Wat? Ayahuasca
Waar? Amsterdam, Askawan: The gate to expansion
Mindset? Rustig
Vrijdag was ik nog erg onrustig in mijn buik, zenuwen vlogen door mijn maag en eten had ik veel moeite mee. Toen ik in erg kort tijdsbestek besloot om naar Rotterdam te rijden om vrienden te helpen te verhuizen heeft dat mijn zenuwen erg goed gedaan
Zaterdagochtend 10.30.
Ik ben wakker en verbaas me over het feit dat ik zolang en zo lekker geslapen heb. De vorige ceremonie had ik heel slecht geslapen en was ik zo vroeg wakker dat ik met de tijd geen raad wist. Nu had ik nog best veel te doen thuis, was, afwas etc. dus ging ik aan de slag, de tijd vloog om en voor ik het wist was het kwart voor twee.
Ik ging nog even langs mijn ouders omdat die een katoenen slaapzak voor me zouden hebben (wegens vuur in de tipi en nylon brandt zo heerlijk snel)en ik niet als geroosterd pakketje in het ziekenhuis wou belanden. God weet hoe ver heen ik zou zijn tijdens het trippen en niet een rond vliegende vonk zou bemerken.
De slaapzak was onvindbaar dus nam ik genoegen met de snel brandende slaapzak (uitkijken maar dan) en ik vertrok naar Vianen alwaar mijn scouting groep mee deed aan de JOTA. Na veel gespeel met vuur daar en wat gelul over de radio met andere scouts nam ik afscheid van mijn ouders, die daar ook waren. Als nog benadruk ik het feit dat ik fijn met ze kan praten hierover. Ze begrijpen het misschien niet maar ze luisteren in ieder geval. Na wat "doe je voorzichtig en een fijne REIS", geroep was ik onderweg.
16.45.
Ik ben een klein beetje verdwaald gereden, maar na wat wegwerkzaamheden omgezeild te hebben ben ik toch bij de woonboot van Almasto aangekomen. Ik weet dat ik een kwartier te vroeg ben, maar hell what, ze zullen toch wel wakker zijn?
Ik sluip voorzichtig met mijn spullen het Drakehol binnen en zie daar iemand op een matras liggen slapen. Niet wakker dus. Verdomme, ik twijfel meteen aan mezelf en verifieer meteen in mijn agenda of het echt wel de 18e is vandaag. Ik irriteer me een beetje aan deze twijfel, maar het was zo stil daar dat ik echt even niet meer wist of het inderdaad vandaag was.
Ik zet heel stil mijn spullen neer en sluip weer naar buiten. Aan de overkant van de weg is een sportcomplex en in het hek vind ik algauw een missende spijl dus glip ik daar door heen. Na een klein rondje ga ik weer terug en ja hoor, er is iemand wakker. Hij stelt zich voor als Ben. Hij was de slapende gestalte op de matras.
Ben is koffie aan het zetten en zet voor mij gelijk een kop thee.
Ik vraag hoe de ceremonie van de dag ervoor was en hij vertelt summier wat dingen over de avond ervoor. Ik merk dat hij er niet te veel over kwijt wil en vraag alleen of ene J er ook was. Hij beaamt en ik vraag niet verder, het is duidelijk dat hij er niet te veel over wil zeggen.
Ondertussen druppelen er meer mensen binnen en even later zie het bekende gezicht van Vode, samen met mocride, en meteen gevolgd door Adrenochroom. Wauw, dat is een verassing! Een knuffel later verteld hij dat hij pas donderdag wist dat hij kon komen, dus zijn voorbereiding had wat te wensen over gelaten.
Vode en mocride vragen ook meteen naar J, benieuwd als we zijn naar zijn reis. (Je ziet dat we erg met je mee leven Mindgamer, we vinden je zo slecht nog niet
) Ik vertel wat ik weet en de nieuwsgierigheid groeit nu wel een beetje. Maar het hele verhaal horen we later wel vinden we.
19.00
Tijd om de slaapzak in de tipi te leggen en de cirkel te openen. Ik lig naast Els, zij was de vorige ceremonie ook aanwezig en toen lag ik ook naast haar, ze is een prettig persoon en ik koos dit plekje omdat ik me daar op mijn gemak voelde. Aan mijn andere kant ligt een meisje van DHP, ook een forum van internet, en het is haar eerste keer.
