze legt uit dat ze steeds meer twijfels heeft over hoe men de wereld aan haar presenteert en dat ze vindt dat ze net zo goed wel als niet in kabouters kan geloven. Ik zie alleen nog niet in wat het voor zin heeft om in kabouters te geloven. Ik praat wat over het construeren en deconstrueren van de werkelijkheid. Anne vraagt zich af of je de werkelijkheid kunt deconstrueren. Ik weet dat het kan, al heb je het hier over een persoonlijke deconstructie. Of dit effect heeft op de werkelijkheden van anderen? Daar zeggen wij nee op, maar eigenlijk is dat nog maar de vraag. Als je de werkelijkheid gedeconstrueerd hebt, heb je dan iets waardevols ontdekt en zijn de andere mensen onwetend, of zit jij verkeerd? We concluderen onder andere dat iedereen altijd bezig is met het opbouwen van eigen werkelijkheden en dat men niets over waarheid weet (niks nieuws onder de zon, dus).
Als ik m’n croissant zit te eten, vertelt Anne dat er spuitbussen bestaan met daarin de geur van vers gebakken brood. Ik verbaas me hier enorm over en vind het belachelijk. Ik lach erom, maar vind de nepheid die ervan af druipt eigenlijk diep triest.
Tussen dit soort gesprekken, waarbij Anne en ik dikwijls op een compleet ander gedachtespoor zitten, vallen we af en toe een tijdje helemaal stil. Ik geef mijn ogen de kost, evenals mijn andere zintuigen. Ik voel mij prima, de grijze lucht kan me niet deren. Het begint te regenen dus halen we onze paraplu’s tevoorschijn. Ik probeer Anne te vertellen wat ik zie en voel, soms beweegt de grond bijvoorbeeld vrij heftig, en soms ontstaan in de wolkenbrij abstracte vormen. Zij ervaart dit niet en ik vraag of ze nog een microdot wil hebben (ze tripte de vorige keer niet harder dan ik terwijl ze twee keer zoveel LSD had genomen). Ze neemt er één bij.
We stappen maar eens op om onze wandeling voort te zetten, in de regen. Ik zie een vlinder en wijs Anne hierop, maar de vlinder is al spoorloos. Ik bedenk me dat een vlinder in de regen vreemd is, dus misschien was het een regendruppel die op een blaadje viel waardoor het blaadje bewoog. We worden gadegeslagen door loslopende paarden en verbergen onze paraplu’s voor hen, omdat ze geschrokken kijken.
De aanwezigheid van de paraplu is enerzijds plezierig, anderzijds storend. De druppels die erop terecht komen, brengen onafgebroken zoveel geluid voort, dat ik het gevoel heb dat ik er gek van kan worden. Maar de paraplu zorgt ook weer voor een grappig en leuk sfeertje, het voelt of ik een kind ben dat in de regen speelt. Als ik het ding opzij houd, en er regen op mijn gezicht komt, voelt dit zonder uitzondering goed. Regendruppels zijn dus fijn, maar kunnen me ook tot waanzin drijven.
De Appelberg komt in zicht en ziet er veel minder indrukwekkend uit dan normaal. Het paadje omhoog is echter fantastisch mooi vanwege de diepgroene kleur, er heerst een soort oerwoudsfeer. Aan dennennaalden hangen dikke druppels waar ik vol bewondering naar staar. Uit de struiken komen aparte geluiden die bijna mechanisch klinken, dit roept een beeld op van planten als fabrieken. We besluiten te gaan zitten. Na verloop van tijd houdt de normale regen op; extreem zware regenval komt ervoor in de plaats. Het is werkelijk ongelooflijk hoeveel water er op de aarde neerstort, het is prachtig om naar te kijken en het trippen in de regen voelt echt als een unieke ervaring. Het feit dat ik en mijn spullen nat worden, leg ik meteen naast me neer; ik kan me er weinig zorgen over maken.
Achter en tussen de takken van een groep bomen waar we uitzicht op hebben, ontwikkelt zich een kleurig bouwwerk. Het lijkt een soort toren met aan de buitenkant blauwe, rode en gele stof. Uit de bomen komen regelmatig vogels tevoorschijn; ze vloeien uit de takken voort en maken een sierlijke vlucht door de grijswitte lucht.
