Hoihoi,
Met het nieuwe jaar in zicht heb ik toch geheel conform de heersende norm rond deze tijd van het jaar (waar ik normaal gesproken juist graag tegenin ga) teruggeblikt op dit levensjaar in de vorm van een ketamine trip. Het is een persoonlijk verslag geworden wat meer psychologisch dan psychedelisch of dissociatief van aard is dus lees dit niet als dat niet je ding is. Ondanks dat het persoonlijk is en best wel wat 'zware' elementen omvat lijkt met mij toch fijn om hier niet 'alleen' mee te zitten en het op deze manier toch anoniem te kunnen delen.
December 2025 – De balans opmaken - Ketamine trip report
Ik voel me vrij goed. Ik twijfel al meerdere dagen over het nemen van een psychedelicum. Ik weet zeker dat het me enorm zou kunnen helpen, maar het kan ook té heftig zijn omdat er zo veel is gebeurd de laatste tijd en ik nog erg wankel sta.
Dus ik speel op safe. Ik ga voor ketamine, geen psychedelicum maar een dissociatief, die mij desalniettemin in zeer psychedelische en mystieke sferen kan brengen.
Het eerste lijntje gaat mijn neus in. Mijn intentie is reflectie, de balans opmaken, maar ook: waarderen en bewust zijn van wat ik wél allemaal heb. En plezier maken. Ik begin lekker weg te zwijmelen op de muziek van Ed Sheeran, mijn guilty pleasure, terwijl ik het huis gezellig en comfi maak met sfeerlichtjes en kaarsjes, dekens en kussens en mijn zachte warme pyjama en een kruik. Terwijl de effecten binnen komen doe ik een klein dansje en zing ik lekker mee. Mijn positieve gevoel versterkt.
Ik ga op de bank liggen en verdwijn in mijn bubbel waarin alles mooi is. De mooie aspecten van mijn leven, zonder ellende. Ik denk aan alle mensen in mijn leven die ik waardeer en voel me dankbaar dat ze in mijn leven zijn. Mét al hun maffe fratsen en gedragingen die ik niet altijd begrijp maar dat zegt waarschijnlijk meer over mij dan over hun en ik hou gewoon van ze. Een soort lompe humor komt naar boven en ik besef me dat ik het leven niet altijd zo serieus hoef te nemen. Ik zak verder weg in die bubbel van the best case scenario, waarin de zaadjes die ik geplant heb allemaal tot bloei komen en waarin al mijn wensen voor de toekomst uit komen. Een leven waarin er heel veel liefde en harmonie is, waarin ik gezien word en ik anderen zie, in vriendschap en verbondenheid en een prachtige gezonde Moeder Aarde. The Garden of Eden en iedereen is happy, classic hippy style.
Een paar stevige lijnen verder gaat het hard. Het lukt me nog net om de muziek te veranderen naar een zorgvuldig van tevoren opgebouwde ambient playlist, een innerlijke reis op zich. Scherp stellen lukt niet meer en op de gok druk ik wat op mijn scherm en zowaar heb ik op een gegeven moment succes. Ik word de kosmos in gelanceerd, het is niet te beschrijven hoe dit is. Ik herinner me nog dat ik dacht: “oh ja, ik ben hier vaker geweest, ik herken het weer!!”. Maar ook weet ik dat ik het direct weer zal vergeten nadien.
Het is zo indrukwekkend, ik voel me zo nederig, er is geen ‘ik’ meer maar ‘ik’ ben onderdeel van de kosmos, ik ‘ben’ de kosmos. Het is allemaal alleen maar energie. Ik leef, ik beweeg, ik vorm, ik vernietig en er is geen toeschouwer meer die oordeelt. Het ‘is’, volkomen neutraal en harmonisch, ver weg van al het stoffelijke. Zoals het universum altijd door gaat, of wij mensen er nu wel of niet zijn. Een rustgevende gedachte. Uit de Bron komen we en naar de Bron zullen we terugkeren.
Het is slechts een kwestie van Tijd. Eenzaam maar berustend.
Als ik langzaam land voel ik mij bevoorrecht. Een deel van mij is gelukkig en voelt vrede en berusting. Dit menselijke leven met al zijn ontberingen duurt maar zo kort en er wacht nog zo veel op mij daarna. Een ander deel voelt een diepe heimwee en een diepe eenzaamheid. Ik heb gezocht of ik mijn maatje kon vinden. Hij is hier immers ook geweest, hij weet over welke realiteiten ik het heb. Waar zal hij nu zijn? In welke vorm leeft hij nu voort? Hij is niet ‘weg’, hij moet nog ergens zijn, maar ik heb hem niet kunnen voelen.