Vanaf hier heb ik een besef meer van tijd, dus ga ik die ook niet vermelden.
De sjamaan verteld dat er een Duitser onder ons is en verklaart de ceremonie in het Engels te doen, iets wat iedereen blijkt te spreken, en we openen de cirkel met het roken van de Chanoupa,(tsjanoepa) een indiaanse pijp. Iedereen zegt zijn/haar naam, zodat de energie en de Engelen van de Grote Geest weten dat je aanwezig bent en je kunnen beschermen.
Mijn vraag aan de Grootmoeder is raad. Ik zit in een moeilijke positie wat werk betreft, wat ik leuk vind kan ik niet doen, en wat ik kan vind ik niet leuk en dus weet ik niet wat mijn toekomst brengen zal. Ik ben erg onzeker over wat ik wil, en ik hoopte dus op een antwoord.
De pijp is rond en nu krijgen we het tabak snuiven. Ik ben een fervente snuiver geweest en heb al veel in mijn neus gestopt maar dit vind ik zo vies! Het sap van de verse tabaksplant moet je uit hand in je neus stoppen en de kokhals geluiden zijn niet van de lucht. De tweede ronde neem ik weer, ik ben hier niet om het naar mijn zin te hebben. Ik voel hoe het slijm van achter uit mijn hoofd wordt getrokken en ik ben erg blij met de aangeboden keukenrol.
Nog na snuffend zitten ik weer redelijk steady op mijn matras. En ik voel hoofpijn op komen. Verdomme, ja hoor, dat kan er ook wel bij...
Het uitdelen van de Ayahuasca is begonnen. Nu zit ik aan de andere kant van het vuur en zal dus eerder mijn deel krijgen dan de vorige keer. Nog steeds vind ik de smaak niet lekker maar vies is ook weer overdreven. Ik krijg het advies om geen staart in mijn haar te doen omdat het mijn energie kan blokkeren. Ik had die staart ingedaan als wishfull thinking. Overgeven vind ik geen prettige bezigheid en al helemaal niet als je haar in je bakje met kots hangt terwijl je trippend niets in de gaten hebt.
Na het drinken heb ik nog een moment met mijn Buuf Els over de definitie van "Vuil" om even het onderwerp uit te pluizen. We komen tot de conclusie dat vuil niets meer is dan materie op de verkeerde plaats en dus is de hele context van vuil verdwenen en heb ik vrede met mijn haar.(Dit was zo'n moment waar ik nog lang aan terug ga denken, iemand veegt met 1 zin mijn hele definitie van iets van tafel en het klopt nog ook, dat vind ik toffe dingen! )
Ik merk dat de mensen aan de overkant van de cirkel hun drank beginnen te voelen. Els is in haar eigen wereld en de andere buurvrouw ook. Vode en mocride (ook aan de overkant)hebben al een kotsbakje in hun bereik gezet,en ik? Ik merk nog niets! Geen tintelend gevoel, geen kleuren, geen visuals, geen bodyload. Wel een drukkend gevoel in mijn maag, maar verder niets.
Nu werken drugs soms erg laat bij mij dus wacht ik nog een uur (denk ik) voordat ik nog een kopje haal. Ik vertel Almasto dat ik enorm eigenwijs ben en waarschijnlijk iets meer nodig heb, en hij schenkt uit twee verschillende flessen de Ayahuasca in. Tijdens het opdrinken merk ik meteen dat mijn maag dit niet leuk vind, ik stop de kokhals neiging heel diep weg en drink beheerst het kopje leeg.
Terug bij mijn slaapzak ben ik ineens onrustig, wat als ik teveel genomen heb? Wat als ik iets oppik van de negatieve energie van gisteravond die misschien is blijven hangen? Vragen die te maken hebben met mijn eigen geest. Ik kan heel zelfverzekerd overkomen en toch ben ik soms zo onzeker. Niet over mezelf, meer over wat er met me gaat gebeuren.
Nog steeds heb ik niet veel zenuwen. Ik had ze beter wel gehad.... Verwacht niets, en verwacht alles.
Mijn wereld begint een beetje op DMT visuals te lijken. Ik heb dezelfde visuals als ik een lachgas ballon neem in een LSD trip alleen dan verdwijnen ze weer zo snel.
Nog steeds ben ik niet misselijk en ik grap in mezelf dat er vast geen negativiteit in mij zit dat eruit moet. Ik ben immers zo schattig en altijd positief, lief naar anderen en sta altijd klaar...