We eten een stukje chocolade. Het is zo intens dat ik mij voorstel dat de smaak voor eeuwig in mijn mond blijft. Anne begint over het station en naar huis gaan te praten. Ze denkt dat ze, zo verregend als ze eruit ziet, niet over straat kan. Ik stem ermee in: we lopen allebei voor gek, we zijn nog erger dan de grootste natuurfreaks want zelfs die vind je op een dag als deze niet in Koningshof.
We lopen weer verder. Mijn stemming wisselt van opgewekt en euforisch naar lichtelijk geërgerd (toch door de regen) en verward. Vooral geluiden maken me ietwat gek. Ik hoor gezoem en draai een paar keer mijn hoofd, om te zien of er een vlieg of iets dergelijks in mijn oor aan het zoemen is. Er is echter niets te zien. We horen allebei een jongetje roepen, maar zien niemand.
Het pad is bij vlagen overdekt door een bladerdak; dit voelt aan als ‘binnen’. Ik stel voor een keertje een zijpad te nemen. Vrijwel meteen na deze actie blijven we als aan de grond genageld staan. Ik zie oranje plantjes, ze lijken wel wat op zeer fijn koraal, die gloeien en stralen in de regen. Het oranje pulseert en maakt een golfbeweging door de begroeiing. Of Anne hier ook naar kijkt betwijfel ik, maar ook zij is blijven staan en kijkt verwonderd om zich heen. Hierna gaan we terug naar het hoofdpad.
Nog altijd gewapend met m’n paraplu die af en toe opzij moet om de regen te voelen, loop ik plotseling op iets wat ik het ‘pad der herinneringen’ noem. Samen met Anne bevind ik mij in Koningshof maar tegelijkertijd voelt het of ik in een bos in Frankrijk ben waar ik als kind regelmatig geweest ben, omdat mijn (wijlen) opa en oma daar woonden. Ik vind het mooi.
We belanden bij het enige bankje dat onder een afdakje staat in dit gebied. Het is ontzettend fijn om even te ontkomen aan de nattigheid. Hier begint voor mij wel weer een periode van verwarring. Vanaf het bankje kun je niet zien of er wandelaars aankomen, je ziet alleen een stukje bos recht voor je. Het geluid van regendruppels interpreteer ik daardoor tig keer als naderende voetstappen. Ik voel me niet helemaal op mijn gemak. Ineens komt er echt een wandelaar voorbij. Ik weet mezelf geen houding te geven en durf hem niet aan te kijken, maar zeg wel gedag.
In mijn tas zie ik ineens "The Psychedelic Experience" van Leary, hierdoor raak ik van mijn stuk omdat ik niet weet waarom ik hem meegenomen heb. Ik laat het aan Anne zien, ze probeert de achterkant te lezen. De woorden 'the psychedelic experience' komen enorm op me af. Het lezen lukt haar niet, ze geeft 'm terug aan mij. We hebben een verwarrend gesprek over het boek en over Huxley en "The Doors of Perception", waarbij ik compleet op het verkeerde spoor terechtkom en me in de maling genomen voel door mezelf. Ik besluit iets te lezen. Eén stukje moet ik aan Anne voorlezen, vind ik:
“O (name), you may now experience momentary joy,
Followed by momentary sorrow,
Of great intensity,
Like the stretching and relaxing of a catapult.
You will go through sharp moodswings,
All determined by karma.
Be not in the least attached to the joys nor displeased by the sorrows.”
Dit is voor mij enorm treffend en ik probeer het op Anne over te brengen maar het lijkt niet door te dringen. Ik leg het boekje weg. Links van mij loopt een vliegje met glimmende vleugeltjes op de muur. Ik volg het insect een tijdje aandachtig. Daarna bestudeer ik een pissebed. Vooral de bewegingen van z’n vele pootjes vind ik leuk, zelfs van een afstand kan ik dit goed zien. Beestjes bekijken doe ik van kinds af aan eigenlijk al, maar nu ga ik er wel heel erg in op. Er komen nog twee wandelaars langs, ze maken een vrolijke indruk. Als ze voorbij zijn vind ik ze ontzettend coole mensen, waarom precies weet ik niet.