Er is nu niemand waarmee ik de magie kan delen. Mijn medereizigers zijn dood of uit mijn leven. Pogingen tot nieuwe connecties hebben gefaald. Hoe heeft het nou zo kunnen lopen dat al die betekenisvolle mensen niet meer in mijn leven zijn?
De tranen komen en als de sluizen eenmaal open staan is het water niet meer terug te dringen. Mooie herinneringen komen en gaan en ik zak dieper en dieper in een gevoel van totale verlatenheid.
Vanuit die diepe staat van wanhoop en eenzaamheid kijk ik naar boven en voel ik me plots gedragen door iets wat groter is dan ik. “Wacht”, denk ik. Ik hoef niet eenzaam te zijn. Ik ben nooit alleen. De Bron/Het Universum is er altijd. Hij ziet mij altijd, in alles. Ik ben nooit alleen. Ik vóél het! Dus het is niet erg. Al vind ik niemand en blijf ik altijd alleen: alleen is dus nooit alleen.
Ik schud de pijn va me af, las een pauze in. Even bewegen, even wat drinken. Ik verander de muziek naar mooie akoestische liedjes en moderne mantra’s in de stijl van Ajeet Kaur en Ayla Schafer. Al snel vindt mijn stem de weg, eerst nog met horten en stoten en veel gekraak door de tranen heen maar daarna vloeit het er als vanzelf uit. De ondertoon, de boventoon, de ‘oehhs’ en de ‘aaahs’ die bij me opkomen. Het is meer dan zingen, het is uiting, het zijn stukjes trauma die loskomen. Ik begin helemaal te trillen en in mijn hoofd wordt het mistig, een soort trance. Ik ben het niet zelf meer die geluid maakt, het gaat automatisch, mijn stem weet de weg. Mijn trilling verhoogt, ik zing mijn eenzaamheid eruit, al die pijn, het verlies en het gemis. Er is iets in mij wat sterker is en wat er altijd zal zijn. Mijn eigen licht zoals we dat allemaal hebben. Onder al die dikke lagen van trauma, patronen, conditionering, aanpassing en vorming, licht een diepere wijsheid die me altijd weer zal kunnen sturen als ik er maar contact mee blijf maken.
Ik pak mijn gitaar erbij, eerst speel ik mee op de muziek en voeg ik leuke extra accentjes toe, het lukt verrassend goed. Daarna gaat de muziek ook even uit en speel ik zelf. Het klinkt mooi, maar nu mis ik wel echt een eerste stem waar ik me met mijn tweede stem omheen kan vormen, en mensen die het kunnen horen en mee doen. Als vanzelf hoor ik de stem van mijn ex en voel ik weer de intimiteit van samen zingen en spelen, wanneer alles klopt en er niets anders is dan dat. Godver, krijgen we dat weer. Ik wil hem nooit meer zien maar ik mis hem wel. Tranen. Meer keta. En dan komen alle betekenisvolle mensen voorbij die ik in de afgelopen paar jaar ben verloren.
Just dancin' with my eyes closed
'Cause everywhere I look, I still see you
And time is movin' so slow
And I don't know what else that I can do
So I'll keep dancin' with my
… Eyes, eyes closed
… Delusion is here again
Behoefte aan intimiteit en seks. Een lichaam tegen me aan, huid tegen huid. Iemand bij wie ik kan uithuilen en wegkruipen en die me streelt en fluistert dat het oké is. Troost en ontspanning, maar ook: alsof ik er alleen toe doe als iemand mij wíl. Ben ik dan niet goed genoeg, mooi genoeg, dun genoeg, leuk genoeg, ben ik zo afstotelijk? Tegelijkertijd zijn er maar twee mensen die ík wil en heb ik zelf ook mensen afgewezen. Maar de ene die ik nog wil is veel te gevaarlijk en ongezond voor mij en zal ik dus zeker niet meer benaderen, en de ander verstik ik. Waarom gaat het nooit makkelijk? Waarom zijn de kleine sprankjes geluk altijd omhuld door grote brokken van pijn en onveiligheid?