'Je zelfbeeld moet drastisch aangepakt', hoor ik een stemmetje zeggen. Tegelijk met de stem wordt ik misselijk en voel ik de aandrang om te poepen. Verdomme, ik ben weer de gelukkige om het allebei tegelijk mee te maken. Met kotsbak vlucht ik naar de WC, nog wel met een smile op mijn gezicht. Op de WC geef ik heel veel over en voel ik me steeds vervelender worden. Nog geen 10 minuten later roep ik hard op dat ik dit nooit meer doe en wat ik in hemelsnaam gedacht heb dat ik dit wilde?
Gedachten verdwalen in mijn hoofd op het moment dat ik ze denk. Meteen staat er een nieuwe gedachte klaar om de andere te vervangen. Ik kan niet meer stoppen met denken, mijn hoofd doet pijn en lijkt uit elkaar te willen knallen. Ik voel me diep ongelukkig, zittend op de WC met de restanten van mijn maaginhoud op schoot. Ik huil onbedaarlijk hard en wens me op een andere planeet. Nee, dit wil ik niet! Hier heb ik niet om gevraagd! Ik wou raad, geen pijniging!
Hoe harder ik wens dat ik dit niet wil, hoe erger het wordt. Ik kan me niet overgeven aan de angst en het vervelende gevoel, en bovenal, ik kan niet stoppen met denken. Gedachten wisselen elkaar in hoog tempo af. De ene gedachte kraakt me af en de volgende beweert dat ik niet ben zoals ik mezelf nu zie. Ik vind het moeilijk om in de spiegel te kijken die de Ayahuasca me voor houdt en ik kijk weg, waardoor ik me zo kut voel.
Uiteindelijk vind ik de kracht om de WC te verlaten. Ik ben niet meer balans vast en struikel bijna over een meisje dat compleet in een andere wereld staat te zijn. Het bakje heb ik niet meer nodig en dat leeg ik in het water. Ook mijn tranen zijn gedroogd en ik ga weer naar binnen in de tipi. De warmte van het vuur doet me goed en ik vind mijn slaapzak heerlijk comfortabel liggen.
Zo lig ik een tijdje tot ik weer onrustig wordt. De gedachten zijn terug. Ik probeer me te focussen op het zingen van de sjamaan maar daarmee lijkt de opkomende misselijkheid terug te komen. Ik krijg last van een paddo ding. Welke houding ik ook aan neem, ik lig niet lekker. Alle houdingen probeer ik uit en ik weet me geen raad met mezelf. Het fysieke gevoel is zo overweldigend aanwezig en ook mijn maag protesteert tegen zoveel beweging dat ik het bakje weer pak. (Achteraf begrijp ik dat ik me het best had kunnen concentreren als ik bijv. een mantra in mijn hoofd had genomen en die blijven herhalen)Ik ben zo naar dat ik mezelf in de weg zit.
Dit is mijn breekpunt, ik wil niet meer vechten tegen de gedachten en besluit eindelijk het gevecht en gevoel te accepteren en kijk in de Ayahuasca spiegel.
Ben ik hier nou zoveel tegen aan het vechten geweest? Bijna 2 uur van narigheid, schijt en kots voor dit? Ik kan nu niet zeggen wat ik letterlijk zag. Het gevoel is te complex om te beschrijven. Opluchting maar ook een klein beetje verdriet. Ik dacht mezelf te kennen maar ik ben mezelf wel erg tegen gevallen. Ik moet de betekenis van nuance nog maar eens goed moeten bestuderen en af en toe mijn enorm irritante snelle bek voor me moeten houden.
In mijn werk en in privé ben ik nogal gauw geneigd om zwartgallig mijn mening te geven en dat zou wel eens een breekpunt kunnen zijn in een volgende baan. Ik besef nu waar deze neiging vandaan komt en kan er aan gaan werken.
Ik kreeg niet precies waar ik om vroeg. Ik was ook erg arrogant om te denken dat ik dit wel eventjes zou doen. Ja, stiekem had die gedachte wel een nestje gemaakt in mijn hoofd. Ik ben de Grootmoeder erg dankbaar voor deze wijze les en ik ga deze weken hard weken om dit te integreren in mijn leven.