Ik sluit mijn ogen uit nieuwsgierigheid. Ik zie weinig maar voel wel een zekere rust en een groeiende afstand tot de wereld die net nog zichtbaar was. Ik open m’n ogen weer en concentreer me op de bomen. De takken vormen niet-kleurrijke mandala’s, verder beweegt de grond wat. Uit de boomtoppen vloeien vogels voort, net als eerder. Anne mompelt wat over het naar huis gaan. Ze maakt zich zorgen over wat er komen gaat, maar ik kan me absoluut niet inleven in dit gevoel. Ik zit helemaal in het heden.
We gaan de regen weer in. De vraag waarom ik dit (trippen) nou zo graag wil, komt naar boven drijven. Ik kan de vraag niet beantwoorden en voel me er ongemakkelijk bij. Schiet ik er wel iets mee op? Dit soort gedachten houden me bezig totdat ik een wijngaardslak opmerk aan de rechterkant van het pad. Ik roep Anne erbij en samen buigen we ons over de slak. We vinden hem interessant en gek.
We wandelen en wandelen en mijn gevoelens zijn steeds afwisselend positief en negatief. Ik zie nieuwe gedeeltes van Koningshof; dit maakt me blij want het zijn prachtige plekken. Als de zon ons eventjes een glimp van haar kracht laat zien zijn we gelukkig, maar het is van korte duur.
Ineens staan we weer op het ‘pad der herinneringen’. Blijkbaar zijn we in onze onoplettendheid de verkeerde kant op gegaan. Mijn oriëntatie is slecht en het voelt heel erg vreemd om weer op dezelfde weg te lopen, het is ook een beetje teleurstellend. Het wordt nog vreemder als we langs het afdakje lopen, want nu zit de eerste wandelaar daar te schuilen. Eerst vind ik het hilarisch, daarna zeer verbazingwekkend. Ik kan niet bevatten dat de man eerst langs gelopen was terwijl wij er zaten, en dat wij net langs liepen terwijl hij er zat. Ik bedenk me dat het helemaal geen logische situatie is, want de wandelroute komt niet twee keer langs dat punt. De man was dus teruggegaan, en wij waren toevallig verkeerd gelopen zodat wij er ook weer terecht gekomen waren.
Bij onze volgende pauze heeft Anne het weer over de verdere planning van de trip en het naar huis gaan. Ze wil niet in het donker in het bos blijven. Het is pas 19:00 dus dat is nog lang niet van toepassing, laat ik weten. We zitten weer niet op één lijn, wat dit keer voor lichte frustratie zorgt. Ik wil en kan niet nadenken over straks, ik wil genieten van de natuur.
We besluiten toch maar naar de uitgang te gaan. Ik ben niet zo opgetogen en zelfs een beetje moe, terwijl ik eerst nog veel energie had. Verderop zie ik ‘nog een slak’. Deze zit aan de linkerkant van het pad. Als ik hem nader bekijk, dringt het tot me door dat het precies dezelfde wijngaardslak is, die in de tijd dat wij verkeerd gelopen waren, naar de andere kant gekropen was.
Na nog meer overleg over de richting die we op moeten, proberen we onderweg naar de bushalte een relaxt plekje te vinden om ‘na te praten’ (terwijl de trip nog lang niet afgelopen was). We wandelen ergens waar ik vaak genoeg geweest ben, maar toch komen we op een voor mij onherkenbare plek uit. Het is een veldje waar veel mensen hun hond uitlaten. Onder het hele brede bladerdak van een grote boom nemen we plaats op een bankje.