Omdat dat is wat ik ken. Mijn systeem is gebouwd op onveiligheid. Ik zoek veiligheid in onveiligheid. Kan ik mezelf ooit nog gezond ontwikkelen? En hoe anders zou alles zijn als ik me niet zo door mijn angsten en onzekerheden zou laten belemmeren? Wat zou er dan gebeuren? Ik zie het glimlachend voor me als in een mooie droom.
Ik moet eerst zuiverder worden. De intentie is er wel, maar ik ben er nog ver vandaan. Nog te vaak in oordeel, nog te veel egoïsme, nog niet de liefdevolle en goede persoon die ik zou willen zijn.
En dan is er nog het lichaam. Ik zie een beeld voor me van het ‘geperfectionaliseerde’ lichaam. Geen grammetje vet, alle botstructuren zichtbaar, maar niet stervende. Schoon, zuiver, rein. Alsof ik pas dichter bij het hogere zou kunnen komen als ik dat bereikt heb, ondanks dat mijn BMI al gedaald is naar 17,0.
Ik glij nu steeds verder af. Ik ken deze fase en weet ook dat dit de reden was dat ik geen psychedelicum wilde nemen. Toch kan ik niet stoppen met bijnemen. Met elk lijntje neemt de wanhoop toe en krijgt de stille, diep verborgen doodswens meer stem.
Is dit hoe het gegaan is bij mijn overleden maatje? Is dit hoe hij zich de laatste uren gevoeld heeft? Wat moet hij zich alleen hebben gevoeld zo vlak voor zijn levenseinde.
Ik zal het niet doen, ik ben de enige ouder in het leven van mijn kinderen en ik heb een belofte afgelegd.
Ik moet stoppen, ik kom hier niet vanzelf meer uit. Ik doe mijn lampen uit en neem de muziek mee naar boven. Ik neem een stevige dosis flual (benzo) en val snel daarna in een diepe kunstmatige slaap.
De volgende ochtend kan ik weer relativeren. Nu goed voor mijn lichaam en geest zorgen om weer te stabiliseren. De ‘trip’ bracht mooie en ook confronterende dingen. Nieuwe koordjes van hoop en licht maar ook valkuilen die nu zichtbaarder zijn gemaakt.
Het was geen slecht jaar, in vergelijking met de jaren daarvoor. Ik leer mezelf weer opnieuw vinden en dat gaat met vallen en opstaan.
Op naar het nieuwe jaar.
Met het nieuwe jaar in zicht heb ik toch geheel conform de heersende norm rond deze tijd van het jaar (waar ik normaal gesproken juist graag tegenin ga) teruggeblikt op dit levensjaar in de vorm van een ketamine trip. Het is een persoonlijk verslag geworden wat meer psychologisch dan psychedelisch of dissociatief van aard is dus lees dit niet als dat niet je ding is. Ondanks dat het persoonlijk is en best wel wat 'zware' elementen omvat lijkt met mij toch fijn om hier niet 'alleen' mee te zitten en het op deze manier toch anoniem te kunnen delen.
December 2025 – De balans opmaken - Ketamine trip report
Ik voel me vrij goed. Ik twijfel al meerdere dagen over het nemen van een psychedelicum. Ik weet zeker dat het me enorm zou kunnen helpen, maar het kan ook té heftig zijn omdat er zo veel is gebeurd de laatste tijd en ik nog erg wankel sta.
Dus ik speel op safe. Ik ga voor ketamine, geen psychedelicum maar een dissociatief, die mij desalniettemin in zeer psychedelische en mystieke sferen kan brengen.
Het eerste lijntje gaat mijn neus in. Mijn intentie is reflectie, de balans opmaken, maar ook: waarderen en bewust zijn van wat ik wél allemaal heb. En plezier maken. Ik begin lekker weg te zwijmelen op de muziek van Ed Sheeran, mijn guilty pleasure, terwijl ik het huis gezellig en comfi maak met sfeerlichtjes en kaarsjes, dekens en kussens en mijn zachte warme pyjama en een kruik. Terwijl de effecten binnen komen doe ik een klein dansje en zing ik lekker mee. Mijn positieve gevoel versterkt.
Ik ga op de bank liggen en verdwijn in mijn bubbel waarin alles mooi is. De mooie aspecten van mijn leven, zonder ellende. Ik denk aan alle mensen in mijn leven die ik waardeer en voel me dankbaar dat ze in mijn leven zijn. Mét al hun maffe fratsen en gedragingen die ik niet altijd begrijp maar dat zegt waarschijnlijk meer over mij dan over hun en ik hou gewoon van ze. Een soort lompe humor komt naar boven en ik besef me dat ik het leven niet altijd zo serieus hoef te nemen. Ik zak verder weg in die bubbel van the best case scenario, waarin de zaadjes die ik geplant heb allemaal tot bloei komen en waarin al mijn wensen voor de toekomst uit komen. Een leven waarin er heel veel liefde en harmonie is, waarin ik gezien word en ik anderen zie, in vriendschap en verbondenheid en een prachtige gezonde Moeder Aarde. The Garden of Eden en iedereen is happy, classic hippy style.