Nadat iedereen weer een beetje bij kennis is gekomen is er soep! Ik maak mijn buurvrouw wakker die een beetje in slaap gevallen is en sta snel op. Ik heb wel zin in soep! Tegen de tijd dat ik op de barkruk zit en de soep ook daadwerkelijk ruik ben ik ineens weer misselijk. Bang om over te moeten geven over de kop met soep sta ik op en wil naar de WC lopen. Ik ben te snel op gestaan en het wordt zwart voor mijn ogen. Ik hou me vast aan de muur en wacht tot de aanval over is. De Ayahuasca is schijnbaar nog niet uitgewerkt.
De WC is dichtbij en ook als ik daar weer van opsta wordt het zwart voor mijn ogen. Ik voel me echt niet goed en doe snel het haakje van de deur, ook al ben ik nog niet klaar met aankleden. Ik ben wel eens wakker geworden na zo'n black out in een plas bloed, en dat is niet een scenario dat ik hier wil herhalen. Gelukkig gaat alles goed, en slapjes loop ik naar de matras, die er ligt, en plof neer. Mocride zit op de andere matras en vraagt of alles goed is. Ik vertel dat ik liever in de tipi ben dan aan het soep eten en samen gaan we naar de tipi.
Al snel val ik in slaap en dat is dan ook meteen het echte einde van mijn trip. Aan het ontbijt hoor ik de verhalen van de anderen en velen hebben het zwaar gehad, maar alles is vlekkeloos verlopen. Geen angstige demonen die niet uit lichamen wilden, geen schreeuwende mannen of vrouwen, alleen een jongen die in zo'n staat van gelukzaligheid besloot dat kleren overbodig waren en bijna de tipi stuk maakte door zijn wilde bewegingen.
Ik breng mocride en Vode naar het station en breng zelf nog een bezoek aan min ouders, die met klapperende oren aanhoren wat ik heb meegemaakt.
Het gekke van Ayahuasca is dat je door een diep dal gaat, je vervloekt jezelf dat hier aan begonnen bent en dat je dit nooooooooit meer gaat doen, maar op het moment dat je jezelf accepteert, dan denk je dat je er toch weer bij bent de volgende keer. Het is het allemaal waard, het gevecht, de pijn en het kotsen.
Viva Ayahuasca!
Waar? Amsterdam, Askawan: The gate to expansion
Mindset? Rustig
Vrijdag was ik nog erg onrustig in mijn buik, zenuwen vlogen door mijn maag en eten had ik veel moeite mee. Toen ik in erg kort tijdsbestek besloot om naar Rotterdam te rijden om vrienden te helpen te verhuizen heeft dat mijn zenuwen erg goed gedaan
Zaterdagochtend 10.30.
Ik ben wakker en verbaas me over het feit dat ik zolang en zo lekker geslapen heb. De vorige ceremonie had ik heel slecht geslapen en was ik zo vroeg wakker dat ik met de tijd geen raad wist. Nu had ik nog best veel te doen thuis, was, afwas etc. dus ging ik aan de slag, de tijd vloog om en voor ik het wist was het kwart voor twee.
Ik ging nog even langs mijn ouders omdat die een katoenen slaapzak voor me zouden hebben (wegens vuur in de tipi en nylon brandt zo heerlijk snel)en ik niet als geroosterd pakketje in het ziekenhuis wou belanden. God weet hoe ver heen ik zou zijn tijdens het trippen en niet een rond vliegende vonk zou bemerken.
De slaapzak was onvindbaar dus nam ik genoegen met de snel brandende slaapzak (uitkijken maar dan) en ik vertrok naar Vianen alwaar mijn scouting groep mee deed aan de JOTA. Na veel gespeel met vuur daar en wat gelul over de radio met andere scouts nam ik afscheid van mijn ouders, die daar ook waren. Als nog benadruk ik het feit dat ik fijn met ze kan praten hierover. Ze begrijpen het misschien niet maar ze luisteren in ieder geval. Na wat "doe je voorzichtig en een fijne REIS", geroep was ik onderweg.
16.45.
Ik ben een klein beetje verdwaald gereden, maar na wat wegwerkzaamheden omgezeild te hebben ben ik toch bij de woonboot van Almasto aangekomen. Ik weet dat ik een kwartier te vroeg ben, maar hell what, ze zullen toch wel wakker zijn?