Na vijf uur regen krijgen wij hier onze beloning: zonneschijn. En hoe! Ik kan mijn geluk niet op en ben enorm blij dat we hier naartoe gegaan zijn. Af en toe komt er iemand met zijn hond langs. Het is heel vermakelijk om waar te nemen hoe de honden enthousiast over het veld rennen. Een oude man praat tegen ons over zijn trouwe viervoeter. Hij zegt dat zijn hond op zoek is naar soortgenoten en dat hij het niet leuk vindt dat wij geen honden bij ons hebben. Ik denk echter dat het beest alleen maar wil eten. Maar Anne gelooft dat het baasje het beste weet wat z’n huisdier wil, dus wil de hond speelmaatjes. Hier kan ik me wel bij neerleggen.
Het praten verloopt weer normaal, hoewel we nog steeds erg vaak op een compleet ander spoor zitten. Wij tweeën trippen allebei op een heel andere manier. Ik vind het effect op mijn bewustzijn altijd heftig, elke subtiele verandering (zowel in mijn bewustzijn als in mijn waarneming) vind ik opmerkelijk en interessant. Zij lijkt dergelijke veranderingen te bagatelliseren, althans in mijn ogen.
Even later zijn aan de andere kant van het veld een jongen en meisje aan het spelen met een hond. Door de lichtval zie ik alleen hun silhouetten, omgeven door een magische gouden gloed. Dit vind ik zo prachtig dat ik tegen Anne zeg dat ik er wel uren naar kan kijken. Anne heeft echter laten weten dat ze eigenlijk naar huis wil. Maar dan verandert de lichtval zodanig dat de zonnestralen zich duidelijk langs de bomen aftekenen. Anne wil toch ook nog eventjes blijven.
Bij de bushalte worden we opnieuw rijkelijk beloond voor al de verregende uren. De lucht is fenomenaal, allebei vergapen we ons eraan. We moeten ruim een halfuur wachten op de bus, iets waar ik zeer goed mee kan leven. In de wolken zie ik de kop van een Chinese draak. Anne is onrustig, ze kan niet stil zitten en besluit naar huis te lopen. Ik heb geen zin meer om te lopen, dus Anne neemt afscheid en gaat ervandoor terwijl ik bij de halte blijf zitten, genietend van het uitzicht. Na een tijdje kom ik erachter dat de bus er al had moeten zijn. Eigenlijk zie ik het helemaal niet meer zitten om in een bus te stappen, dus ook ik ga te voet verder, naar het station. Mijn energie is weer teruggekeerd en de wandeling door de stad bevalt mij prima. Af en toe kijk ik om naar de wolken, welke een dieporanje kleur hebben.
In de trein luister ik voor het eerst die dag naar muziek. Het is heerlijk en ik merk nog duidelijk effect van de LSD. Thuis trip ik nog wat na, ik luister onder andere naar wat klassieke muziek. Het is een wereld waar ik niet zo in thuis ben, het blijkt wel iets voor mij te zijn. Ik lig nog enige tijd in stilte in bed voordat ik de slaap kan vatten. De volgende ochtend kijk ik met gemengde gevoelens terug op de trip; in tegenstelling tot de vorige keer heb ik niet direct zin in nog zo'n avontuur.
[De foto's heb ik gemaakt op een bewolkte dag in augustus, dus niet tijdens de trip!]
De dag om de microdots te proberen is aangebroken. Ik heb er veel zin in, de vorige (en eerste) LSD trip is alweer een halfjaar geleden. Op station Haarlem zie ik Anne om 13:00 uur. We overleggen of het, gezien het feit dat het regent en we de hele dag buiten door gaan brengen, niet beter is om de trip uit te stellen. Zelf had ik onderweg al min of meer besloten dat ik het erop wilde wagen, ondanks het weer. Gelukkig denkt Anne er hetzelfde over. We kopen wel eerst paraplu's.
Nadat we uit de bus gestapt zijn, haal ik de microdots tevoorschijn. We steken ze in onze mond (rond 14:00 uur) en praten gewoon verder waardoor Anne hem op een gegeven moment per ongeluk uitspuugt. Ze vindt hem gelukkig wel weer terug op de stoep. Hierna praten we met iets meer beleid en controleren we af en toe of de dots nog aanwezig zijn.
Pakweg een halfuur later zetten wij voet op landgoed Koningshof (reeds bekend van een eerder verslag). Het regent op dit moment niet, maar alles is wel nat door een eerdere bui.
