Dit verhaal gaat over een tripweekendje, waar we eerst DMT hebben gebruikt en later LSD. En het gaat over een soort persoonlijke ontwikkeling die daarop volgde.
TB kwam met het idee om DMT een keer te proberen, dus ik ben me in gaan lezen. De verhalen die ik heb gelezen maakte me echt enthousiast over deze drug en ik ben er naar op zoek gegaan. Eenmaal gevonden plannen we samen een weekend om te gaan trippen. We zouden eerst een avond experimenteren met DMT en de dag erop vroeg beginnen met LSD.
We hadden alleen geen fatsoenlijke weegschaal. Ik had er van papier en ijzerdraadjes een gebouwd, maar die was niet erg praktisch voor het afwegen van zulke kleine hoeveelheden. We wisten dat we een gram hadden dus besloten het gelijkmatig te verdelen in stapeltjes van 50 mg, zodat we ongeveer een idee hadden hoeveel we er in stopten.
Nou ik ging eerst, en de smaak en last van m'n keel vielen me ontzettend mee. Nou ben ik ook een roker, dat zal wel schelen. Ik voel mezelf wegglijden, geef het pijpje vlug aan TB en ga liggen. Ik doe mijn ogen dicht en mijn lijf begint te gloeien, ik voel me heerlijk wegsmelten in mijn bed, zie boeddha figuren en voel een rustgevende aanwezigheid van iets. Kort daarna doe ik mijn ogen weer open en realiseer me dat het toch te weinig was. Ik had ook lang niet de hele 50 mg opgerookt zag ik.
Daarna ging TB het proberen, maar het lukte hem steeds maar niet om het goed te roken. Hij bleef hoesten en kwam niet verder dan de lichamelijke effecten en wat LSD achtige visualisaties. Op een gegeven moment gaf hij het op en ging ik weer een keer (zat al weer een tijdje tussen, we hadden niet zo'n haast).
Deze keer nam ik een hele goede hijs, hield hem even binnen, blies hem uit, en nam nog een grote hijs. Die laatste heb ik lang ingehouden en ik voelde me razendsnel van de wereld vertrekken. Alles was veel te druk en ik doe snel mijn ogen dicht. Vanaf daar raak ik het helemaal kwijt, ik ben me niet meer bewust van mijn lichaam, ik hoor niks meer en ik weet helemaal niet meer hoe ik in die situatie terecht ben gekomen. Een andere aanwezigheid is me aan het bombarderen met vragen, gierig om informatie. Wie ben je, wat doe je nou eigenlijk, wat houd je leven in. Het leven is werken? vriendinnetjes? gitaar spelen? Waarom dan? wat is het nut ervan? Dat stelt toch allemaal niks voor? Dat is toch allemaal leeg? Het heeft toch allemaal geen betekenis? Wie ben jij eigenlijk? Ben je eigenlijk wel? Waar denk je dat je mee bezig bent? Hoe ben je hier terechtgekomen? Vind je ook niet dat je maar een junk bent? Stiekem op z'n kamertje drugs aan het gebruiken?
En het ging maar door, ik wist de antwoorden ook niet meer, ik begreep het allemaal net zo min als de ander. Schijnbaar heb ik zwaar lopen zuchten voor een paar minuten en lag er wat verkrampt bij, aldus TB. Ik begon me op een gegeven moment te realiseren dat het tijdelijk was en hoopte dat het snel voorbij zou zijn. Ik worstelde me uit bewusteloosheid en deed mijn ogen op met de zin. "Dit is zo..... VERWARREND". Maar ik was nog helemaal niet uitgetript. Bang voor de plek waar ik net vandaan kwam bleef ik mijn ogen open houden, maar ik snapte niet zo goed waar ik was. Ik zag niets wat er niet was geloof ik, maar ik kon ook niks plaatsen. Ik zag mijn gitaar, maar ik zag het als een ding wat ik niet kende, niet bekend voorkwam. De dromenvanger was compleet wereldvreemd voor me, hoewel ik er eigenlijk niks raars aan zag. Ik was gewoon compleet ergens anders voor mijn gevoel. Als een pasgeborene die alles voor het eerst ziet maar het nog geen naam kan geven.
Langzaam wordt ik nuchter en ik probeer TB uit te leggen wat er was gebeurd, maar echt duidelijk kon ik het niet maken. Het leek ook alsof ik heel lang weg ben geweest en er was zoveel voorbijgeschoten dat ik moeite had het op een rijtje te zetten.
TB deed daarna nog een paar pogingen, maar het wil hem niet lukken. Ik had nog een tijdje een kutgevoel over de trip maar dat sloeg op een gegeven moment om naar positievere energie. Ik besluit op dat moment om het nog een keer te proberen, anders blijf ik maar met zo'n negatief idee over DMT zitten. Deze keer leek heel erg op de eerste poging, mij lijf begon te gloeien, voelde me blij, zag hele netwerken van lijnen en warme kleuren, hoorde vreemde geluiden en voelde de aanwezigheid van een vriendelijke entiteit. Dat was echt helemaal te gek, iets minder heftig dan mijn tweede poging, maar desalniettemin nog best overweldigend. Ik ontwaakte met een ontzettend positief gevoel.
De volgende dag gingen we dan lekker de hele dag trippen met LSD, waar we allebei al voldoende ervaring mee hebben. Om een uur of 11 's ochtends namen we allebei zo'n 150 ug. Het beloofde een hele fijne trip te worden, we waren veel aan het lachen en hadden er een goed gevoel bij. We hadden als muziek een lijstje met Space Buddha, Infected Mushroom, Yudhisthira en Prometheus en een lijstje met heel relaxte zen muziek. Veel dingen gezien, schaduwen van mensen op de muren, beestjes die over de muren kropen, op een gegeven moment was er een licht zo sterk als de zon die door de muur kwam zetten. Mijn handen zijn een keer verkoold en afgestorven, er straalde energie van alle knopen van mijn droomvanger, er stroomde licht om de hoek naar buiten toe, overal waren patronen en vibraties en ik heb legendarisch gitaar zitten spelen. Toen ik een broodje brie zat te eten voelde ik me als een Hawaiiaanse god aan wie mensen worden geofferd, maar dan met de schimmel van de brie. De schimmel vond het niet erg, immers als ze geen soortgenoten zouden offeren aan de mens zou de mens ze ook niet laten groeien en leven.
Halverwege de piek echter begon ik weer na te denken over de zware DMT trip en begon me weer kut te voelen. Het idee dat mijn leven leeg was en niks voor stelde. Ik werd depressief omdat ik de zin ervan niet kon vinden. Aan TB had ik niet zo veel, want die vragen stelt hij zichzelf ook altijd al als hij gewoon nuchter is, zonder het antwoord te weten. Ik had de gedachtegang daarom maar van me afgeschud.
Wat verder in de trip echter begon ik er expres wat verder over na te denken, ik had het gevoel dat ik er iets mee moest. En ik vogelde het helemaal uit, het werd helemaal duidelijk. Ik realiseerde me dat werk, school, gitaarspelen en eigenlijk al mijn bezigheden er ook inderdaad niet toe deden. Dat zijn gewoon noodzakelijkheden die in deze maatschappij nodig zijn. Het enige wat er toe doet is de interactie die ik heb met andere mensen. Mijn contact met mijn vrienden en familie maakt me wie ik ben en dat is het enige wat belangrijk is. Ik realiseerde me dat ik mijn vriendenkringen te veel heb verwaarloost de laatste tijd, dat ik te onverschillig ben geweest tegen mijn studiegenoten en me te veel heb lopen afsluiten. En als ik positiever in het leven wil staan dat ik ze meer moet gaan waarderen en wat meer moeite voor ze moet gaan doen. Die realisatie deed mijn hele lijf gloeien, ik voelde me helemaal warm en compleet.
Die energie heb ik vastgehouden. Ik werd vandaag wakker en ben helemaal rusteloos, ik heb de zooi van gisteren opgeruimd het studentenhuis opgeruimd, boodschappen gedaan en vrienden opgebeld om langs te gaan. Ik heb zitten praten met m'n kamergenoot die momenteel een kloteperiode doormaakt (hoewel ik hem eigenlijk een lul vind). Ik kan niet stilzitten en ik mis mijn vrienden en mijn zusjes. En wil weer die lieve behulpzame jongen zijn die ik ooit was maar uit het oog ben verloren na een mijn "wereldreis" van 7 maanden. Sinds het daar stuk liep met een meisje waar ik echt gek op was ben ik nogal onverschillig geworden. Heb het ook niet fatsoenlijk kunnen verwerken omdat ik geen vrienden bij me had om mee te praten, denk ik, I dunno. Dat is alweer bijna een jaar geleden, dus het is wel eens tijd dat er wat veranderd.
Beetje afgezaagd allemaal, ik houd zelf helemaal niet van dit soort zweverige verhalen, maar ik moest het even op "papier" zetten.
Ik ben overigens ook niet bijgelovig, helemaal niet, maar vandaag is er wel iets geks gebeurd, alweer. Op een of andere manier vind ik steeds plectrums wanneer ik mijn leven omgooi. De eerste vond ik toen ik in korte tijd verhuisde, besloot te gaan studeren en gitaar ging spelen bij een band. De tweede vond ik op straat in Nijmegen nadat ik een bijna doodervaring had gehad en besloten had er tussen uit te gaan, lekker in m'n eentje gaan reizen, wat ik ook heb gedaan (opleiding afgeblazen, werk en huur opgezegd). En de derde vond ik vandaag op een trap, toen ik met dit hele verhaal in mijn hoofd rondliep. Dus misschien wel eens tijd om de boel om te gooien dan :P er zijn al veel te lang te veel dingen blijven liggen.
***
Dit verhaal heb ik zo'n 5 weken geleden geschreven. Wilde het nog niet posten omdat het net zo goed een gevoel was wat na een paar dagen weer voorbij zou zijn, en ik post niet graag een kwats verhaal.
Maar dat bleek het niet te zijn. Inmiddels ben ik gestopt met roken, zie mijn vrienden aanzienlijk meer en heb in de afgelopen maand een stel nieuwe, hele toffe vrienden gemaakt waar ik veel mee onderneem. Alles gaat ineens weer vanzelf ofzo... Vage shit :P
Ik heb besloten geen DMT meer te doen. Ik denk nog steeds af en toe die smaak te proeven en ben er ook een beetje bang voor geworden. Ben ik trouwens de enige die het gek vind dat er bij geen enkele officiële drugswebsite in Nederland informatie te vinden valt over DMT? Een vriendin van mij vertelde me laatst dat bij haar op het werk (ze werkt met mensen met psychische problemen) mensen rondlopen die na gebruikt van DMT psychotisch zijn geraakt en zo daar terecht zijn gekomen. Ik zou de cijfers wel eens willen weten, maar kan het nergens vinden.
Ik bedoel niemand bang te maken hoor, ik denk als je de info die hier op het forum goed leest en je een sitter hebt er eigenlijk niks fout kan gaan.
Maar ik dwaal af :P Bedankt voor het lezen!!! Het is immers een lang verhaal.
TB kwam met het idee om DMT een keer te proberen, dus ik ben me in gaan lezen. De verhalen die ik heb gelezen maakte me echt enthousiast over deze drug en ik ben er naar op zoek gegaan. Eenmaal gevonden plannen we samen een weekend om te gaan trippen. We zouden eerst een avond experimenteren met DMT en de dag erop vroeg beginnen met LSD.
We hadden alleen geen fatsoenlijke weegschaal. Ik had er van papier en ijzerdraadjes een gebouwd, maar die was niet erg praktisch voor het afwegen van zulke kleine hoeveelheden. We wisten dat we een gram hadden dus besloten het gelijkmatig te verdelen in stapeltjes van 50 mg, zodat we ongeveer een idee hadden hoeveel we er in stopten.
Nou ik ging eerst, en de smaak en last van m'n keel vielen me ontzettend mee. Nou ben ik ook een roker, dat zal wel schelen. Ik voel mezelf wegglijden, geef het pijpje vlug aan TB en ga liggen. Ik doe mijn ogen dicht en mijn lijf begint te gloeien, ik voel me heerlijk wegsmelten in mijn bed, zie boeddha figuren en voel een rustgevende aanwezigheid van iets. Kort daarna doe ik mijn ogen weer open en realiseer me dat het toch te weinig was. Ik had ook lang niet de hele 50 mg opgerookt zag ik.
Daarna ging TB het proberen, maar het lukte hem steeds maar niet om het goed te roken. Hij bleef hoesten en kwam niet verder dan de lichamelijke effecten en wat LSD achtige visualisaties. Op een gegeven moment gaf hij het op en ging ik weer een keer (zat al weer een tijdje tussen, we hadden niet zo'n haast).