Ik sluip voorzichtig met mijn spullen het Drakehol binnen en zie daar iemand op een matras liggen slapen. Niet wakker dus. Verdomme, ik twijfel meteen aan mezelf en verifieer meteen in mijn agenda of het echt wel de 18e is vandaag. Ik irriteer me een beetje aan deze twijfel, maar het was zo stil daar dat ik echt even niet meer wist of het inderdaad vandaag was.
Ik zet heel stil mijn spullen neer en sluip weer naar buiten. Aan de overkant van de weg is een sportcomplex en in het hek vind ik algauw een missende spijl dus glip ik daar door heen. Na een klein rondje ga ik weer terug en ja hoor, er is iemand wakker. Hij stelt zich voor als Ben. Hij was de slapende gestalte op de matras.
Ben is koffie aan het zetten en zet voor mij gelijk een kop thee.
Ik vraag hoe de ceremonie van de dag ervoor was en hij vertelt summier wat dingen over de avond ervoor. Ik merk dat hij er niet te veel over kwijt wil en vraag alleen of ene J er ook was. Hij beaamt en ik vraag niet verder, het is duidelijk dat hij er niet te veel over wil zeggen.
Ondertussen druppelen er meer mensen binnen en even later zie het bekende gezicht van Vode, samen met mocride, en meteen gevolgd door Adrenochroom. Wauw, dat is een verassing! Een knuffel later verteld hij dat hij pas donderdag wist dat hij kon komen, dus zijn voorbereiding had wat te wensen over gelaten.
Vode en mocride vragen ook meteen naar J, benieuwd als we zijn naar zijn reis. (Je ziet dat we erg met je mee leven Mindgamer, we vinden je zo slecht nog niet
) Ik vertel wat ik weet en de nieuwsgierigheid groeit nu wel een beetje. Maar het hele verhaal horen we later wel vinden we.19.00
Tijd om de slaapzak in de tipi te leggen en de cirkel te openen. Ik lig naast Els, zij was de vorige ceremonie ook aanwezig en toen lag ik ook naast haar, ze is een prettig persoon en ik koos dit plekje omdat ik me daar op mijn gemak voelde. Aan mijn andere kant ligt een meisje van DHP, ook een forum van internet, en het is haar eerste keer.
Vanaf hier heb ik een besef meer van tijd, dus ga ik die ook niet vermelden.
De sjamaan verteld dat er een Duitser onder ons is en verklaart de ceremonie in het Engels te doen, iets wat iedereen blijkt te spreken, en we openen de cirkel met het roken van de Chanoupa,(tsjanoepa) een indiaanse pijp. Iedereen zegt zijn/haar naam, zodat de energie en de Engelen van de Grote Geest weten dat je aanwezig bent en je kunnen beschermen.
Mijn vraag aan de Grootmoeder is raad. Ik zit in een moeilijke positie wat werk betreft, wat ik leuk vind kan ik niet doen, en wat ik kan vind ik niet leuk en dus weet ik niet wat mijn toekomst brengen zal. Ik ben erg onzeker over wat ik wil, en ik hoopte dus op een antwoord.
De pijp is rond en nu krijgen we het tabak snuiven. Ik ben een fervente snuiver geweest en heb al veel in mijn neus gestopt maar dit vind ik zo vies! Het sap van de verse tabaksplant moet je uit hand in je neus stoppen en de kokhals geluiden zijn niet van de lucht. De tweede ronde neem ik weer, ik ben hier niet om het naar mijn zin te hebben. Ik voel hoe het slijm van achter uit mijn hoofd wordt getrokken en ik ben erg blij met de aangeboden keukenrol.
Nog na snuffend zitten ik weer redelijk steady op mijn matras. En ik voel hoofpijn op komen. Verdomme, ja hoor, dat kan er ook wel bij...
Het uitdelen van de Ayahuasca is begonnen. Nu zit ik aan de andere kant van het vuur en zal dus eerder mijn deel krijgen dan de vorige keer. Nog steeds vind ik de smaak niet lekker maar vies is ook weer overdreven. Ik krijg het advies om geen staart in mijn haar te doen omdat het mijn energie kan blokkeren. Ik had die staart ingedaan als wishfull thinking. Overgeven vind ik geen prettige bezigheid en al helemaal niet als je haar in je bakje met kots hangt terwijl je trippend niets in de gaten hebt.