Tijdens het wandelen word ik mij al een lichte verandering gewaar, een gevoel van spanning dat aangeeft dat er iets staat te gebeuren. Het liefst wil ik zitten en rustig tot mezelf komen. Even later zien we een geschikte plaats: een open plek met een picknicktafel en bankjes. Dankzij de jas van Anne kunnen we droog zitten.
De LSD zorgt in eerste instantie voor lichtgolvende bewegingen in de omgeving. Ook merk ik dat mijn lichaam kleiner is geworden, mijn kleren hangen heel losjes om me heen. Ik zak lekker weg in de bank, het voelt zacht aan. De communicatie wordt enigszins verstoord door details omtrent het spreken waar ik normaal geen aandacht aan besteed. Ieder kuchje, elke verspreking en elke keer dat mijn stem ineens vervormt, geeft een vreemde lading aan het voeren van gesprekken.
We hebben het over kabouters. Anne gelooft erin, ik vraag me af waarom. Ze legt uit dat ze steeds meer twijfels heeft over hoe men de wereld aan haar presenteert en dat ze vindt dat ze net zo goed wel als niet in kabouters kan geloven. Ik zie alleen nog niet in wat het voor zin heeft om in kabouters te geloven. Ik praat wat over het construeren en deconstrueren van de werkelijkheid. Anne vraagt zich af of je de werkelijkheid kunt deconstrueren. Ik weet dat het kan, al heb je het hier over een persoonlijke deconstructie. Of dit effect heeft op de werkelijkheden van anderen? Daar zeggen wij nee op, maar eigenlijk is dat nog maar de vraag. Als je de werkelijkheid gedeconstrueerd hebt, heb je dan iets waardevols ontdekt en zijn de andere mensen onwetend, of zit jij verkeerd? We concluderen onder andere dat iedereen altijd bezig is met het opbouwen van eigen werkelijkheden en dat men niets over waarheid weet (niks nieuws onder de zon, dus).
Als ik m’n croissant zit te eten, vertelt Anne dat er spuitbussen bestaan met daarin de geur van vers gebakken brood. Ik verbaas me hier enorm over en vind het belachelijk. Ik lach erom, maar vind de nepheid die ervan af druipt eigenlijk diep triest.
Tussen dit soort gesprekken, waarbij Anne en ik dikwijls op een compleet ander gedachtespoor zitten, vallen we af en toe een tijdje helemaal stil. Ik geef mijn ogen de kost, evenals mijn andere zintuigen. Ik voel mij prima, de grijze lucht kan me niet deren. Het begint te regenen dus halen we onze paraplu’s tevoorschijn. Ik probeer Anne te vertellen wat ik zie en voel, soms beweegt de grond bijvoorbeeld vrij heftig, en soms ontstaan in de wolkenbrij abstracte vormen. Zij ervaart dit niet en ik vraag of ze nog een microdot wil hebben (ze tripte de vorige keer niet harder dan ik terwijl ze twee keer zoveel LSD had genomen). Ze neemt er één bij.
We stappen maar eens op om onze wandeling voort te zetten, in de regen. Ik zie een vlinder en wijs Anne hierop, maar de vlinder is al spoorloos. Ik bedenk me dat een vlinder in de regen vreemd is, dus misschien was het een regendruppel die op een blaadje viel waardoor het blaadje bewoog. We worden gadegeslagen door loslopende paarden en verbergen onze paraplu’s voor hen, omdat ze geschrokken kijken.
De aanwezigheid van de paraplu is enerzijds plezierig, anderzijds storend. De druppels die erop terecht komen, brengen onafgebroken zoveel geluid voort, dat ik het gevoel heb dat ik er gek van kan worden. Maar de paraplu zorgt ook weer voor een grappig en leuk sfeertje, het voelt of ik een kind ben dat in de regen speelt. Als ik het ding opzij houd, en er regen op mijn gezicht komt, voelt dit zonder uitzondering goed. Regendruppels zijn dus fijn, maar kunnen me ook tot waanzin drijven.
De Appelberg komt in zicht en ziet er veel minder indrukwekkend uit dan normaal. Het paadje omhoog is echter fantastisch mooi vanwege de diepgroene kleur, er heerst een soort oerwoudsfeer. Aan dennennaalden hangen dikke druppels waar ik vol bewondering naar staar. Uit de struiken komen aparte geluiden die bijna mechanisch klinken, dit roept een beeld op van planten als fabrieken. We besluiten te gaan zitten. Na verloop van tijd houdt de normale regen op; extreem zware regenval komt ervoor in de plaats. Het is werkelijk ongelooflijk hoeveel water er op de aarde neerstort, het is prachtig om naar te kijken en het trippen in de regen voelt echt als een unieke ervaring. Het feit dat ik en mijn spullen nat worden, leg ik meteen naast me neer; ik kan me er weinig zorgen over maken.
Achter en tussen de takken van een groep bomen waar we uitzicht op hebben, ontwikkelt zich een kleurig bouwwerk. Het lijkt een soort toren met aan de buitenkant blauwe, rode en gele stof. Uit de bomen komen regelmatig vogels tevoorschijn; ze vloeien uit de takken voort en maken een sierlijke vlucht door de grijswitte lucht.
We eten een stukje chocolade. Het is zo intens dat ik mij voorstel dat de smaak voor eeuwig in mijn mond blijft. Anne begint over het station en naar huis gaan te praten. Ze denkt dat ze, zo verregend als ze eruit ziet, niet over straat kan. Ik stem ermee in: we lopen allebei voor gek, we zijn nog erger dan de grootste natuurfreaks want zelfs die vind je op een dag als deze niet in Koningshof.
We lopen weer verder. Mijn stemming wisselt van opgewekt en euforisch naar lichtelijk geërgerd (toch door de regen) en verward. Vooral geluiden maken me ietwat gek. Ik hoor gezoem en draai een paar keer mijn hoofd, om te zien of er een vlieg of iets dergelijks in mijn oor aan het zoemen is. Er is echter niets te zien. We horen allebei een jongetje roepen, maar zien niemand.
Het pad is bij vlagen overdekt door een bladerdak; dit voelt aan als ‘binnen’. Ik stel voor een keertje een zijpad te nemen. Vrijwel meteen na deze actie blijven we als aan de grond genageld staan. Ik zie oranje plantjes, ze lijken wel wat op zeer fijn koraal, die gloeien en stralen in de regen. Het oranje pulseert en maakt een golfbeweging door de begroeiing. Of Anne hier ook naar kijkt betwijfel ik, maar ook zij is blijven staan en kijkt verwonderd om zich heen. Hierna gaan we terug naar het hoofdpad.
Nog altijd gewapend met m’n paraplu die af en toe opzij moet om de regen te voelen, loop ik plotseling op iets wat ik het ‘pad der herinneringen’ noem. Samen met Anne bevind ik mij in Koningshof maar tegelijkertijd voelt het of ik in een bos in Frankrijk ben waar ik als kind regelmatig geweest ben, omdat mijn (wijlen) opa en oma daar woonden. Ik vind het mooi.
We belanden bij het enige bankje dat onder een afdakje staat in dit gebied. Het is ontzettend fijn om even te ontkomen aan de nattigheid. Hier begint voor mij wel weer een periode van verwarring. Vanaf het bankje kun je niet zien of er wandelaars aankomen, je ziet alleen een stukje bos recht voor je. Het geluid van regendruppels interpreteer ik daardoor tig keer als naderende voetstappen. Ik voel me niet helemaal op mijn gemak. Ineens komt er echt een wandelaar voorbij. Ik weet mezelf geen houding te geven en durf hem niet aan te kijken, maar zeg wel gedag.
