Samen met Kat - mijn parner in crime loop ik wodka weg te spoelen met wijn. De alcohol neemt mijn gedachten over, en ik dans als een malloot door de kamer. Zo snel als de alcohol mijn hoofd in beslag neemt, zo komt ook de gedachte aan LSD in me op. Daar onder in mijn kast, daar in mijn gitaar, daar ligt het al een maand op me te wachten. Het vuur in me wakkert aan, neemt beslag van me, en wint.
Kat - al bekend van mijn vorige tripreport – komt vannacht bij me slapen, en al is het niet gepland, we besluiten dat dit ons moment is. We hebben beiden niks belangrijks te doen de komende 2 dagen, en daarbij heb ik net al mijn tentamens glansrijk ingekopt…
We zijn voorzichtig. Ik knip het zegeltje zo recht mogelijk door, zodat we allebei een halfje kunnen nemen. Voor Kat is het de eerste keer ooit trippen, en ik wil dat het een goeie ervaring voor haar word. Zelf was mijn laatste ervaring met LSD nogal heftig, en ik wil zelf ook liever het zekere voor het onzekere nemen.
Om 00:45 post ik de volgende zinnen op het DF forum: Jaaa voel me zo goed door alle gehaalde tentamens, net een halfje achter de kiezen, dit wordt mijn lsd night!!!!! Ik weet nog dat ik dat speciaal postte om de tijd van inname niet te vergeten. Dat voelt soms nog als je enige houvast.
Een uur later zijn we minder voorizchtig. De eerste effecten van de LSD beginnen voelbaar te worden. We zijn overdreven lacherig, en de kamer begint wat te vervormen. Als we het dan toch doen… , en met het andere halfje onder onze tong lopen we de stad in.
Het is dan 2 uur ’s nachts, en vanaf dat moment begint mijn tijdsperceptie te vervagen. Anderhalf uur later post ik namelijk alweer op het forum, maar de tijd in stad lijkt veel langer. Misschien komt het omdat ik me alles nog tot in detail kan herinneren. Het was zo heftig, en deed me sterk terugdenken aan mijn vorige 2cb trip.
Niemand kan ons raken. Samen zitten we in een dromerige zeepbel waar de tijd een stuk langzamer gaat. Om ons heen zien we mensen snel bewegen, ze raken ons niet, ze kunnen ons niet raken. We komen binnen lopen, en iedereen lijkt te stoppen en ons met bewondering aan te kijken. Als twee Madonna’s lopen we naar het midden van de zaal, en komen daar in een bonuslevel van supermario land terecht. Ik zie de geluiden in kleuren op me afkomen. Hoe beter ik dans, hoe meer mijn lichaam zich onderwerpt aan de muziek, des te meer bonuspunten ik krijg. Ik hoor ze vallen, ik zie ze vallen. Ting- Ting-Ting! Voor mij staat Kat, ook zij krijgt bonuspunten, het is wij tegen de rest. Naast ons staat een japans uitziende jongen ook enorm zijn best te doen. Hij is goed, maar ik weet dat wij beter zijn.
Dan wisselt de muziek, en daarmee ook de totale sfeer. Ineens staan we in de jungle, en kruipen de mensen om me heen in elkaar over. Het zijn slangen, en beesten, en het enige waar ze naar handelen zijn hun lusten. Een meisje wordt van achteren bereden door een tijger, alles is wild, en beestig. En Kat, die ziet een jongen die ze kent, en gaat helemaal in hem op. Dan zie ik iets vreemds, de jongen heeft groene strepen op zijn gezicht. Natuurlijk staat alles vol met groene strepen, en zijn gezichten moeilijk te onderscheiden, maar met deze strepen is iets raars aan de hand. Ik kijk nog eens goed, en ze bewegen niet mee met de achtergrond, alles kronkelt, en danst voor mijn ogen behalve zijn strepen! Hij kijkt me een beetje vreemd aan, en ik vraag: ‘heb jij nou echt strepen op je gezicht?’ Hij lacht ongemakkelijk, en zegt: ‘ja?’
Ik voel me ook ongemakkelijk worden, en zelfs wat misselijk in die beestige tent vol dierlijke lusten. Ik zeg tegen Kat dat ik even naar buiten wil. Ze gaat met me mee, en buiten kom ik weer een beetje tot rust.
Ook de jongen met de groene strepen gaat mee, met nog wat vrienden. Ik voel nog steeds die enorme overload aan prikkels, maar kom wel enigszins tot rust. We vertellen hem dat we lsd hebben gehad, en hij lacht zich helemaal dood, omdat hij dan net groene strepen op zijn gezicht moet hebben, en dat ik die ook nog eens opmerk!
Weer binnen valt het ons ineens op dat er alleen maar 18 jarige jongentjes zijn. Wij voelen ons ineens enorm oud, en wijs. Niet zomaar oud als 22 jarigen, maar echt als verschrikkelijk oude, alles al meegemaakte zielen. Nog steeds zijn we in een lacherige bui, en we besluiten alle jongens van 18 de ervaring van hun leven te geven, en beginnen naar hartelust met ze te sjanzen. Gelijk hebben we contact, en ik zie het puisterige, blokjesoverhemd jongetje ontwaken uit zijn stoute dromen. Een normaal gesprek zit er niet in. Het lijken allemaal enorme interessante wezens, waar ik zo jarenlang mee op een onbewoond eiland zou willen zitten, maar als ze hun mond opendoen ben ik weer even in de realiteit. Oja, het is donderdagavond en iedereen is dronken.
Dat geeft ons een voordeel, want wij zijn de enige bewust denkende wezens in tha club! Het is Kat die me op deze geniale gedachte wijst, en ik ga er gelijk helemaal in op. Ze trekt me naar zich toe waardoor onze mooie roze zeepbel zich versterkt, en kijkt me recht aan. Ze zegt: “Dit is ons moment, wij zijn volledig meester over deze situatie. Verder is hier iedereen bedwelmd door de alcohol, en morgen zal er zelfs geen herinnering meer over zijn. Maar wij… wij zien alles, wij ruiken alles, wij horen alles, wij zijn hier. Wij zijn de enige die hier op dit moment zijn.”
Het maakt dat ik me enorm machtig voel. De rest van de club is ons speelmateriaal. Ik voel me zo vrij, en gelukkig. Ik hou normaal al enorm van muziek, en dansen, en nu lijkt het alsof ik compleet wordt opgezogen door de muziek. Alsof mijn lichaam op iedere toon, op iedere kleine groove in de muziek reageert.
Ik beleef alles alsof ik in een film zit met de afstandsbediening in mijn hand. Pauze, scene selection, horizontale kijkhoek van 160 graden, verticale kijkhoek van 160 graden. Inzicht in de gemoedstoestanden van de personages in de buurt, commentaar van de director… deleted scenes… Alles is mogelijk, en ik ben zo in controle over de situatie dat ik er naar hartelust mee speel.
Dan vraagt het jongetje hoe oud ik ben, en ik zeg 22 (liegen lukt me onder geen beding op lsd…), en ik zie de schrik op zijn gezicht. Ook zijn vriendjes zijn duidelijk onder de indruk. Ik ben toch soort van beledigd. Niet omdat ze me jonger schatte, maar omdat ze het zo walgelijk schijnen te vinden dat ik 22 ben. Zo oud is dat toch ook weer niet…
Ineens heb ik het helemaal gehad met die snertjochies, en ik loop weg, en zeg samenzweerderig: het wordt alleen maar beter, alleen maar beter! Ik heb het gevoel dat ik een geheime bezwering over ze uitroep. Dan komt Kat er ook bij staan, en die steekt haar vingers in de lucht. “Ja!”, roept ze, “en probeer LSD, probeer LSD!! Ik steek ook mijn vingers in een peaceteken in de lucht, en begin mee te roepen: “Ja, zoek het en je zal het vinden als je er klaar voor bent, PEACE!! “Ja, onthoud dat! PEACE! Dan lopen we lachend weg, maar gelijk die tent uit, want we worden wat vreemd aangekeken, wat ons dan weer niks uitmaakt.
We lopen een andere tent in waar bijna niemand zit, behalve een klein meisje bij de deur, waar we ongeveer tien minuten krom van liggen, omdat het net lijkt alsof dat de portier is. Ook hier worden we weer vreemd aangekeken, en ik ga even naar de wc. In de spiegel zie ik er enorm raar uit, veel te lief, en veel te blond, en te jong. Ik lijk wel een b-filmsterretje uit de jaren ’80. Snel ga ik weer naar Kat, die een paar mannen staat te vermaken met haar LSD verhalen, maar dan zegt die man: LSD? En hij kijkt er echt onwijs afkeurend bij… Kat zegt snel: huh? elesteecee? wat is dat?, nee eksteecee! Dan vinden we het tijd worden om ook hier weg te wezen.
Kat verdwijnt al bewegend met haar armen, echt belachelijk overdreven golvend in een deur, en we vinden het allebei mooi genoeg om er lang naar te blijven kijken, en er een lang gesprek over te voeren. Opnieuw lijkt het alsof we raar worden aangekeken, maar eigenlijk is het niet zo erg meer. Die domme kroketetende alcoholdampende wezens zijn morgen toch alles vergeten. En Kat zegt: “zoals ik hier sta, als een boom vanuit de hemel hier recht de grond in naar het midden van de aarde. Zo sta ik hier! En zo sta ik ervoor dat ik LSD genomen heb, en ik ben niet bang, en ik schaam me niet!”
Dat vind ik echt een prachtig statement, want zelf vind ik het toch best moeilijk om me van een zekere ongerustheid te ontdoen. Maar ze heeft gelijk, en ik zie de boomstam gelijk ook boven mijn hoofd helemaal recht omhoog naar de hemel steken, en ik zie niet eens zijn bladeren meer. En van beneden staan mijn benen in de grond geworteld, en niemand die ons nog neer kan halen.
Toch besluiten we al snel even in een rustige omgeving te willen zitten. En het grote voordeel van mijn kamer is dat we er de muziek kunnen luisteren die we zelf willen. We zetten een mooi setje op van dr Lektroluv.
Ik post de volgende zinnen op het DF forum om 03:28: Woeheoooehhhhheeee Echt alles gewoon alles is zo als het is en ook weer niet hahahaha het is zo groot en ook weer klein alles onvoorstelbaar................
Van die tijd weet ik vrij weinig meer in detail, geen idee waar we het over hebben gehad, alles loopt door elkaar, en is enorm vaag. Ik weet wel dat ik voortdurend enorm diep aan het nadenken was. Er waren twee thema’s die mijn speciale interesse hadden: 1. wat is van belang voor mij? En 2. wat is van belang voor de wereld.
Mijn gedachten gaan zo snel, en ik breek ze steeds weer af, omdat de ene gedachte de andere opwekt. Het blijft maar doorstromen, en ik snap alles, en alles is zo geniaal, en groot, en klein, en betoverend, en overweldigend. Ik ben in harmonie met mezelf, met mijn verleden en toekomst, en alles verenigd zich in dit moment. Ik denk aan alle dingen die ik niet goed heb gedaan, en kan me iedere herinnering, iedere gedachte weer voor de geest halen. Ik denk aan alle dingen die ik wel goed heb gedaan, en aan de mensen van wie ik hou, aan de dingen waar ik van hou. Ik denk aan hoe het beter kan, hoe ik het beter ga doen.
Dr. Lektroluv komt met dj set en al uit het scherm van mijn computer, en speelt speciaal voor mij. Het geluid komt uit alle hoeken van de kamer, en ik kan precies horen uit welke geluiden de muziek is opgebouwd. Al die geluiden hebben een kleur, en komen vanaf een andere hoek van mijn kamer op me af. Het is abstract en surrealistisch, en ik blijf maar zeggen dat dr lektroluv echt geniaal is, en ik blijf me afvragen of zijn lul ook groen is…
Vanaf 5:12 besluit ik een word schermpje te openen, omdat ik me ga irriteren aan mijn doorgaande gedachtestroom. Ik wil iets overhouden aan deze trip, ik wil al deze antwoorden, al deze geniale inzichten niet zomaar weer kwijt zijn.
Ik noem het bestand: ‘wat van belang is.’ Ik typ heel snel om mijn gedachtes bij te houden, maar het is nooit snel genoeg. Ik typ dit om 6:05:
Wat van belang is voor mij. Omdat ik hier nu toch ben, en hier neergezet ben op deze maffe aardketel. Laat ik er dan verdomme mijn feestparadijs van maken. Als ik nu al zie hoe mijn daden alles om me heen beinvloeden. Dat ik met mijn acties alles zelf in de hand heb, en met mijn gedachtes zelf werelden kan scheppen. NU ik weet dat alles in mijn bereik is. En ik hier nu toch ben als blond vrouwelijk 22 jarig schepsel …
Bla bla bla
Laat ik het dan verdomme ook maar mooi gaan hebben. Dus omring ik mij met gezondheid/weelde/schoonheid/goede energieeen/vibes om mensen heen/ de allermooiste schilderijen, en de allerschoonste muziek, de briljanste ingevingen, en rijkdommen, en intellectuele gedoe. En teksten, schepsels vanuit mijn eigen gedachtes, die nooit fout zijn of goed, net als een trip nooit goed is of slecht, mislukt of gelukt.
Zo typ ik nog een stuk of drie a4tjes door, totdat het echt heel wazig word, en toen ben ik gestopt. Om 7:11 staat het volgende: in hele grote lettertype, ik ben zelfs op een nieuw blad begonnen: Elk moment is het waard geleefd te worden. En kleiner daaronder: In het nu zijn, in het moment. Nu hier aanwezig zijn, dat is wat telt, dat is het enige dat telt. Geen verleden geen toekomst, alleen dit moment, nu.
Ik was mijn hele trip heel erg bezig met het NU. Voor je het woordje nu ook maar kan uitspreken is het nu alweer voorbij. De meeste mensen doen er alles aan om maar niet in het nu te leven. Altijd druk, druk, druk, zelfs voor het stoplicht staan ze nog hun mobiel te checken, ze worden onrustig als ze een seconde geen afleiding hebben.
Het ‘nu’ is ongrijpbaar, je kunt er alleen in zitten als je je overgeeft, als je niet reflecteert, het niet probeert. Als je ernaar grijpt, is het allang weer weg, en het moment dat je ernaar grijpt, mis je alweer een moment in het nu.
Gelukkig lukte het me heel goed om in het moment te zijn, maar het werd wel een obsessie op een gegeven moment, en ik werd aardig moe van mezelf, en mijn constante gedachtestromen die nu al 7 uur lang non stop doorknalden in mijn hoofd.
Kat vermaakte zich ook erg goed, en we zaten soms samen in de trip, maar ook af en toe apart. We hebben samen een vriend van ons in de kamer geroepen, omdat we wilden dat hij erbij was, en het lukte ons hem in de kamer te visualiseren, en een boeiend gesprek met zijn drieeen te hebben. Dat was heel speciaal, en is voor mij een bewijs dat telepathie bestaat, en nog veel meer. We konden sowieso uit hele vage half afgemaakte zinnen elkaar begrijpen, en dat kwam puur omdat we hetzelfde zagen. Op een gegeven moment werden we net zoals stenen die na eeuwen afslijten door het water, ook op die manier afgesleten door het licht.
Om 8 uur begon de trip iets minder te worden, en we maakte een rondje door de stad, waar we in een buitenwijk van LA terecht kwamen, en in een betoverend sprookjesbos. Om 9 uur fietsten we naar het health centrum, met allemaal warme baden, en sauna’s.
We hadden echt enorm zin om die warmte te voelen, en we fantaseerden al over onze volgende trip die ergens in de zomer op een strand zal plaatsvinden. De fietstocht was een avontuur opzich, en we genoten volop van de harde natuurkrachten. De wind rukte aan onze sturen, en de regendruppeltjes plensten op ons gezicht, wat echt een hele beleving opzich was.
Aangekomen was er een probleempje, want ik ben niet lid daar, en dus moest ik een formulier invullen, met mijn naam en alles. Het bleek dat ik nog niet kon schrijven, en daarbij veel te diep en lang nadacht over de vragen. Daarna kreeg ik nog een gesprekje, waar ik eerst heel zenuwachtig van werd, maar al snel vertelde ik honderd uit over mijn sportbelevingen, en mijn motivatie om die ochtend naar het health centrum te komen (Kat brak mijn prachtige verhaal na een paar minuten bruut af met een: “we waren brak”)
Eindelijk kregen we dan toestemming om naar binnen te gaan, en het voelde alsof ik me erop een gigantisch slimme manier doorheen had geluld. Het was heerlijk om naakt te zijn, want die kledingstukken voelen altijd zo raar en zwaar aan je lichaam hangend als je op lsd bent. Zeker als je veel in je broekzakken hebt zitten, lijkt het alsof er zich hele werelden afspelen op je lichaam. Naakt zijn voelde heel natuurlijk aan, en ik voelde me helemaal niet naakt, zoals ik anders wel kan hebben, maar juist heel vrij.
De warmte van de sauna, de geuren, de kleuren, het water om je lichaam van de jaccuzi, de geluiden van de bubbels, de wolken daarboven. Het was allemaal een genot, en een perfecte afsluiting van de trip, al voelde ik me ook gigantisch moe worden. Geestelijk voelde ik me aan de ene kant opgeruimd, en helemaal in het reine met alles en iedereen, maar daarnaast voelde ik een gigantische uitputting.
Het lukte me de hele tijd om in het moment te zijn, en het gevoel van vrede, en opwinding dat dat je oplevert is onovertrefbaar. En zoals ik al eerder postte toen ik later weer thuiskwam: de mevrouw van het healthcentrum zei tegen me: u ziet er helemaal ZEN uit. Het enige wat ik kon doen was naar haar glimlachen, en denken ik ben in de hemel, dit is het begin van mijn nieuwe leven.
Na nog geweldig genoten te hebben van een boek, (a thousand little pieces) en daar lekker uitgebreid om gejankt te hebben, ben ik na 17 uur trippen in slaap gevallen. Na 16 uur werd ik weer wakker, volledig ontspannen, uitgerust, tevreden en blij met mijn trip. En nu nog steeds denk ik er met liefde op terug. Ook voor Kat was haar eerste ontmoeting met Alice een indrukwekkende, en prachtige ervaring.
We zijn allebei nog steeds onder de indruk, en de volgende trip staat al gepland als we in de zomer samen op vakantie gaan!
http://www.youtube.com/watch?v=m-JGZ9GukVs Een set van dr Lektroluv waarvan ik me herinner dat ik aan mijn computer gekluisterd zat, en totaal doordraaide van de muziek. Vooral rond 3:40 begint het... en dan wordt het steeds bizarder, echt te gaaf.
Dit zag er tijdens onze nachtelijke wandeling, heel sprookjesachtig en tegelijk duister uit. Een kwartslag naar rechts was het sprookjesbos, met verlichte bomen
Kat - al bekend van mijn vorige tripreport – komt vannacht bij me slapen, en al is het niet gepland, we besluiten dat dit ons moment is. We hebben beiden niks belangrijks te doen de komende 2 dagen, en daarbij heb ik net al mijn tentamens glansrijk ingekopt…
We zijn voorzichtig. Ik knip het zegeltje zo recht mogelijk door, zodat we allebei een halfje kunnen nemen. Voor Kat is het de eerste keer ooit trippen, en ik wil dat het een goeie ervaring voor haar word. Zelf was mijn laatste ervaring met LSD nogal heftig, en ik wil zelf ook liever het zekere voor het onzekere nemen.
Om 00:45 post ik de volgende zinnen op het DF forum: Jaaa voel me zo goed door alle gehaalde tentamens, net een halfje achter de kiezen, dit wordt mijn lsd night!!!!! Ik weet nog dat ik dat speciaal postte om de tijd van inname niet te vergeten. Dat voelt soms nog als je enige houvast.
Een uur later zijn we minder voorizchtig. De eerste effecten van de LSD beginnen voelbaar te worden. We zijn overdreven lacherig, en de kamer begint wat te vervormen. Als we het dan toch doen… , en met het andere halfje onder onze tong lopen we de stad in.
Het is dan 2 uur ’s nachts, en vanaf dat moment begint mijn tijdsperceptie te vervagen. Anderhalf uur later post ik namelijk alweer op het forum, maar de tijd in stad lijkt veel langer. Misschien komt het omdat ik me alles nog tot in detail kan herinneren. Het was zo heftig, en deed me sterk terugdenken aan mijn vorige 2cb trip.
Niemand kan ons raken. Samen zitten we in een dromerige zeepbel waar de tijd een stuk langzamer gaat. Om ons heen zien we mensen snel bewegen, ze raken ons niet, ze kunnen ons niet raken. We komen binnen lopen, en iedereen lijkt te stoppen en ons met bewondering aan te kijken. Als twee Madonna’s lopen we naar het midden van de zaal, en komen daar in een bonuslevel van supermario land terecht. Ik zie de geluiden in kleuren op me afkomen. Hoe beter ik dans, hoe meer mijn lichaam zich onderwerpt aan de muziek, des te meer bonuspunten ik krijg. Ik hoor ze vallen, ik zie ze vallen. Ting- Ting-Ting! Voor mij staat Kat, ook zij krijgt bonuspunten, het is wij tegen de rest. Naast ons staat een japans uitziende jongen ook enorm zijn best te doen. Hij is goed, maar ik weet dat wij beter zijn.
Dan wisselt de muziek, en daarmee ook de totale sfeer. Ineens staan we in de jungle, en kruipen de mensen om me heen in elkaar over. Het zijn slangen, en beesten, en het enige waar ze naar handelen zijn hun lusten. Een meisje wordt van achteren bereden door een tijger, alles is wild, en beestig. En Kat, die ziet een jongen die ze kent, en gaat helemaal in hem op. Dan zie ik iets vreemds, de jongen heeft groene strepen op zijn gezicht. Natuurlijk staat alles vol met groene strepen, en zijn gezichten moeilijk te onderscheiden, maar met deze strepen is iets raars aan de hand. Ik kijk nog eens goed, en ze bewegen niet mee met de achtergrond, alles kronkelt, en danst voor mijn ogen behalve zijn strepen! Hij kijkt me een beetje vreemd aan, en ik vraag: ‘heb jij nou echt strepen op je gezicht?’ Hij lacht ongemakkelijk, en zegt: ‘ja?’
Ik voel me ook ongemakkelijk worden, en zelfs wat misselijk in die beestige tent vol dierlijke lusten. Ik zeg tegen Kat dat ik even naar buiten wil. Ze gaat met me mee, en buiten kom ik weer een beetje tot rust.
Ook de jongen met de groene strepen gaat mee, met nog wat vrienden. Ik voel nog steeds die enorme overload aan prikkels, maar kom wel enigszins tot rust. We vertellen hem dat we lsd hebben gehad, en hij lacht zich helemaal dood, omdat hij dan net groene strepen op zijn gezicht moet hebben, en dat ik die ook nog eens opmerk!
Weer binnen valt het ons ineens op dat er alleen maar 18 jarige jongentjes zijn. Wij voelen ons ineens enorm oud, en wijs. Niet zomaar oud als 22 jarigen, maar echt als verschrikkelijk oude, alles al meegemaakte zielen. Nog steeds zijn we in een lacherige bui, en we besluiten alle jongens van 18 de ervaring van hun leven te geven, en beginnen naar hartelust met ze te sjanzen. Gelijk hebben we contact, en ik zie het puisterige, blokjesoverhemd jongetje ontwaken uit zijn stoute dromen. Een normaal gesprek zit er niet in. Het lijken allemaal enorme interessante wezens, waar ik zo jarenlang mee op een onbewoond eiland zou willen zitten, maar als ze hun mond opendoen ben ik weer even in de realiteit. Oja, het is donderdagavond en iedereen is dronken.
Dat geeft ons een voordeel, want wij zijn de enige bewust denkende wezens in tha club! Het is Kat die me op deze geniale gedachte wijst, en ik ga er gelijk helemaal in op. Ze trekt me naar zich toe waardoor onze mooie roze zeepbel zich versterkt, en kijkt me recht aan. Ze zegt: “Dit is ons moment, wij zijn volledig meester over deze situatie. Verder is hier iedereen bedwelmd door de alcohol, en morgen zal er zelfs geen herinnering meer over zijn. Maar wij… wij zien alles, wij ruiken alles, wij horen alles, wij zijn hier. Wij zijn de enige die hier op dit moment zijn.”
Het maakt dat ik me enorm machtig voel. De rest van de club is ons speelmateriaal. Ik voel me zo vrij, en gelukkig. Ik hou normaal al enorm van muziek, en dansen, en nu lijkt het alsof ik compleet wordt opgezogen door de muziek. Alsof mijn lichaam op iedere toon, op iedere kleine groove in de muziek reageert.
Ik beleef alles alsof ik in een film zit met de afstandsbediening in mijn hand. Pauze, scene selection, horizontale kijkhoek van 160 graden, verticale kijkhoek van 160 graden. Inzicht in de gemoedstoestanden van de personages in de buurt, commentaar van de director… deleted scenes… Alles is mogelijk, en ik ben zo in controle over de situatie dat ik er naar hartelust mee speel.
Dan vraagt het jongetje hoe oud ik ben, en ik zeg 22 (liegen lukt me onder geen beding op lsd…), en ik zie de schrik op zijn gezicht. Ook zijn vriendjes zijn duidelijk onder de indruk. Ik ben toch soort van beledigd. Niet omdat ze me jonger schatte, maar omdat ze het zo walgelijk schijnen te vinden dat ik 22 ben. Zo oud is dat toch ook weer niet…
Ineens heb ik het helemaal gehad met die snertjochies, en ik loop weg, en zeg samenzweerderig: het wordt alleen maar beter, alleen maar beter! Ik heb het gevoel dat ik een geheime bezwering over ze uitroep. Dan komt Kat er ook bij staan, en die steekt haar vingers in de lucht. “Ja!”, roept ze, “en probeer LSD, probeer LSD!! Ik steek ook mijn vingers in een peaceteken in de lucht, en begin mee te roepen: “Ja, zoek het en je zal het vinden als je er klaar voor bent, PEACE!! “Ja, onthoud dat! PEACE! Dan lopen we lachend weg, maar gelijk die tent uit, want we worden wat vreemd aangekeken, wat ons dan weer niks uitmaakt.
We lopen een andere tent in waar bijna niemand zit, behalve een klein meisje bij de deur, waar we ongeveer tien minuten krom van liggen, omdat het net lijkt alsof dat de portier is. Ook hier worden we weer vreemd aangekeken, en ik ga even naar de wc. In de spiegel zie ik er enorm raar uit, veel te lief, en veel te blond, en te jong. Ik lijk wel een b-filmsterretje uit de jaren ’80. Snel ga ik weer naar Kat, die een paar mannen staat te vermaken met haar LSD verhalen, maar dan zegt die man: LSD? En hij kijkt er echt onwijs afkeurend bij… Kat zegt snel: huh? elesteecee? wat is dat?, nee eksteecee! Dan vinden we het tijd worden om ook hier weg te wezen.
Kat verdwijnt al bewegend met haar armen, echt belachelijk overdreven golvend in een deur, en we vinden het allebei mooi genoeg om er lang naar te blijven kijken, en er een lang gesprek over te voeren. Opnieuw lijkt het alsof we raar worden aangekeken, maar eigenlijk is het niet zo erg meer. Die domme kroketetende alcoholdampende wezens zijn morgen toch alles vergeten. En Kat zegt: “zoals ik hier sta, als een boom vanuit de hemel hier recht de grond in naar het midden van de aarde. Zo sta ik hier! En zo sta ik ervoor dat ik LSD genomen heb, en ik ben niet bang, en ik schaam me niet!”
Dat vind ik echt een prachtig statement, want zelf vind ik het toch best moeilijk om me van een zekere ongerustheid te ontdoen. Maar ze heeft gelijk, en ik zie de boomstam gelijk ook boven mijn hoofd helemaal recht omhoog naar de hemel steken, en ik zie niet eens zijn bladeren meer. En van beneden staan mijn benen in de grond geworteld, en niemand die ons nog neer kan halen.
Toch besluiten we al snel even in een rustige omgeving te willen zitten. En het grote voordeel van mijn kamer is dat we er de muziek kunnen luisteren die we zelf willen. We zetten een mooi setje op van dr Lektroluv.
Ik post de volgende zinnen op het DF forum om 03:28: Woeheoooehhhhheeee Echt alles gewoon alles is zo als het is en ook weer niet hahahaha het is zo groot en ook weer klein alles onvoorstelbaar................
Van die tijd weet ik vrij weinig meer in detail, geen idee waar we het over hebben gehad, alles loopt door elkaar, en is enorm vaag. Ik weet wel dat ik voortdurend enorm diep aan het nadenken was. Er waren twee thema’s die mijn speciale interesse hadden: 1. wat is van belang voor mij? En 2. wat is van belang voor de wereld.
Mijn gedachten gaan zo snel, en ik breek ze steeds weer af, omdat de ene gedachte de andere opwekt. Het blijft maar doorstromen, en ik snap alles, en alles is zo geniaal, en groot, en klein, en betoverend, en overweldigend. Ik ben in harmonie met mezelf, met mijn verleden en toekomst, en alles verenigd zich in dit moment. Ik denk aan alle dingen die ik niet goed heb gedaan, en kan me iedere herinnering, iedere gedachte weer voor de geest halen. Ik denk aan alle dingen die ik wel goed heb gedaan, en aan de mensen van wie ik hou, aan de dingen waar ik van hou. Ik denk aan hoe het beter kan, hoe ik het beter ga doen.
Dr. Lektroluv komt met dj set en al uit het scherm van mijn computer, en speelt speciaal voor mij. Het geluid komt uit alle hoeken van de kamer, en ik kan precies horen uit welke geluiden de muziek is opgebouwd. Al die geluiden hebben een kleur, en komen vanaf een andere hoek van mijn kamer op me af. Het is abstract en surrealistisch, en ik blijf maar zeggen dat dr lektroluv echt geniaal is, en ik blijf me afvragen of zijn lul ook groen is…
Vanaf 5:12 besluit ik een word schermpje te openen, omdat ik me ga irriteren aan mijn doorgaande gedachtestroom. Ik wil iets overhouden aan deze trip, ik wil al deze antwoorden, al deze geniale inzichten niet zomaar weer kwijt zijn.
Ik noem het bestand: ‘wat van belang is.’ Ik typ heel snel om mijn gedachtes bij te houden, maar het is nooit snel genoeg. Ik typ dit om 6:05:
Wat van belang is voor mij. Omdat ik hier nu toch ben, en hier neergezet ben op deze maffe aardketel. Laat ik er dan verdomme mijn feestparadijs van maken. Als ik nu al zie hoe mijn daden alles om me heen beinvloeden. Dat ik met mijn acties alles zelf in de hand heb, en met mijn gedachtes zelf werelden kan scheppen. NU ik weet dat alles in mijn bereik is. En ik hier nu toch ben als blond vrouwelijk 22 jarig schepsel …
Bla bla bla
Laat ik het dan verdomme ook maar mooi gaan hebben. Dus omring ik mij met gezondheid/weelde/schoonheid/goede energieeen/vibes om mensen heen/ de allermooiste schilderijen, en de allerschoonste muziek, de briljanste ingevingen, en rijkdommen, en intellectuele gedoe. En teksten, schepsels vanuit mijn eigen gedachtes, die nooit fout zijn of goed, net als een trip nooit goed is of slecht, mislukt of gelukt.
Zo typ ik nog een stuk of drie a4tjes door, totdat het echt heel wazig word, en toen ben ik gestopt. Om 7:11 staat het volgende: in hele grote lettertype, ik ben zelfs op een nieuw blad begonnen: Elk moment is het waard geleefd te worden. En kleiner daaronder: In het nu zijn, in het moment. Nu hier aanwezig zijn, dat is wat telt, dat is het enige dat telt. Geen verleden geen toekomst, alleen dit moment, nu.
Ik was mijn hele trip heel erg bezig met het NU. Voor je het woordje nu ook maar kan uitspreken is het nu alweer voorbij. De meeste mensen doen er alles aan om maar niet in het nu te leven. Altijd druk, druk, druk, zelfs voor het stoplicht staan ze nog hun mobiel te checken, ze worden onrustig als ze een seconde geen afleiding hebben.
Het ‘nu’ is ongrijpbaar, je kunt er alleen in zitten als je je overgeeft, als je niet reflecteert, het niet probeert. Als je ernaar grijpt, is het allang weer weg, en het moment dat je ernaar grijpt, mis je alweer een moment in het nu.
Gelukkig lukte het me heel goed om in het moment te zijn, maar het werd wel een obsessie op een gegeven moment, en ik werd aardig moe van mezelf, en mijn constante gedachtestromen die nu al 7 uur lang non stop doorknalden in mijn hoofd.
Kat vermaakte zich ook erg goed, en we zaten soms samen in de trip, maar ook af en toe apart. We hebben samen een vriend van ons in de kamer geroepen, omdat we wilden dat hij erbij was, en het lukte ons hem in de kamer te visualiseren, en een boeiend gesprek met zijn drieeen te hebben. Dat was heel speciaal, en is voor mij een bewijs dat telepathie bestaat, en nog veel meer. We konden sowieso uit hele vage half afgemaakte zinnen elkaar begrijpen, en dat kwam puur omdat we hetzelfde zagen. Op een gegeven moment werden we net zoals stenen die na eeuwen afslijten door het water, ook op die manier afgesleten door het licht.
Om 8 uur begon de trip iets minder te worden, en we maakte een rondje door de stad, waar we in een buitenwijk van LA terecht kwamen, en in een betoverend sprookjesbos. Om 9 uur fietsten we naar het health centrum, met allemaal warme baden, en sauna’s.
We hadden echt enorm zin om die warmte te voelen, en we fantaseerden al over onze volgende trip die ergens in de zomer op een strand zal plaatsvinden. De fietstocht was een avontuur opzich, en we genoten volop van de harde natuurkrachten. De wind rukte aan onze sturen, en de regendruppeltjes plensten op ons gezicht, wat echt een hele beleving opzich was.
Aangekomen was er een probleempje, want ik ben niet lid daar, en dus moest ik een formulier invullen, met mijn naam en alles. Het bleek dat ik nog niet kon schrijven, en daarbij veel te diep en lang nadacht over de vragen. Daarna kreeg ik nog een gesprekje, waar ik eerst heel zenuwachtig van werd, maar al snel vertelde ik honderd uit over mijn sportbelevingen, en mijn motivatie om die ochtend naar het health centrum te komen (Kat brak mijn prachtige verhaal na een paar minuten bruut af met een: “we waren brak”)
Eindelijk kregen we dan toestemming om naar binnen te gaan, en het voelde alsof ik me erop een gigantisch slimme manier doorheen had geluld. Het was heerlijk om naakt te zijn, want die kledingstukken voelen altijd zo raar en zwaar aan je lichaam hangend als je op lsd bent. Zeker als je veel in je broekzakken hebt zitten, lijkt het alsof er zich hele werelden afspelen op je lichaam. Naakt zijn voelde heel natuurlijk aan, en ik voelde me helemaal niet naakt, zoals ik anders wel kan hebben, maar juist heel vrij.
De warmte van de sauna, de geuren, de kleuren, het water om je lichaam van de jaccuzi, de geluiden van de bubbels, de wolken daarboven. Het was allemaal een genot, en een perfecte afsluiting van de trip, al voelde ik me ook gigantisch moe worden. Geestelijk voelde ik me aan de ene kant opgeruimd, en helemaal in het reine met alles en iedereen, maar daarnaast voelde ik een gigantische uitputting.
Het lukte me de hele tijd om in het moment te zijn, en het gevoel van vrede, en opwinding dat dat je oplevert is onovertrefbaar. En zoals ik al eerder postte toen ik later weer thuiskwam: de mevrouw van het healthcentrum zei tegen me: u ziet er helemaal ZEN uit. Het enige wat ik kon doen was naar haar glimlachen, en denken ik ben in de hemel, dit is het begin van mijn nieuwe leven.
Na nog geweldig genoten te hebben van een boek, (a thousand little pieces) en daar lekker uitgebreid om gejankt te hebben, ben ik na 17 uur trippen in slaap gevallen. Na 16 uur werd ik weer wakker, volledig ontspannen, uitgerust, tevreden en blij met mijn trip. En nu nog steeds denk ik er met liefde op terug. Ook voor Kat was haar eerste ontmoeting met Alice een indrukwekkende, en prachtige ervaring.
We zijn allebei nog steeds onder de indruk, en de volgende trip staat al gepland als we in de zomer samen op vakantie gaan!
http://www.youtube.com/watch?v=m-JGZ9GukVs Een set van dr Lektroluv waarvan ik me herinner dat ik aan mijn computer gekluisterd zat, en totaal doordraaide van de muziek. Vooral rond 3:40 begint het... en dan wordt het steeds bizarder, echt te gaaf.
Dit zag er tijdens onze nachtelijke wandeling, heel sprookjesachtig en tegelijk duister uit. Een kwartslag naar rechts was het sprookjesbos, met verlichte bomen