Na het drinken heb ik nog een moment met mijn Buuf Els over de definitie van "Vuil" om even het onderwerp uit te pluizen. We komen tot de conclusie dat vuil niets meer is dan materie op de verkeerde plaats en dus is de hele context van vuil verdwenen en heb ik vrede met mijn haar.(Dit was zo'n moment waar ik nog lang aan terug ga denken, iemand veegt met 1 zin mijn hele definitie van iets van tafel en het klopt nog ook, dat vind ik toffe dingen!
)Ik merk dat de mensen aan de overkant van de cirkel hun drank beginnen te voelen. Els is in haar eigen wereld en de andere buurvrouw ook. Vode en mocride (ook aan de overkant)hebben al een kotsbakje in hun bereik gezet,en ik? Ik merk nog niets! Geen tintelend gevoel, geen kleuren, geen visuals, geen bodyload. Wel een drukkend gevoel in mijn maag, maar verder niets.
Nu werken drugs soms erg laat bij mij dus wacht ik nog een uur (denk ik) voordat ik nog een kopje haal. Ik vertel Almasto dat ik enorm eigenwijs ben en waarschijnlijk iets meer nodig heb, en hij schenkt uit twee verschillende flessen de Ayahuasca in. Tijdens het opdrinken merk ik meteen dat mijn maag dit niet leuk vind, ik stop de kokhals neiging heel diep weg en drink beheerst het kopje leeg.
Terug bij mijn slaapzak ben ik ineens onrustig, wat als ik teveel genomen heb? Wat als ik iets oppik van de negatieve energie van gisteravond die misschien is blijven hangen? Vragen die te maken hebben met mijn eigen geest. Ik kan heel zelfverzekerd overkomen en toch ben ik soms zo onzeker. Niet over mezelf, meer over wat er met me gaat gebeuren.
Nog steeds heb ik niet veel zenuwen. Ik had ze beter wel gehad.... Verwacht niets, en verwacht alles.
Mijn wereld begint een beetje op DMT visuals te lijken. Ik heb dezelfde visuals als ik een lachgas ballon neem in een LSD trip alleen dan verdwijnen ze weer zo snel.
Nog steeds ben ik niet misselijk en ik grap in mezelf dat er vast geen negativiteit in mij zit dat eruit moet. Ik ben immers zo schattig en altijd positief, lief naar anderen en sta altijd klaar...
'Je zelfbeeld moet drastisch aangepakt', hoor ik een stemmetje zeggen. Tegelijk met de stem wordt ik misselijk en voel ik de aandrang om te poepen. Verdomme, ik ben weer de gelukkige om het allebei tegelijk mee te maken. Met kotsbak vlucht ik naar de WC, nog wel met een smile op mijn gezicht. Op de WC geef ik heel veel over en voel ik me steeds vervelender worden. Nog geen 10 minuten later roep ik hard op dat ik dit nooit meer doe en wat ik in hemelsnaam gedacht heb dat ik dit wilde?
Gedachten verdwalen in mijn hoofd op het moment dat ik ze denk. Meteen staat er een nieuwe gedachte klaar om de andere te vervangen. Ik kan niet meer stoppen met denken, mijn hoofd doet pijn en lijkt uit elkaar te willen knallen. Ik voel me diep ongelukkig, zittend op de WC met de restanten van mijn maaginhoud op schoot. Ik huil onbedaarlijk hard en wens me op een andere planeet. Nee, dit wil ik niet! Hier heb ik niet om gevraagd! Ik wou raad, geen pijniging!
Hoe harder ik wens dat ik dit niet wil, hoe erger het wordt. Ik kan me niet overgeven aan de angst en het vervelende gevoel, en bovenal, ik kan niet stoppen met denken. Gedachten wisselen elkaar in hoog tempo af. De ene gedachte kraakt me af en de volgende beweert dat ik niet ben zoals ik mezelf nu zie. Ik vind het moeilijk om in de spiegel te kijken die de Ayahuasca me voor houdt en ik kijk weg, waardoor ik me zo kut voel.
Uiteindelijk vind ik de kracht om de WC te verlaten. Ik ben niet meer balans vast en struikel bijna over een meisje dat compleet in een andere wereld staat te zijn. Het bakje heb ik niet meer nodig en dat leeg ik in het water. Ook mijn tranen zijn gedroogd en ik ga weer naar binnen in de tipi. De warmte van het vuur doet me goed en ik vind mijn slaapzak heerlijk comfortabel liggen.