In mijn tas zie ik ineens "The Psychedelic Experience" van Leary, hierdoor raak ik van mijn stuk omdat ik niet weet waarom ik hem meegenomen heb. Ik laat het aan Anne zien, ze probeert de achterkant te lezen. De woorden 'the psychedelic experience' komen enorm op me af. Het lezen lukt haar niet, ze geeft 'm terug aan mij. We hebben een verwarrend gesprek over het boek en over Huxley en "The Doors of Perception", waarbij ik compleet op het verkeerde spoor terechtkom en me in de maling genomen voel door mezelf. Ik besluit iets te lezen. Eén stukje moet ik aan Anne voorlezen, vind ik:
“O (name), you may now experience momentary joy,
Followed by momentary sorrow,
Of great intensity,
Like the stretching and relaxing of a catapult.
You will go through sharp moodswings,
All determined by karma.
Be not in the least attached to the joys nor displeased by the sorrows.”
Dit is voor mij enorm treffend en ik probeer het op Anne over te brengen maar het lijkt niet door te dringen. Ik leg het boekje weg. Links van mij loopt een vliegje met glimmende vleugeltjes op de muur. Ik volg het insect een tijdje aandachtig. Daarna bestudeer ik een pissebed. Vooral de bewegingen van z’n vele pootjes vind ik leuk, zelfs van een afstand kan ik dit goed zien. Beestjes bekijken doe ik van kinds af aan eigenlijk al, maar nu ga ik er wel heel erg in op. Er komen nog twee wandelaars langs, ze maken een vrolijke indruk. Als ze voorbij zijn vind ik ze ontzettend coole mensen, waarom precies weet ik niet.
Ik sluit mijn ogen uit nieuwsgierigheid. Ik zie weinig maar voel wel een zekere rust en een groeiende afstand tot de wereld die net nog zichtbaar was. Ik open m’n ogen weer en concentreer me op de bomen. De takken vormen niet-kleurrijke mandala’s, verder beweegt de grond wat. Uit de boomtoppen vloeien vogels voort, net als eerder. Anne mompelt wat over het naar huis gaan. Ze maakt zich zorgen over wat er komen gaat, maar ik kan me absoluut niet inleven in dit gevoel. Ik zit helemaal in het heden.
We gaan de regen weer in. De vraag waarom ik dit (trippen) nou zo graag wil, komt naar boven drijven. Ik kan de vraag niet beantwoorden en voel me er ongemakkelijk bij. Schiet ik er wel iets mee op? Dit soort gedachten houden me bezig totdat ik een wijngaardslak opmerk aan de rechterkant van het pad. Ik roep Anne erbij en samen buigen we ons over de slak. We vinden hem interessant en gek.
We wandelen en wandelen en mijn gevoelens zijn steeds afwisselend positief en negatief. Ik zie nieuwe gedeeltes van Koningshof; dit maakt me blij want het zijn prachtige plekken. Als de zon ons eventjes een glimp van haar kracht laat zien zijn we gelukkig, maar het is van korte duur.
Ineens staan we weer op het ‘pad der herinneringen’. Blijkbaar zijn we in onze onoplettendheid de verkeerde kant op gegaan. Mijn oriëntatie is slecht en het voelt heel erg vreemd om weer op dezelfde weg te lopen, het is ook een beetje teleurstellend. Het wordt nog vreemder als we langs het afdakje lopen, want nu zit de eerste wandelaar daar te schuilen. Eerst vind ik het hilarisch, daarna zeer verbazingwekkend. Ik kan niet bevatten dat de man eerst langs gelopen was terwijl wij er zaten, en dat wij net langs liepen terwijl hij er zat. Ik bedenk me dat het helemaal geen logische situatie is, want de wandelroute komt niet twee keer langs dat punt. De man was dus teruggegaan, en wij waren toevallig verkeerd gelopen zodat wij er ook weer terecht gekomen waren.
Bij onze volgende pauze heeft Anne het weer over de verdere planning van de trip en het naar huis gaan. Ze wil niet in het donker in het bos blijven. Het is pas 19:00 dus dat is nog lang niet van toepassing, laat ik weten. We zitten weer niet op één lijn, wat dit keer voor lichte frustratie zorgt. Ik wil en kan niet nadenken over straks, ik wil genieten van de natuur.