Deze keer nam ik een hele goede hijs, hield hem even binnen, blies hem uit, en nam nog een grote hijs. Die laatste heb ik lang ingehouden en ik voelde me razendsnel van de wereld vertrekken. Alles was veel te druk en ik doe snel mijn ogen dicht. Vanaf daar raak ik het helemaal kwijt, ik ben me niet meer bewust van mijn lichaam, ik hoor niks meer en ik weet helemaal niet meer hoe ik in die situatie terecht ben gekomen. Een andere aanwezigheid is me aan het bombarderen met vragen, gierig om informatie. Wie ben je, wat doe je nou eigenlijk, wat houd je leven in. Het leven is werken? vriendinnetjes? gitaar spelen? Waarom dan? wat is het nut ervan? Dat stelt toch allemaal niks voor? Dat is toch allemaal leeg? Het heeft toch allemaal geen betekenis? Wie ben jij eigenlijk? Ben je eigenlijk wel? Waar denk je dat je mee bezig bent? Hoe ben je hier terechtgekomen? Vind je ook niet dat je maar een junk bent? Stiekem op z'n kamertje drugs aan het gebruiken?
En het ging maar door, ik wist de antwoorden ook niet meer, ik begreep het allemaal net zo min als de ander. Schijnbaar heb ik zwaar lopen zuchten voor een paar minuten en lag er wat verkrampt bij, aldus TB. Ik begon me op een gegeven moment te realiseren dat het tijdelijk was en hoopte dat het snel voorbij zou zijn. Ik worstelde me uit bewusteloosheid en deed mijn ogen op met de zin. "Dit is zo..... VERWARREND". Maar ik was nog helemaal niet uitgetript. Bang voor de plek waar ik net vandaan kwam bleef ik mijn ogen open houden, maar ik snapte niet zo goed waar ik was. Ik zag niets wat er niet was geloof ik, maar ik kon ook niks plaatsen. Ik zag mijn gitaar, maar ik zag het als een ding wat ik niet kende, niet bekend voorkwam. De dromenvanger was compleet wereldvreemd voor me, hoewel ik er eigenlijk niks raars aan zag. Ik was gewoon compleet ergens anders voor mijn gevoel. Als een pasgeborene die alles voor het eerst ziet maar het nog geen naam kan geven.
Langzaam wordt ik nuchter en ik probeer TB uit te leggen wat er was gebeurd, maar echt duidelijk kon ik het niet maken. Het leek ook alsof ik heel lang weg ben geweest en er was zoveel voorbijgeschoten dat ik moeite had het op een rijtje te zetten.
TB deed daarna nog een paar pogingen, maar het wil hem niet lukken. Ik had nog een tijdje een kutgevoel over de trip maar dat sloeg op een gegeven moment om naar positievere energie. Ik besluit op dat moment om het nog een keer te proberen, anders blijf ik maar met zo'n negatief idee over DMT zitten. Deze keer leek heel erg op de eerste poging, mij lijf begon te gloeien, voelde me blij, zag hele netwerken van lijnen en warme kleuren, hoorde vreemde geluiden en voelde de aanwezigheid van een vriendelijke entiteit. Dat was echt helemaal te gek, iets minder heftig dan mijn tweede poging, maar desalniettemin nog best overweldigend. Ik ontwaakte met een ontzettend positief gevoel.
De volgende dag gingen we dan lekker de hele dag trippen met LSD, waar we allebei al voldoende ervaring mee hebben. Om een uur of 11 's ochtends namen we allebei zo'n 150 ug. Het beloofde een hele fijne trip te worden, we waren veel aan het lachen en hadden er een goed gevoel bij. We hadden als muziek een lijstje met Space Buddha, Infected Mushroom, Yudhisthira en Prometheus en een lijstje met heel relaxte zen muziek. Veel dingen gezien, schaduwen van mensen op de muren, beestjes die over de muren kropen, op een gegeven moment was er een licht zo sterk als de zon die door de muur kwam zetten. Mijn handen zijn een keer verkoold en afgestorven, er straalde energie van alle knopen van mijn droomvanger, er stroomde licht om de hoek naar buiten toe, overal waren patronen en vibraties en ik heb legendarisch gitaar zitten spelen. Toen ik een broodje brie zat te eten voelde ik me als een Hawaiiaanse god aan wie mensen worden geofferd, maar dan met de schimmel van de brie. De schimmel vond het niet erg, immers als ze geen soortgenoten zouden offeren aan de mens zou de mens ze ook niet laten groeien en leven.
Halverwege de piek echter begon ik weer na te denken over de zware DMT trip en begon me weer kut te voelen. Het idee dat mijn leven leeg was en niks voor stelde. Ik werd depressief omdat ik de zin ervan niet kon vinden. Aan TB had ik niet zo veel, want die vragen stelt hij zichzelf ook altijd al als hij gewoon nuchter is, zonder het antwoord te weten. Ik had de gedachtegang daarom maar van me afgeschud.
Wat verder in de trip echter begon ik er expres wat verder over na te denken, ik had het gevoel dat ik er iets mee moest. En ik vogelde het helemaal uit, het werd helemaal duidelijk. Ik realiseerde me dat werk, school, gitaarspelen en eigenlijk al mijn bezigheden er ook inderdaad niet toe deden. Dat zijn gewoon noodzakelijkheden die in deze maatschappij nodig zijn. Het enige wat er toe doet is de interactie die ik heb met andere mensen. Mijn contact met mijn vrienden en familie maakt me wie ik ben en dat is het enige wat belangrijk is. Ik realiseerde me dat ik mijn vriendenkringen te veel heb verwaarloost de laatste tijd, dat ik te onverschillig ben geweest tegen mijn studiegenoten en me te veel heb lopen afsluiten. En als ik positiever in het leven wil staan dat ik ze meer moet gaan waarderen en wat meer moeite voor ze moet gaan doen. Die realisatie deed mijn hele lijf gloeien, ik voelde me helemaal warm en compleet.
Die energie heb ik vastgehouden. Ik werd vandaag wakker en ben helemaal rusteloos, ik heb de zooi van gisteren opgeruimd het studentenhuis opgeruimd, boodschappen gedaan en vrienden opgebeld om langs te gaan. Ik heb zitten praten met m'n kamergenoot die momenteel een kloteperiode doormaakt (hoewel ik hem eigenlijk een lul vind). Ik kan niet stilzitten en ik mis mijn vrienden en mijn zusjes. En wil weer die lieve behulpzame jongen zijn die ik ooit was maar uit het oog ben verloren na een mijn "wereldreis" van 7 maanden. Sinds het daar stuk liep met een meisje waar ik echt gek op was ben ik nogal onverschillig geworden. Heb het ook niet fatsoenlijk kunnen verwerken omdat ik geen vrienden bij me had om mee te praten, denk ik, I dunno. Dat is alweer bijna een jaar geleden, dus het is wel eens tijd dat er wat veranderd.
Beetje afgezaagd allemaal, ik houd zelf helemaal niet van dit soort zweverige verhalen, maar ik moest het even op "papier" zetten.
Ik ben overigens ook niet bijgelovig, helemaal niet, maar vandaag is er wel iets geks gebeurd, alweer. Op een of andere manier vind ik steeds plectrums wanneer ik mijn leven omgooi. De eerste vond ik toen ik in korte tijd verhuisde, besloot te gaan studeren en gitaar ging spelen bij een band. De tweede vond ik op straat in Nijmegen nadat ik een bijna doodervaring had gehad en besloten had er tussen uit te gaan, lekker in m'n eentje gaan reizen, wat ik ook heb gedaan (opleiding afgeblazen, werk en huur opgezegd). En de derde vond ik vandaag op een trap, toen ik met dit hele verhaal in mijn hoofd rondliep. Dus misschien wel eens tijd om de boel om te gooien dan :P er zijn al veel te lang te veel dingen blijven liggen.
***
Dit verhaal heb ik zo'n 5 weken geleden geschreven. Wilde het nog niet posten omdat het net zo goed een gevoel was wat na een paar dagen weer voorbij zou zijn, en ik post niet graag een kwats verhaal.
Maar dat bleek het niet te zijn. Inmiddels ben ik gestopt met roken, zie mijn vrienden aanzienlijk meer en heb in de afgelopen maand een stel nieuwe, hele toffe vrienden gemaakt waar ik veel mee onderneem. Alles gaat ineens weer vanzelf ofzo... Vage shit :P
Ik heb besloten geen DMT meer te doen. Ik denk nog steeds af en toe die smaak te proeven en ben er ook een beetje bang voor geworden. Ben ik trouwens de enige die het gek vind dat er bij geen enkele officiële drugswebsite in Nederland informatie te vinden valt over DMT? Een vriendin van mij vertelde me laatst dat bij haar op het werk (ze werkt met mensen met psychische problemen) mensen rondlopen die na gebruikt van DMT psychotisch zijn geraakt en zo daar terecht zijn gekomen. Ik zou de cijfers wel eens willen weten, maar kan het nergens vinden.
Ik bedoel niemand bang te maken hoor, ik denk als je de info die hier op het forum goed leest en je een sitter hebt er eigenlijk niks fout kan gaan.
Maar ik dwaal af :P Bedankt voor het lezen!!! Het is immers een lang verhaal.