Zo lig ik een tijdje tot ik weer onrustig wordt. De gedachten zijn terug. Ik probeer me te focussen op het zingen van de sjamaan maar daarmee lijkt de opkomende misselijkheid terug te komen. Ik krijg last van een paddo ding. Welke houding ik ook aan neem, ik lig niet lekker. Alle houdingen probeer ik uit en ik weet me geen raad met mezelf. Het fysieke gevoel is zo overweldigend aanwezig en ook mijn maag protesteert tegen zoveel beweging dat ik het bakje weer pak. (Achteraf begrijp ik dat ik me het best had kunnen concentreren als ik bijv. een mantra in mijn hoofd had genomen en die blijven herhalen)Ik ben zo naar dat ik mezelf in de weg zit.
Dit is mijn breekpunt, ik wil niet meer vechten tegen de gedachten en besluit eindelijk het gevecht en gevoel te accepteren en kijk in de Ayahuasca spiegel.
Ben ik hier nou zoveel tegen aan het vechten geweest? Bijna 2 uur van narigheid, schijt en kots voor dit? Ik kan nu niet zeggen wat ik letterlijk zag. Het gevoel is te complex om te beschrijven. Opluchting maar ook een klein beetje verdriet. Ik dacht mezelf te kennen maar ik ben mezelf wel erg tegen gevallen. Ik moet de betekenis van nuance nog maar eens goed moeten bestuderen en af en toe mijn enorm irritante snelle bek voor me moeten houden.
In mijn werk en in privé ben ik nogal gauw geneigd om zwartgallig mijn mening te geven en dat zou wel eens een breekpunt kunnen zijn in een volgende baan. Ik besef nu waar deze neiging vandaan komt en kan er aan gaan werken.
Ik kreeg niet precies waar ik om vroeg. Ik was ook erg arrogant om te denken dat ik dit wel eventjes zou doen. Ja, stiekem had die gedachte wel een nestje gemaakt in mijn hoofd. Ik ben de Grootmoeder erg dankbaar voor deze wijze les en ik ga deze weken hard weken om dit te integreren in mijn leven.
Nadat iedereen weer een beetje bij kennis is gekomen is er soep! Ik maak mijn buurvrouw wakker die een beetje in slaap gevallen is en sta snel op. Ik heb wel zin in soep! Tegen de tijd dat ik op de barkruk zit en de soep ook daadwerkelijk ruik ben ik ineens weer misselijk. Bang om over te moeten geven over de kop met soep sta ik op en wil naar de WC lopen. Ik ben te snel op gestaan en het wordt zwart voor mijn ogen. Ik hou me vast aan de muur en wacht tot de aanval over is. De Ayahuasca is schijnbaar nog niet uitgewerkt.
De WC is dichtbij en ook als ik daar weer van opsta wordt het zwart voor mijn ogen. Ik voel me echt niet goed en doe snel het haakje van de deur, ook al ben ik nog niet klaar met aankleden. Ik ben wel eens wakker geworden na zo'n black out in een plas bloed, en dat is niet een scenario dat ik hier wil herhalen. Gelukkig gaat alles goed, en slapjes loop ik naar de matras, die er ligt, en plof neer. Mocride zit op de andere matras en vraagt of alles goed is. Ik vertel dat ik liever in de tipi ben dan aan het soep eten en samen gaan we naar de tipi.
Al snel val ik in slaap en dat is dan ook meteen het echte einde van mijn trip. Aan het ontbijt hoor ik de verhalen van de anderen en velen hebben het zwaar gehad, maar alles is vlekkeloos verlopen. Geen angstige demonen die niet uit lichamen wilden, geen schreeuwende mannen of vrouwen, alleen een jongen die in zo'n staat van gelukzaligheid besloot dat kleren overbodig waren en bijna de tipi stuk maakte door zijn wilde bewegingen.
Ik breng mocride en Vode naar het station en breng zelf nog een bezoek aan min ouders, die met klapperende oren aanhoren wat ik heb meegemaakt.
Het gekke van Ayahuasca is dat je door een diep dal gaat, je vervloekt jezelf dat hier aan begonnen bent en dat je dit nooooooooit meer gaat doen, maar op het moment dat je jezelf accepteert, dan denk je dat je er toch weer bij bent de volgende keer. Het is het allemaal waard, het gevecht, de pijn en het kotsen.
Viva Ayahuasca!