We besluiten toch maar naar de uitgang te gaan. Ik ben niet zo opgetogen en zelfs een beetje moe, terwijl ik eerst nog veel energie had. Verderop zie ik ‘nog een slak’. Deze zit aan de linkerkant van het pad. Als ik hem nader bekijk, dringt het tot me door dat het precies dezelfde wijngaardslak is, die in de tijd dat wij verkeerd gelopen waren, naar de andere kant gekropen was.
Na nog meer overleg over de richting die we op moeten, proberen we onderweg naar de bushalte een relaxt plekje te vinden om ‘na te praten’ (terwijl de trip nog lang niet afgelopen was). We wandelen ergens waar ik vaak genoeg geweest ben, maar toch komen we op een voor mij onherkenbare plek uit. Het is een veldje waar veel mensen hun hond uitlaten. Onder het hele brede bladerdak van een grote boom nemen we plaats op een bankje.
Na vijf uur regen krijgen wij hier onze beloning: zonneschijn. En hoe! Ik kan mijn geluk niet op en ben enorm blij dat we hier naartoe gegaan zijn. Af en toe komt er iemand met zijn hond langs. Het is heel vermakelijk om waar te nemen hoe de honden enthousiast over het veld rennen. Een oude man praat tegen ons over zijn trouwe viervoeter. Hij zegt dat zijn hond op zoek is naar soortgenoten en dat hij het niet leuk vindt dat wij geen honden bij ons hebben. Ik denk echter dat het beest alleen maar wil eten. Maar Anne gelooft dat het baasje het beste weet wat z’n huisdier wil, dus wil de hond speelmaatjes. Hier kan ik me wel bij neerleggen.
Het praten verloopt weer normaal, hoewel we nog steeds erg vaak op een compleet ander spoor zitten. Wij tweeën trippen allebei op een heel andere manier. Ik vind het effect op mijn bewustzijn altijd heftig, elke subtiele verandering (zowel in mijn bewustzijn als in mijn waarneming) vind ik opmerkelijk en interessant. Zij lijkt dergelijke veranderingen te bagatelliseren, althans in mijn ogen.
Even later zijn aan de andere kant van het veld een jongen en meisje aan het spelen met een hond. Door de lichtval zie ik alleen hun silhouetten, omgeven door een magische gouden gloed. Dit vind ik zo prachtig dat ik tegen Anne zeg dat ik er wel uren naar kan kijken. Anne heeft echter laten weten dat ze eigenlijk naar huis wil. Maar dan verandert de lichtval zodanig dat de zonnestralen zich duidelijk langs de bomen aftekenen. Anne wil toch ook nog eventjes blijven.
Bij de bushalte worden we opnieuw rijkelijk beloond voor al de verregende uren. De lucht is fenomenaal, allebei vergapen we ons eraan. We moeten ruim een halfuur wachten op de bus, iets waar ik zeer goed mee kan leven. In de wolken zie ik de kop van een Chinese draak. Anne is onrustig, ze kan niet stil zitten en besluit naar huis te lopen. Ik heb geen zin meer om te lopen, dus Anne neemt afscheid en gaat ervandoor terwijl ik bij de halte blijf zitten, genietend van het uitzicht. Na een tijdje kom ik erachter dat de bus er al had moeten zijn. Eigenlijk zie ik het helemaal niet meer zitten om in een bus te stappen, dus ook ik ga te voet verder, naar het station. Mijn energie is weer teruggekeerd en de wandeling door de stad bevalt mij prima. Af en toe kijk ik om naar de wolken, welke een dieporanje kleur hebben.
In de trein luister ik voor het eerst die dag naar muziek. Het is heerlijk en ik merk nog duidelijk effect van de LSD. Thuis trip ik nog wat na, ik luister onder andere naar wat klassieke muziek. Het is een wereld waar ik niet zo in thuis ben, het blijkt wel iets voor mij te zijn. Ik lig nog enige tijd in stilte in bed voordat ik de slaap kan vatten. De volgende ochtend kijk ik met gemengde gevoelens terug op de trip; in tegenstelling tot de vorige keer heb ik niet direct zin in nog zo'n avontuur.
[De foto's heb ik gemaakt op een bewolkte dag in augustus, dus niet tijdens de trip!]