Een paar stevige lijnen verder gaat het hard. Het lukt me nog net om de muziek te veranderen naar een zorgvuldig van tevoren opgebouwde ambient playlist, een innerlijke reis op zich. Scherp stellen lukt niet meer en op de gok druk ik wat op mijn scherm en zowaar heb ik op een gegeven moment succes. Ik word de kosmos in gelanceerd, het is niet te beschrijven hoe dit is. Ik herinner me nog dat ik dacht: “oh ja, ik ben hier vaker geweest, ik herken het weer!!”. Maar ook weet ik dat ik het direct weer zal vergeten nadien.
Het is zo indrukwekkend, ik voel me zo nederig, er is geen ‘ik’ meer maar ‘ik’ ben onderdeel van de kosmos, ik ‘ben’ de kosmos. Het is allemaal alleen maar energie. Ik leef, ik beweeg, ik vorm, ik vernietig en er is geen toeschouwer meer die oordeelt. Het ‘is’, volkomen neutraal en harmonisch, ver weg van al het stoffelijke. Zoals het universum altijd door gaat, of wij mensen er nu wel of niet zijn. Een rustgevende gedachte. Uit de Bron komen we en naar de Bron zullen we terugkeren.
Het is slechts een kwestie van Tijd. Eenzaam maar berustend.
Als ik langzaam land voel ik mij bevoorrecht. Een deel van mij is gelukkig en voelt vrede en berusting. Dit menselijke leven met al zijn ontberingen duurt maar zo kort en er wacht nog zo veel op mij daarna. Een ander deel voelt een diepe heimwee en een diepe eenzaamheid. Ik heb gezocht of ik mijn maatje kon vinden. Hij is hier immers ook geweest, hij weet over welke realiteiten ik het heb. Waar zal hij nu zijn? In welke vorm leeft hij nu voort? Hij is niet ‘weg’, hij moet nog ergens zijn, maar ik heb hem niet kunnen voelen.
Er is nu niemand waarmee ik de magie kan delen. Mijn medereizigers zijn dood of uit mijn leven. Pogingen tot nieuwe connecties hebben gefaald. Hoe heeft het nou zo kunnen lopen dat al die betekenisvolle mensen niet meer in mijn leven zijn?
De tranen komen en als de sluizen eenmaal open staan is het water niet meer terug te dringen. Mooie herinneringen komen en gaan en ik zak dieper en dieper in een gevoel van totale verlatenheid.
Vanuit die diepe staat van wanhoop en eenzaamheid kijk ik naar boven en voel ik me plots gedragen door iets wat groter is dan ik. “Wacht”, denk ik. Ik hoef niet eenzaam te zijn. Ik ben nooit alleen. De Bron/Het Universum is er altijd. Hij ziet mij altijd, in alles. Ik ben nooit alleen. Ik vóél het! Dus het is niet erg. Al vind ik niemand en blijf ik altijd alleen: alleen is dus nooit alleen.
Ik schud de pijn va me af, las een pauze in. Even bewegen, even wat drinken. Ik verander de muziek naar mooie akoestische liedjes en moderne mantra’s in de stijl van Ajeet Kaur en Ayla Schafer. Al snel vindt mijn stem de weg, eerst nog met horten en stoten en veel gekraak door de tranen heen maar daarna vloeit het er als vanzelf uit. De ondertoon, de boventoon, de ‘oehhs’ en de ‘aaahs’ die bij me opkomen. Het is meer dan zingen, het is uiting, het zijn stukjes trauma die loskomen. Ik begin helemaal te trillen en in mijn hoofd wordt het mistig, een soort trance. Ik ben het niet zelf meer die geluid maakt, het gaat automatisch, mijn stem weet de weg. Mijn trilling verhoogt, ik zing mijn eenzaamheid eruit, al die pijn, het verlies en het gemis. Er is iets in mij wat sterker is en wat er altijd zal zijn. Mijn eigen licht zoals we dat allemaal hebben. Onder al die dikke lagen van trauma, patronen, conditionering, aanpassing en vorming, licht een diepere wijsheid die me altijd weer zal kunnen sturen als ik er maar contact mee blijf maken.
Ik pak mijn gitaar erbij, eerst speel ik mee op de muziek en voeg ik leuke extra accentjes toe, het lukt verrassend goed. Daarna gaat de muziek ook even uit en speel ik zelf. Het klinkt mooi, maar nu mis ik wel echt een eerste stem waar ik me met mijn tweede stem omheen kan vormen, en mensen die het kunnen horen en mee doen. Als vanzelf hoor ik de stem van mijn ex en voel ik weer de intimiteit van samen zingen en spelen, wanneer alles klopt en er niets anders is dan dat. Godver, krijgen we dat weer. Ik wil hem nooit meer zien maar ik mis hem wel. Tranen. Meer keta. En dan komen alle betekenisvolle mensen voorbij die ik in de afgelopen paar jaar ben verloren.
Just dancin' with my eyes closed
'Cause everywhere I look, I still see you
And time is movin' so slow
And I don't know what else that I can do
So I'll keep dancin' with my
… Eyes, eyes closed
… Delusion is here again
Behoefte aan intimiteit en seks. Een lichaam tegen me aan, huid tegen huid. Iemand bij wie ik kan uithuilen en wegkruipen en die me streelt en fluistert dat het oké is. Troost en ontspanning, maar ook: alsof ik er alleen toe doe als iemand mij wíl. Ben ik dan niet goed genoeg, mooi genoeg, dun genoeg, leuk genoeg, ben ik zo afstotelijk? Tegelijkertijd zijn er maar twee mensen die ík wil en heb ik zelf ook mensen afgewezen. Maar de ene die ik nog wil is veel te gevaarlijk en ongezond voor mij en zal ik dus zeker niet meer benaderen, en de ander verstik ik. Waarom gaat het nooit makkelijk? Waarom zijn de kleine sprankjes geluk altijd omhuld door grote brokken van pijn en onveiligheid?
Omdat dat is wat ik ken. Mijn systeem is gebouwd op onveiligheid. Ik zoek veiligheid in onveiligheid. Kan ik mezelf ooit nog gezond ontwikkelen? En hoe anders zou alles zijn als ik me niet zo door mijn angsten en onzekerheden zou laten belemmeren? Wat zou er dan gebeuren? Ik zie het glimlachend voor me als in een mooie droom.
Ik moet eerst zuiverder worden. De intentie is er wel, maar ik ben er nog ver vandaan. Nog te vaak in oordeel, nog te veel egoïsme, nog niet de liefdevolle en goede persoon die ik zou willen zijn.
En dan is er nog het lichaam. Ik zie een beeld voor me van het ‘geperfectionaliseerde’ lichaam. Geen grammetje vet, alle botstructuren zichtbaar, maar niet stervende. Schoon, zuiver, rein. Alsof ik pas dichter bij het hogere zou kunnen komen als ik dat bereikt heb, ondanks dat mijn BMI al gedaald is naar 17,0.
Ik glij nu steeds verder af. Ik ken deze fase en weet ook dat dit de reden was dat ik geen psychedelicum wilde nemen. Toch kan ik niet stoppen met bijnemen. Met elk lijntje neemt de wanhoop toe en krijgt de stille, diep verborgen doodswens meer stem.
Is dit hoe het gegaan is bij mijn overleden maatje? Is dit hoe hij zich de laatste uren gevoeld heeft? Wat moet hij zich alleen hebben gevoeld zo vlak voor zijn levenseinde.
Ik zal het niet doen, ik ben de enige ouder in het leven van mijn kinderen en ik heb een belofte afgelegd.
Ik moet stoppen, ik kom hier niet vanzelf meer uit. Ik doe mijn lampen uit en neem de muziek mee naar boven. Ik neem een stevige dosis flual (benzo) en val snel daarna in een diepe kunstmatige slaap.
De volgende ochtend kan ik weer relativeren. Nu goed voor mijn lichaam en geest zorgen om weer te stabiliseren. De ‘trip’ bracht mooie en ook confronterende dingen. Nieuwe koordjes van hoop en licht maar ook valkuilen die nu zichtbaarder zijn gemaakt.
Het was geen slecht jaar, in vergelijking met de jaren daarvoor. Ik leer mezelf weer opnieuw vinden en dat gaat met vallen en opstaan.
Op naar het nieuwe jaar.
Laatst bewerkt:
